Katalog źródeł

Hetman Józef Potocki wyraża ubolewanie z powodu niedawnych zajść we Lwowie i zapowiada wyciągnięcie konsekwencji wobec zastępcy komendanta garnizonu, jeśli ten zaniedbał porządek. Zapowiada powrót stałego komendanta pułkownika Kamińskiego i prosi władze miejskie o wyrozumiałość oraz zachowanie spokoju przed zbliżającymi się sądami królewskimi.

Hetman Józef Potocki odsyła magistrat lwowski na drogę sądu grodzkiego w sporach cywilnych z rezydentem Włodkiem, a w sprawie zarzutów wobec kapitana Zabrodowskiego przekazuje pisemne wyjaśnienia oficera. Zapowiada przy tym, że jeśli miasto zażąda sądu wojennego i nie zdoła udowodnić kapitanowi winy, sami oskarżyciele poniosą surową karę za bezpodstawne naruszenie oficerskiego honoru.

Józef Potocki przesyła ordynans zakazujący stacjonowania wojska na gruntach szpitala św. Stanisława, przychylając się do prośby dziekanatu. Przy okazji przekazuje bolesną wiadomość o zgonie swojego stryja, prymasa Teodora Potockiego.

Hetman Józef Potocki odnosi się do ostatnich incydentów w garnizonie lwowskim, odkładając sądowe śledztwo na spokojniejszy czas. Uspokaja również władze miasta, że obawy o gromadzenie się obcych sił pod Horodenką i Buczaczem okazały się bezpodstawne.

Hetman wielki koronny Józef Potocki zapewnia władze Lwowa o swojej życzliwości, wyjaśniając zarazem, że z powodu nieobecności króla w kraju nie jest możliwe wydanie reskryptów w sprawach spornych miasta. Deklaruje podjęcie energicznych starań w interesie magistratu natychmiast po szczęśliwym powrocie monarchy do Rzeczypospolitej.

Hetman wielki koronny Józef Potocki interweniuje u władz Lwowa w sprawie swojego lekarza, doktora Moruńskiego, domagając się sprawiedliwego podziału spadku po zmarłym Wiszniowskim. Apeluje o szybkie zakończenie sporu zgodnie z wydanymi już w tej materii reskryptami królewskimi.

Józef Potocki nakazuje rotmistrzowi Pruszyńskiemu wstrzymanie egzekucji wojskowej wobec Lwowa w zamian za pisemne poręczenie dostarczenia partii sukna w wyznaczonych terminach. Poleca jednocześnie wyegzekwować należną część kontrybucji od opornych Żydów i pozostać w mieście do chwili odebrania całości dostawy.

Kasztelan lwowski Józef Potocki prosi radnych miasta o jak najszybsze rozstrzygnięcie przeciągającej się sprawy sądowej pana Bartscha z panem Nuszczyńskim. Zwraca uwagę na uniki pozwanego oraz na koszty ponoszone przez oczekującego na wyrok powoda.

Józef Potocki interweniuje u prezydenta Lwowa w sprawie podróży księcia orientalnego zmierzającego do hetmana polnego koronnego w Podhorcach. Prosi władze miejskie o przydzielenie mu koni do Glinian oraz zapewnienie odpowiedniej kwatery we Lwowie.

Kasztelan lwowski Józef Potocki zaleca magistratowi Lwowa wstrzymanie się z ogłoszeniem uniwersału podskarbiego koronnego dotyczącego monety i radzi wysłać delegata na sejmik generalny do Sądowej Wiszni w celu uzgodnienia wspólnego stanowiska. Uznaje przy tym za bezprawne zapowiedzi pisarza skarbowego Krasnosielskiego o zamiarze samodzielnego ogłoszenia tych uniwersałów.

Dokument komisarzy królewskich powołanych przez Zygmunta I w celu rozstrzygnięcia sporów granicznych między dobrami królewskimi (Sarny, Morańce, Lubinie) dzierżawionymi przez Piotra Kmitę a posiadłościami braci Fredrów (Krakowiec, Gnojnica, Przedwórz). Zawiera transsumowane mandaty monarsze oraz relację z przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych w terenie nad rzeką Szkło.

Generał ziem podolskich Mikołaj Potocki apeluje do burmistrza Lwowa o łaskawe potraktowanie swojego sługi zamkowego Semiana w toczącej się przed lwowskim sądem miejskim sprawie. Prosi o rzetelne zbadanie okoliczności w zgodzie z prawem oraz o nienakładanie na sługę kary pieniężnej.

Cesarz Józef II wynosi radcę Trybunału Lwowskiego Andrzeja Seweryna z Dolinian Doliniańskiego wraz z potomstwem do stanu wolnych baronów Królestwa Galicji i Lodomerii. Dokument zatwierdza przysługujące nowemu stanowi przywileje, tytuł „Wielmożnego” oraz nadaje i opisuje powiększony herb baronowski.

Mikołaj Bazyli Potocki prosi prezydenta Lwowa o podpisanie rejestru murarzy przedłożonego przez architekta Urbanika oraz o nakazanie cechmistrzom ich punktualnego wyprawienia do prac budowlanych. Zapewnia przy tym o terminowej zapłacie dla rzemieślników i deklaruje swoją wdzięczność.

Mikołaj Bazyli Potocki dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi składa rajcom wzajemne życzenia pomyślności, długiego życia oraz błogosławieństwa Zmartwychwstałego Chrystusa.

Mikołaj Bazyli Potocki interweniuje u prezydenta i magistratu Lwowa w obronie uwięzionego syna oraz ukrywającego się zięcia swego zmarłego architekta Bernarda Meretyna, domagając się ich uwolnienia do czasu rozpatrzenia apelacji. W razie odmowy starosta kaniowski grozi udzieleniem im osobistej pomocy przeciwko niesprawiedliwym działaniom władz miejskich.

Mikołaj Bazyli Potocki prosi prezydenta Lwowa o nakazanie cechmistrzom przysłania rzetelnych mularzy do prowadzonych przez architekta Urbanika prac budowlanych na przyszłe lato. Zapewnia o terminowym wynagrodzeniu dla rzemieślników i deklaruje wdzięczność za okazaną pomoc.

Jadwiga z Tarłów Sieniawska nadaje mieszczanom miasteczka Hieronimowa grunty orne i łąki w określonych granicach, przedłużając wolniznę o kolejne sześć lat. Przyznaje im ponadto prawo pędzenia gorzałki, cotygodniowy targ w czwartki, zbyt piwa do okolicznych wiejskich karczem oraz wolny wypas bydła.

Michał Potocki domaga się interwencji w sprawie niewydanych niewolników i Żyda wziętego na porękę, żądając przekazania ich, szpiega lub chłopa w zastępstwie. Informuje także, że szczegóły sprawy przedstawi doręczyciel listu.

Michał Potocki zwraca się do prezydenta Lwowa Rupińskiego z prośbą o pożyczenie 500 czerwonych złotych na pilne potrzeby publiczne, gwarantując ich rychły zwrot z dochodów Skarbu Koronnego. Zapowiada również przysłanie oddziału ludzi dla zabezpieczenia skarbu oraz zaopatrzenia ich w żywność.

Wojewoda wołyński Michał Potocki ostrzega władze Lwowa przed samowolnym prowadzeniem pertraktacji, korespondencji i płaceniem okupów nieprzyjacielowi bez porozumienia z polskim dowództwem. Nakazuje miastu natychmiastowe wycofanie się z tych działań pod groźbą nałożenia kilkukrotnie wyższych opłat za nieposłuszeństwo.

Michał Potocki, wojewoda wołyński, deklaruje solidarność z władzami Lwowa wobec krzywdzącego dekretu kanclerskiego, który narusza przywileje miasta i prawa koronne. Zapewnia magistrat o zamiarze osobistej interwencji u króla i kanclerza w celu skasowania niekorzystnego wyroku.

Król Władysław III Warneńczyk zapisuje Piotrowi Dzikowi z Wojewodzin sumę 50 grzywien w zastawie na królewskiej wsi Zuszyce w powiecie gródeckim. Zastawnik otrzymuje wieś ze wszelkimi pożytkami do czasu spłaty długu, pod warunkiem pilnowania królewskich rewirów łowieckich oraz osobistego zamieszkiwania w majątku.

Wojewoda czernihowski Piotr Potocki zwraca się do lwowskiego rajcy Kirkora z prośbą o sprawiedliwe i przychylne rozstrzygnięcie sporu pani Starodubowej z panią Kowalską. Deklaruje osobistą wdzięczność za życzliwość wobec Starodubowej i jej dzieci, z których jedno znajduje się przy jego boku.

Cesarz Ferdynand I potwierdza gminie targowej Rożniatów prawo do corocznego odbywania siedmiu jarmarków w wyznaczonych terminach. Zastrzeżono przesunięcie targu na kolejny dzień powszedni w razie zbiegu ze świętem nakazanym oraz nakazano władzom przestrzeganie nienaruszalności tego przywileju.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza dwa dokumenty króla Jana Kazimierza chroniące cech krawców we Lwowie przed nieuprawnioną konkurencją. Potwierdza zakaz szycia i handlu odzieżą oraz czapkami sukiennymi przez Żydów, Ormian, kuśnierzy i osoby spoza cechu.

Hetman Stanisław Potocki upomina komendanta Zamku Wysokiego we Lwowie z powodu skarg mieszczan na bezprawne i uciążliwe egzekucje wojskowe naruszające uniwersały hetmańskie. Nakazuje zaniechać uciskania ubogiej ludności oraz zapowiada wyjaśnienie sprawy przez przysłanego sługę Morzejowskiego.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje komendantowi lwowskiego Zamku Wysokiego, Danielowi Guttorfowi, zaprzestanie pobierania uciążliwych świadczeń z miasta i przedmieść Lwowa, powołując się na załączony list króla Jana Kazimierza. Monarcha polecił zwolnić zasłużone miasto z ciężarów zimowych i zaspokoić potrzeby załogi zamkowej z uchwalonych przez stany podatków łanowych.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje rotmistrzowi Franciszkowi Szeligowskiemu bezwzględne tłumienie buntów i swawoli we Lwowie bez zważania na skrupuły. Informuje także o dyslokacji wojsk, poleca zabezpieczenie furażu dla oddziału pana Albarta oraz przygotowanie transportu amunicji do Tłumacza.

Stanisław Potocki interweniuje u Aleksandra Niezabitowskiego w związku ze skargami Lwowa na bezprawne wybieranie podatków i nakładanie ciężarów wojskowych. Hetman nakazuje zaprzestanie uciskania mieszczan, ostrzegając przed rozruchami, oraz powołuje się na uniwersał królewski kasujący krzywdzące uchwały sejmikowe.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje podpułkownikowi artylerii bezwzględne tłumienie rozruchów we Lwowie, zapowiadając rychłe przybycie z wojskiem w celu ukarania buntowników. Poleca również przygotowanie transportu amunicji do Tłumacza oraz podjęcie starań na rzecz uzupełnienia braków w zaprzęgach artyleryjskich.

Hetman Stanisław Potocki nakazuje deputowanym wojskowym ściągającym hibernę w województwie ruskim zaniechanie poboru z podlwowskich wiosek, które posiadają prawne immunitety i nie podlegają jurysdykcji królewszczyzn. Wszelkie próby obciążenia tych dóbr hetman zapowiada potraktować jako osobistą zniewagę.

Król August II potwierdza prawa i statuty cechu siodlarzy miasta Lwowa, transumując dyplom króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego z 1671 roku. Jednocześnie monarcha rozszerza uprawnienia cechowe, przyznając lwowskim rzemieślnikom wyłączne prawo do obijania kolasek oraz karet.

Stanisław Potocki, łowczy litewski, powiadamia magistrat i społeczność Lwowa o planowanym małżeństwie ze starszą córką wojewody wołyńskiego. Zwraca się do adresatów z uprzejmą prośbą o uświetnienie swoją obecnością ceremonii ślubnej, wyznaczonej we Lwowie na 2 stycznia 1695 roku.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Tekst stanowi zachowany fragment XV-wiecznego manuskryptu liturgicznego zawierający śpiewy i czytania dotyczące biblijnej historii Jakuba oraz okresu wielkopostnego (wypędzenie kupców ze świątyni). Karta została wtórnie zużyta jako oprawa introligatorska i uzupełniona w XVII wieku o dopiski kancelaryjne.

Stanisław Potocki, wojewoda poznański, dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. Odwzajemniając uprzejmość, składa rajcom życzenia wszelkiej pomyślności.

Wojewoda poznański Stanisław Potocki dziękuje władzom Lwowa za powinszowania nadesłane z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia się życzeniami wszelkiej pomyślności od Zmartwychwstałego Boga.

Dokument stanowi fragment księgi liturgicznej z zapisem czytań oraz śpiewów mszalnych, w tym graduału, komunii i ofiarowania. Zawiera wyimki z psalmów oraz Ewangelii św. Mateusza.

Zachowany fragment karty z łacińskiej księgi liturgicznej zawiera urywki śpiewów mszalnych i wersetów psalmowych z rubrykami. Tekst obejmuje m.in. formuły ofertorium oraz śpiewów przeznaczonych na dni powszednie.

Stefan Potocki dziękuje władzom Lwowa za powiadomienie o zbliżającej się elekcji miejskiej i informuje, że obowiązki publiczne uniemożliwiają mu osobisty przyjazd. W swoim zastępstwie deleguje sędziego grodzkiego lwowskiego, powierzając mu oddanie głosu na godnego kandydata.

Fragment łacińskiej księgi liturgicznej z zapisem nutowym na pięcioliniach, zawierający śpiewy ku czci św. Jana Chrzciciela oraz część eucharystycznej sekwencji „Lauda Sion Salvatorem”. Rękopis zachował się jako karta makulaturowa użyta wtórnie do oprawy.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła krótkie wyrazy szacunku do Jana Stanisława Jabłonowskiego, odsyłając do wcześniej spisanych wiadomości. Przeprasza jednocześnie za zwięzłość listu spowodowaną zupełnym brakiem czasu.

Ksiądz Teodor Potocki zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o poparcie starań swojego krewnego i domownika, pana Milewskiego, o urząd związany ze sprawami podlaskimi. Powołuje się przy tym na wcześniejsze zabiegi i wstawiennictwo poczynione podczas sejmiku.

Ksiądz Teodor Potocki zapewnia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swym szacunku i gotowości do usług, wspominając o kwestiach korespondencji oraz wpisach do ksiąg poborowych. List wieńczą pozdrowienia oraz formuły grzecznościowe datowane z Warszawy.

Biskup Teodor Potocki usilnie prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję i wsparcie w sprawie biskupstwa chełmińskiego, uskarżając się na brak środków do życia. Ostrzega, że bez pomocy adresata znajdzie się w ostatecznej ruinie.

Ksiądz Teodor Potocki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na trudności w obronie czci swego pochodzenia przed zarzutami w Rzymie oraz na związane z tym ogromne koszty i długi. Wspomina również o weselu organizowanym przez wojewodę bełskiego i braku zaproszenia.

Ksiądz Teodor Potocki donosi wojewodzie ruskiemu o trudnościach publicznych, m.in. o poddaniu się Elbląga i niebezpieczeństwie pod Toruniem. Pilnie wzywa adresata do przybycia i zaradzenia klęskom Rzeczypospolitej oraz sprawom jurysdykcji.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz pomyślności dla rodu. Donosi również o sporach małżeńskich wojewodziny bełskiej, zapowiadając rychły przyjazd do Lwowa i osobiste zreferowanie spraw.

Teodor Potocki usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim Janem Stanisławem Jabłonowskim z niemożności natychmiastowego wyjazdu z powodu nakazu matki dotyczącego wspólnego świętowania wigilii ruskiej i spraw związanych z unią. Obiecuje wyruszyć bezzwłocznie po nabożeństwie i wynagrodzić tę zwłokę całodzienną służbą.