Katalog źródeł

Arcybiskup Jan Dymitr Solikowski wyraża głębokie oburzenie z powodu samowoli i gwałtów dotykających mieszkańców oraz duchowieństwo Lwowa. Nakłania władze miejskie do bezzwłocznego powiadomienia hetmanów oraz kasztelana, deklarując swoje osobiste wstawiennictwo i poparcie na forum senatu.

Biskup nominat krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za nadesłane modlitwy oraz życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc władzom miasta obfitego Bożego błogosławieństwa i wszelkiej pomyślności.

Biskup nominat krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje wiceburmistrzowi i rajcom Lwowa za pamięć, życzenia świąteczne oraz gratulacje z okazji otrzymania biskupstwa krakowskiego. Zapewnia władze miejskie o swojej trwałej wdzięczności i życzliwości.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom Lwowa za nadesłane uprzejmości z okazji minionych świąt i nowego roku. W odpowiedzi przesyła rajcom oraz całemu miastu wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności na nadchodzące lata.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji nowego roku. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, życząc rajcom pełni Bożego błogosławieństwa na obecny i przyszłe lata.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk z wdzięcznością odpowiada na życzenia noworoczne nadesłane przez magistrat lwowski. Odwzajemnia powinszowania pomyślności z Bożym błogosławieństwem i deklaruje swoją przychylność.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania wielkanocne. W odpowiedzi odwzajemnia się wyrazami szacunku oraz życzeniami Bożego błogosławieństwa dla wszystkich członków magistratu.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi zapewnia rajców o swojej stałej życzliwości i składa im wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności.

Biskup krakowski Kajetan Sołtyk dziękuje magistratowi lwowskiemu za życzenia świąteczne i popiera jego starania o zachowanie praw Akademii Krakowskiej do obsadzania rektora tamtejszej kolonii akademickiej, zagrożonych działaniami arcybiskupa lwowskiego. Deklaruje podjęcie interwencji listownej u hierarchy oraz w razie potrzeby osobiste zaangażowanie się w spór jako kanclerz i wizytator uniwersytetu.

Kolegium Ławnicze odpowiada Magistratowi lwowskiemu, że kwestia naprawy dróg i wodociągów należy do ekonomów miejskich, wobec których nie ma władzy dyscyplinarnej, choć nakazało im pilność w działaniu. Jednocześnie ławnicy wnoszą o pomoc w obsadzeniu wakatów urzędniczych, postulując nakłonienie lub przymuszenie doktorów medycyny do wejścia w skład władz miejskich.

Jan Sochacki przesyła wyciąg tabularny i prosi adresata o pośrednictwo u komornika Franka lub Białoruskiego w złożeniu wniosku o wykreślenie obciążeń z księgi tabularnej domu. Tłumaczy swoją nieobecność we Lwowie chorobą oraz procesem z żoną i oferuje za pomoc wynagrodzenie z sumy należnej mu od hrabiego Cwertsa.

Jerzy Stawecki przeprasza Franciszka Głogowskiego za niedojście do skutku umowy i prosi go o ponowny przyjazd do Bełza w celu sfinalizowania kontraktu. Wspomina także o panu Wydzdze, który również chciałby zawrzeć z adresatem porozumienie.

Teresa Stadnicka powiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Stadnickiego o planowanym na 20 stycznia w Niemirowie zamążpójściu swojej córki za pana Bala. Z tej okazji serdecznie zaprasza adresata wraz z małżonką na uroczystość weselną.

Teresa Stadnicka dziękuje Franciszkowi Głogowskiemu za okazaną życzliwość i komentuje doniesienia z listu podstolego łomżyńskiego. Powierzając sprawę woli Bożej, informuje, że cierpliwie oczekuje pomyślnego powrotu syna.

Mikołaj Stadnicki wyprawia księdza Nowickiego do Franciszka Głogowskiego w pewnej sprawie z prośbą o wyświadczenie przysługi. Wyraża przy tym żal z powodu trudnej sytuacji, powierzając załatwienie sprawy swojemu wysłannikowi.

Mikołaj Stadnicki relacjonuje Franciszkowi Głogowskiemu przebieg rozmów z Jejmością Dobrodziejką, która podtrzymuje swoje obietnice i przychylność wobec jego domu. Omawia kwestię roszczeń związanych z zapustami oraz dąży do uregulowania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Mikołaj Stadnicki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu wyrazy współczucia w odpowiedzi na otrzymany list. Deklaruje również gotowość do działania w Niemirowie i przejścia do omówienia bieżących interesów.

Antoni Stamirowski, podstoli halicki, informuje o sfinalizowaniu zabiegów o rękę podkomorzanki lwowskiej i zaprasza adresata na uroczystość weselną wyznaczoną na 5 maja. Deklaruje przy tym wdzięczność i gotowość do odwzajemnienia się przysługą.

Antoni Stamirowski przeprasza Franciszka Głogowskiego, że nie może spełnić jego prośby o dostarczenie zbóż jarych na zasiew, tłumacząc się koniecznością ich dokupienia we Lwowie na własne potrzeby w starostwie mostowskim. Zapewnia przy tym o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysług w przyszłości.

Antoni Stamirowski usprawiedliwia swoje opóźnienie w podróży do Lwowa chorobą, złym stanem dróg i koniecznością odwiedzenia owdowiałej krewnej w Zamościu. Zapowiada przybycie na 22 lutego, proponuje spotkanie we dworze kasztelana Koropatnickiego oraz wspomina o zadowoleniu posłów z dotychczasowych rozmów.

Antoni Stamirowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o planowanym wyjeździe hetmana na Ukrainę oraz prosi o wstawiennictwo u królewiczowskich oficjalistów w sprawie kontraktu wojewodziny bełskiej na klucz kulikowski. Od powodzenia tej transakcji zależy bowiem spłata zobowiązań i sprzedaż dóbr Malczyce.

Antoni Stamirowski zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej niezmiennej przyjaźni i donosi o pobycie w Lublinie oraz dolegliwościach zdrowotnych przed zapustami. Wyjaśnia, że z powodu wyjazdu na konferencję szczegółową relację z wydarzeń zda dopiero po szczęśliwym powrocie do Lwowa.

Podczaszy lwowski Marcin Stamirowski odpowiada rajcom lwowskim na list dotyczący sporów handlowych i frymarku wołami. W zawiłych i fragmentarycznie zachowanych wyjaśnieniach wspomina m.in. o transakcjach związanych z wojewodzicem bełskim i podkomorzym.

Kazimierz Stankiewicz interweniuje u prezydenta Lwowa w imieniu starosty poturzyńskiego w sporze z nieuczciwym lokatorem Aleksandrem Konarskim, który zbiegł z wynajmowanego sklepu, dopuszczając się rozboju i zniszczeń. Prosi w imieniu starosty o sprawiedliwe potraktowanie sprawy i przychylność dla jego rezydenta Antoniego Ceglarskiego.

Rektor Akademii Krakowskiej ks. K. Stępkowski przesyła prezydentowi Lwowa licencjata praw rekomendowanego na urząd miejskiego syndyka. Wyraża przy tym nadzieję, że kandydat należycie wypełni swoje obowiązki zgodnie z oczekiwaniami władz miasta.

Asesor J. F. Stetkiewicz odpowiada na wezwanie magistratu lwowskiego dotyczące rozliczenia dawnych zaległości, przypominając wcześniejszy dekret królewski oraz fakt zaprzestania działalności handlowej po objęciu urzędu w 1744 roku. Wskazuje na doznane straty i proces o zajęty majątek, apelując do władz miejskich o wyrozumiałość i powstrzymanie się od przysparzania mu dalszych zmartwień.

Kapitan Steczkiewicz zwraca się do prezydenta Lwowa o aresztowanie osób składających fałszywe doniesienie dotyczące zgonu dziewczyny na folwarku jego żony. Wyjaśnia, że zmarła ona z przyczyn naturalnych w wyniku dwutygodniowej febry i biegunki, mimo zapewnionej jej opieki.

D. Stoffeln odpowiada na pismo prezydenta i magistratu Lwowa, oświadczając, że poruszona kwestia udręk nie leży w jego kompetencjach. Radzi władzom miasta, aby w poszukiwaniu sprawiedliwości zwróciły się do swoich bezpośrednich zwierzchników.

Lwowski korzennik Michał Stryjski przesyła Arturowi Forbosowi 250 złotych spłaty długu oraz miednicę za pośrednictwem pana Lewka. Prosi jednocześnie o pilne przesłanie zamówionego szafranu dwóch gatunków przed planowanym wyjazdem na jarmark do Stryja.

Stanisław Sumski donosi o pomyślnej zmianie asygnaty chorągwi wołoskiej na Polesie oraz o ugodzie finansowej zawartej z chorągwią pana Wilgi. Informuje również o przeniesieniu żołnierzy ze wsi do Mościsk, aby uchronić poddanych przed nadmiernymi ciężarami i uregulować kwestię poboru furażu oraz hiberny.

Stanisław Sumski zdaje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu relację z przygotowań trunków, naczyń i zapasów żywności. Informuje także o trudnościach ze zdobyciem ryb oraz poszukiwaniach odpowiedniej kwatery we Lwowie.

Stanisław Sumski donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zakupieniu gniadego konia do pługa oraz o wysłaniu posłańca do Szkła w celu zasięgnięcia informacji o kuracji chorego stada. Po powrocie wysłannika zapowiada odesłanie wskazanej liczby koni na leczenie.

Franciszek Suski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że mimo wcześniejszego listu nie odzyskał swojego poddanego, gdyż tutejsza gromada siłą go odbiła. Prosi adresata o użycie autorytetu prawa, ponowne nakazanie wydania zbiega oraz ukaranie zuchwałości poddanych.

Autorka usprawiedliwia swoje długie milczenie chorobami, kłopotami rodzinnymi oraz atakami ze strony nieprzyjaciół, po czym przesyła wujance świąteczne i noworoczne życzenia. Do korespondencji dołącza kopię listu pana Jana, który stanowczo odpiera plotki i zarzuty rzekomo godzące w adresatkę.

Florian Kuchorabski usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie ciężką chorobą oraz relacjonuje spotkanie z panem Wysockim, który dochodzi roszczeń przeciwko miastu na podstawie dekretu trybunalskiego. Autor przedstawia rajcom argumenty prawne do obrony przed nałożeniem taksy i doradza polubowne zakończenie sporu poprzez ugodę finansową.

Prowincjał karmelitów, o. Krzysztof Sforza, przeprasza władze Lwowa za pośpieszny wyjazd ze شناcznego z powodu spraw zakonnych i informuje o wyznaczeniu miejscowego przeora do przeprowadzenia pomiaru oraz przejęcia darowanego gruntu. Prosi rajców o życzliwe i bezzwłoczne sfinalizowanie nadania ziemi pod budowę świątyni i klasztoru, obiecując stałą pamięć modlitewną za darczyńców.

Jan Tayner informuje Artura Forbesa o planowanym ślubie z panną Teresą Chiszówną, córką zmarłego przemyślanina. Zaprasza krakowskiego kupca do wzięcia udziału w uroczystości weselnej wyznaczonej na 19 sierpnia 1685 roku.

Jan Tayner zwraca się do Artura Forbesa w sprawie możliwości uzyskania pieniędzy gdańskich na zapłatę, o czym wspominał już jego kuzyn Jax. Zapowiada przyjazd do Lwowa po poprawie stanu dróg i prosi o przesłanie odpowiedzi do Sambora lub Sądowej Wiszni.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o bezpiecznym dotarciu do Jarosławia w drodze do Krakowa oraz prosi o przesłanie spodziewanych listów od żony i zapomnianych we Lwowie przedmiotów.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o trudach podróży do Krakowa oraz o przedwczesnej śmierci i pogrzebie swego syna w Wielkanocy. Zwraca się także z prośbą o pomoc w realizacji transakcji wekslowej w Rzeszowie i o przekazanie załączonej korespondencji.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o postępach w sprawach handlowych, zamówieniu ferezji oraz zmianie dyspozycji dotyczących odbioru pieniędzy od dłużników. Zapowiada także swój rychły wyjazd z Krakowa mimo niesprzyjającej, deszczowej aury.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o powrocie z Lipska i zdaje relację z załatwiania jego spraw handlowych, w tym trudnych negocjacji cenowych i kwestii transportu towarów przez Wrocław. Przedstawia również cennik tkanin na jarmarku lipskim, odnotowując drożyznę oraz masowe wykupywanie towarów przez greckich kupców.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o sprawach handlowych, m.in. o wysyłce taft, butów oraz korespondencji z kupcem z Hamburga. Wyraża również ubolewanie nad niestabilną sytuacją w Rzeczypospolitej, uderzającą w interesy kupców.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o zleceniu zakupu towarów w Hamburgu oraz omawia kwestie rozliczeń finansowych, przesyłki taft i jarmarku jarosławskiego. Oferuje także Forbesowi pożyczenie koni na podróż do Naumburga i przesyła list do doręczenia panu Gordonowi.

John Taylor wyraża współczucie z powodu choroby Arthura Forbesa i omawia kwestie kwaterunku, stoiska sklepowego oraz transportu towarów na jarmark w Jarosławiu. Wspomina również o niemożności sprzedania swoich towarów w Krakowie i konieczności zabrania ich na jarmark.

John Taylor Junior donosi Arturowi Forbesowi o nadejściu transportu towarów z Wrocławia i planach ich ekspedycji do Lwowa. Zwraca się także z prośbą o informacje dotyczące sumy pięćdziesięciu talarów, o które dopominają się krakowscy karmelici bosi.

John Taylor Junior w imieniu gospodarza potwierdza odbiór listów od Arthura Forbesa i informuje o stosowaniu się do ich treści. W dopisku przekazuje prośbę o pamiętanie o zakupie do stu kamieni nieoczyszczonej saletry.

John Taylor Junior potwierdza odbiór listu, przekazuje pozdrowienia od rodziny oraz pana Chalmersa. Donosi również o przejeździe kuriera wiozącego do króla wiadomość o zdobyciu Waradyna.

Karol Tarło dziękuje władzom Lwowa za gratulacje i życzliwość z okazji objęcia urzędu podkanclerzego koronnego. Zapewnia o swoim przywiązaniu do miasta oraz obiecuje wspierać jego interesy i przebywających na obradach w Warszawie lwowskich delegatów.

Podkanclerzy koronny Karol Tarło wzywa władze Lwowa do bezzwłocznego wykonania wyroku sądu polubownego w sporze między wojewodą bracławskim a lwowskim mieszczaninem Laskowskim. Podkreśla, że orzeczenie to zapadło za zgodą obu stron, a dalsze odwlekanie egzekucji godzi w sprawiedliwość i reputację magistratu.