Katalog źródeł

Prowincjał franciszkanów Mikołaj z Karniewa zatwierdza transumowany dokument darowizny podkomorzego lwowskiego Jerzego Strumiłły z Dmoszyna. Na mocy tego aktu klasztor franciszkanów we Lwowie otrzymuje wieś Czyżki wraz z uposażeniem w zamian za ufundowanie kaplicy i modlitwy za zmarłych.

Król Jan Kazimierz w uznaniu wierności i ofiarności Lwowa podczas wojen zrównuje miasto oraz jego obywateli w prawach, wolnościach i przywilejach szlacheckich z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy otrzymują prawo udziału w elekcjach królewskich, obecności na sejmach oraz swobodnego nabywania i posiadania dóbr ziemskich.

Król Jan Kazimierz zatwierdza klasztorowi dominikanów we Lwowie prawo do własnego wodociągu, transumując przywilej Zygmunta III z 1628 roku oraz dokument magistratu lwowskiego z 1613 roku. Monarcha podkreśla zasługi zakonników, którzy utrzymali ujęcie wody i zaopatrywali mieszkańców podczas najazdów nieprzyjacielskich.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza na prośbę seniorów nacji ormiańskiej przywilej Jana Kazimierza z 1661 roku, który zrównał miasto Lwów oraz jego obywateli obrządków rzymskokatolickiego, ormiańskiego i greckiego w prawach i prerogatywach z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy uzyskują i zachowują uprawnienia szlacheckie, w tym prawo do udziału w elekcjach królewskich, nabywania dóbr ziemskich oraz reprezentacji sejmowej.

Danyło Bohaczenko, uczeń ukraińskiego gimnazjum w Stanisławowie, zwraca się do Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki we Lwowie z prośbą o przesłanie utworów beletrystycznych Iwana Franki, Borysa Hrinczenki i Iwana Tobilewycza. Na karcie odnotowano również tytuły wysłanych mu książek.

Adam Mikołaj Sieniawski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o działaniach podjętych przez Trzebuchowskiego w sprawach sejmikowych oraz o oczekiwaniu na decyzje w kwestii posła królewskiego. Zapewnia adresata o swojej stałej lojalności i prosi o dalsze dyspozycje oraz wiadomości.

Andrzej Trzebicki wyjaśnia Bieganowskiemu okoliczności rozdania wakatów senatorskich i zapewnia go o królewskiej obietnicy przyszłej kasztelanii. Nakłania go również do wywarcia presji na władze Lwowa, aby pilnie przekazały zaliczkę z arendy miejskiej na żołd piechoty broniącej Kamieńca Podolskiego.

Aleksander Fiałkowski relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu swoje starania o pozyskanie i utrzymanie podkomorzego przemyskiego po stronie interesów rodu Jabłonowskich, obiecując mu m.in. konia od wojewody krakowskiego. Wspomina również o kwestiach poselskich oraz asygnacie finansowej dla Czarnieckiego.

Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za gratulacje, zagrzewa mieszkańców do wytrwałej obrony przed wojskami Chmielnickiego oraz zapowiada nadejście posiłków sojuszniczych. Informuje również o przysłaniu stu żołnierzy piechoty pod dowództwem pana Podlewskiego i zapewnia o wstawiennictwie u szlachty w kwestii wypłaty miastu czopowego na cele obronne.

Stefan Czarniecki dziękuje rajcom miasta Lwowa za powinszowania z okazji szczęśliwego przybycia i triumfu nad wrogiem, przypisując sukces opiece boskiej oraz szczęściu króla. Zachęca mieszczan do modlitw dziękczynnych za ocalenie Lwowa i deklaruje swą życzliwość.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za powitalny list i ostrzega przed grożącym wiosną atakiem nieprzyjaciela na granice Rzeczypospolitej. Nakazuje pilne wzmocnienie miejskich fortyfikacji oraz radzi zwrócenie się do króla o przysłanie wykwalifikowanego inżyniera wojskowego.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki zwraca się do burmistrza i magistratu Lwowa o szybkie i sprawiedliwe rozstrzygnięcie sprawy porucznika Miczyńskiego. Żołnierz ów domaga się od wdowy po lwowskim mieszczaninie zwrotu pieniędzy i rzeczy pozostawionych w depozycie po wyprawie węgierskiej.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki wzywa burmistrza i magistrat lwowski do poszanowania dawnych przywilejów handlowych Żydów podlegających jego jurysdykcji. Podkreśla wagę handlu wschodniego oraz podatków uiszczanych przez nich na rzecz Rzeczypospolitej.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki wzywa burmistrza i rajców Lwowa do zaprzestania umniejszania i wstrzymywania należnych mu tradycyjnie dochodów wojewodzińskich. Z obozu pod Buskiem domaga się poszanowania swojego urzędu i nienaruszania praw przysługujących także jego następcom.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za gratulacje, zachęca do mężnego oporu wobec Chmielnickiego i zapewnia o nadchodzącej pomocy sojuszników monarchy. Informuje również o przysłaniu stuosobowego oddziału wyćwiczonej piechoty pod dowództwem pana Podlewskiego oraz o zabezpieczeniu miejskich dochodów z czopowego na cele obronne.

Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za gratulacje z okazji przybycia w te strony oraz odniesionego zwycięstwa nad wrogiem, przypisując ocalenie miasta Opatrzności Bożej i działaniom wojennym. Zachęca rajców do modlitw dziękczynnych i zapewnia o swojej wdzięczności oraz gotowości do dalszej przychylności.

Stefan Czarniecki dziękuje władzom Lwowa za powitalny list po powrocie z wojennej wyprawy i składa im wzajemne życzenia. W obliczu zagrożenia ze strony nieprzyjaciół apeluje o pilne wzmocnienie fortyfikacji miasta oraz radzi zwrócić się do króla o przysłanie inżyniera wojskowego.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki wstawia się u burmistrza i magistratu Lwowa za porucznikiem swojej chorągwi, panem Mężyńskim, domagającym się zwrotu zdeponowanych w mieście rzeczy i łupów. Hetman apeluje o zaprzestanie przewlekania procesu i rychłe wydanie sprawiedliwego wyroku egzekucyjnego.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki apeluje do burmistrza i magistratu Lwowa o nieutrudnianie Żydom podległym jego jurysdykcji prowadzenia drobnego handlu. Podkreśla dawne zwyczaje, brak szkody dla innych oraz podatki i ciężary ponoszone przez Żydów na rzecz Rzeczypospolitej.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki upomina władze Lwowa za wstrzymywanie i próby pomniejszenia prowentów należnych mu z racji urzędu. Wzywa burmistrza i rajców do poszanowania jego autorytetu oraz praw jego następców, domagając się zmiany ich dotychczasowej postawy.