Katalog źródeł

Hetman Jan Zamoyski zwraca się do burmistrza i rajców Lwowa z prośbą o wypożyczenie miejskich armat, prochu, kul oraz skierowanie puszkarzy, cieśli i furmanów wobec zagrożenia najazdem tatarskim. Zapewnia przy tym o terminowym zwrocie sprzętu i pełnym pokryciu wszelkich kosztów, ewentualnych strat oraz żołdu dla rzemieślników.

Zamoyski pisze o obawie przed Tatarami, którzy mogą nadciągnąć od Rusi w stronę Lwowa. Prosi adresatów, by byli przygotowani, i wspomina o Jabłońskim, który ma służyć jako pośrednik. List kończy deklaracją życzliwości.

Jan Zamoyski prosi burmistrza i rajców Lwowa o nadanie probostwa przy kościele Świętego Ducha plebanowi bełskiemu w przypadku śmierci ciężko chorego dziekana lwowskiego. Podkreśla, że rajcy dobrze znają przymioty i godność polecanego duchownego.

Jan Zamoyski interweniuje u burmistrza i rajców lwowskich, prosząc o wstrzymanie procesu sądowego przeciwko panu Kamienieckiemu oraz podległym mu celnikom z Kołomyi. Apeluje o rozwiązanie sporu zgodnie z wcześniejszym porozumieniem dotyczącym opłat celnych.

Jan Zamoyski wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za ormiańskimi kupcami Tyroszewiczami, którzy napotkali urzędowe trudności po zakupieniu kramiku od rajcy Justa Narosta. Autor listu apeluje o polubowne i braterskie załatwienie zatargu, podkreślając uczciwość kupców oraz słuszność ich sprawy.

Jan Zamoyski zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa w celu załatwienia spraw żołnierskich i wysyła przodem sługę Oleszka. Prosi burmistrza i rajców o okazanie posłańcowi życzliwości oraz wszelkiej potrzebnej pomocy.

Jan Zamoyski wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za Andrzejem Giklem z Kandii, prosząc o przyjęcie go w poczet obywateli miasta. Podkreśla majętność protegowanego i jego gotowość do ponoszenia ciężarów miejskich, deklarując radzie wdzięczność za pozytywne załatwienie sprawy.

Jan Zamoyski upomina burmistrza i rajców lwowskich w związku ze sprawą pana Dzieduszyckiego, wskazując na straty i zwłokę, jakich ten doznaje w swoim folwarku. Apeluje do władz miejskich o zaniechanie dalszego niepokojenia szlachcica.

Jan Zamoyski zwraca się do burmistrza i rajców lwowskich z prośbą o przychylne rozpatrzenie praw przedstawionych przez mieszczanina Michała Greka oraz jego towarzyszy. Apeluje o utrzymanie ich przy tych prawach, o ile nie godzi to w przywileje miasta.

Hetman Jan Zamoyski dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przygotowanie i podarowanie wyobrażeń Ukrzyżowania oraz Zmartwychwstania do kościoła w Zamościu. Zapewnia władze miejskie o modlitwach zanoszonych w ich intencji oraz deklaruje gotowość do odwzajemnienia okazanej życzliwości.

Arcybiskup lwowski Jan Zamoyski wstawia się u władz Lwowa za mieszkańcami ponoszącymi ciężary na rzecz wspólnoty, a doznającymi ucisku i strat materialnych. Wzywa magistrat do niezwłocznego, sprawiedliwego załatwienia sporu i nieprzedkładania własnych korzyści nad dobro uboższych obywateli.

Biskup Jan Zamoyski odpowiada kanonikowi krasnostawskiemu na list dotyczący interdyktu na ciało zmarłego pana Szemiota, powątpiewając w zasadność i prawną celowość takiego kroku wobec prawdopodobnego wywiezienia zwłok do Podhorzec. Do listu załącza odpowiedź skierowaną do miejscowych wikariuszy z prośbą o pilne jej doręczenie.

Jan Zamoyski domaga się od władz Lwowa zwrotu niesłusznie pobranych opłat oraz uwolnienia towarów zamojskiego kupca ormiańskiego Krzysztofa Balejowicza. Ostrzega, że w razie dalszych represji wobec jego poddanych zastosuje odwet i nakaże zatrzymywanie lwowskich kupców oraz ich dóbr w Zamościu.

Jan Zamoyski interweniuje u władz Lwowa w sprawie napaści i rabunku mienia dokonanego przez żołnierzy na żydowskich kupcach z jego dóbr. Wzywa magistrat do ukrócenia bezprawia i zapowiada dochodzenie odszkodowań dla poszkodowanych na drodze sądowej.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w sprawie bezprawnego zatrzymania zamojskich kupców oraz ponad stu kuf małmazji. Powołując się na przywileje nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych i ich towaru.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w obronie zamojskich kupców greckich, Prokopa i Jerzego, którym bezprawnie skonfiskowano transport ponad stu kuf małmazji oraz ograniczono wolność osobistą. Powołując się na przywileje handlowe nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, autorka domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych kanclerza Jana Zamoyskiego i zwrotu ich mienia.

Król Stefan Batory potwierdza wszelkie prawa, przywileje, immunitety oraz dawne zwyczaje nadane wspólnocie Ormian lwowskich przez swoich poprzedników. Władca nakazuje staroście lwowskiemu oraz władzom miejskim nienaruszalne przestrzeganie i ochronę tych praw.

Król Stefan Batory potwierdza akt komisarski ustalający granice między wsiami lwowskiego konwentu dominikanów Bożego Ciała (Zarudce, Kościejów, Zaszków) a dobrami królewskimi i miejskimi. W dokumencie przytoczono ustalenia komisarzy królewskich oraz transumowano królewski list powołujący komisję, powołujący się na dawne rozgraniczenia księcia Władysława Opolczyka.

Dokument króla Zygmunta III Wazy ustala i zatwierdza jednolite stawki opłat pobieranych przez magistrat lwowski od przywożonych win greckich, małmazyjskich, węgierskich, morawskich i dalmatyńskich. Wzorując się na przywilejach krakowskich, monarcha przeznacza te dochody na utrzymanie urzędu miejskiego oraz określa kary za nieprzestrzeganie przepisów.

Papież Klemens VIII zawiadamia mieszkańców miasta oraz diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa chełmskiego Jana Zamoyskiego na osieroconą stolicę arcybiskupią we Lwowie. Nakazuje wiernym, aby przyjęli nowego hierarchę jako ojca i pasterza dusz, okazując mu należny szacunek oraz posłuszeństwo.

Papież Klemens VIII zawiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o przeniesieniu biskupa filippeńskiego Jana na stolicę arcybiskupią lwowską, opróżnioną po śmierci arcybiskupa Jana Dymitra. Nakazuje kanonikom okazanie nowemu ordynariuszowi pełnego posłuszeństwa i czci pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych wobec nieposłusznych.

Arcybiskup lwowski Jan Zamoyski zatwierdza nową fundację prebendy szóstego mansjonarza przy katedrze lwowskiej, ustanowioną przez aptekarza Macieja Jaslikowskiego i jego żonę Martę z Pajączków. Uposażenie mansjonarza zabezpieczono na połowie kamienicy Pajączkowskiej we Lwowie kwotą 400 złotych polskich z rocznym czynszem wyderkafowym w wysokości 24 złotych.

Król Zygmunt III Waza wciela prepozyturę w Busku do odnowionego przy katedrze lwowskiej urzędu archidiakona w celu zapewnienia mu należytego uposażenia. Jednocześnie monarcha zrzeka się królewskiego prawa patronatu nad tą prepozyturą na rzecz arcybiskupa i kapituły lwowskiej.

Nuncjusz apostolski Claudio Rangoni zatwierdza powagą papieską akt arcybiskupa Jana Zamoyskiego powołujący godność archidiakona przy katedrze lwowskiej i inkorporujący do niej prepozyturę w Busku. Potwierdza również powołanie na ten urząd pierwszego archidiakona, doktora teologii Tomasza Pirawskiego.

Dokument ustanawia fundację stypendialną kanonika lwowskiego Adama Wawrzyńca Łoieckiego, ufundowaną na rocznym czynszu wyderkafowym 119 florenów zabezpieczonym na dochodach miasta Lwowa, z przeznaczeniem na kształcenie w Akademii Krakowskiej dwóch ubogich młodzieńców pochodzących ze Lwowa. Określa ona wysokość wypłat dla studentów i ich uniwersyteckiego preceptora, nakłada na stypendystów obowiązki modlitewne oraz wyznacza prowizorów czuwających nad wieczystym funkcjonowaniem zapisu.

Kapituła metropolitalna lwowska oraz władze miejskie Lwowa zatwierdzają sprzedaż dotychczasowej siedziby prepozyta szpitala św. Ducha jezuitom pod budowę kolegium i nabycie nowej kamienicy od Kosmy Salwago przy ulicy Szewskiej za kwotę 10 800 florenów polskich. Nowo zakupiony budynek przeniesiono pod immunitet kościelny, zastrzegając nienaruszalność praw patronackich miasta i kapituły oraz zakaz prowadzenia w nim szynku i rzemiosła.

Dokument potwierdza ugodę pomiędzy kapitułą metropolitalną a radą miasta Lwowa dotyczącą zakupu kamienicy Kosmy Salvago na mieszkanie prepozyta szpitala Świętego Ducha w zamian za dom sprzedany jezuitom, wraz z wyłączeniem nowej posesji spod jurysdykcji miejskiej i objęciem jej immunitetem kościelnym. Akt precyzuje warunki dysponowania tą nieruchomością oraz zasady zachowania praw patronackich i ewentualnej przyszłej zamiany budynku.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza na prośbę seniorów nacji ormiańskiej przywilej Jana Kazimierza z 1661 roku, który zrównał miasto Lwów oraz jego obywateli obrządków rzymskokatolickiego, ormiańskiego i greckiego w prawach i prerogatywach z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy uzyskują i zachowują uprawnienia szlacheckie, w tym prawo do udziału w elekcjach królewskich, nabywania dóbr ziemskich oraz reprezentacji sejmowej.

Stanisław Skrzyszowski zdaje sprawę władzom Lwowa ze swoich kwerend w księgach kancelarii koronnej w Warszawie, podjętych za zgodą kanclerza w celu odnalezienia miejskich dokumentów. Informuje o braku poszukiwanych dekretów w księgach kancelaryjnych, wskazuje na możliwość ich wpisania do akt ziemskich oraz zapowiada rychłe przesłanie poświadczonych ekstraktów po ich podpisaniu przez kanclerza.

Franciszek Szeligowski informuje burmistrza Lwowa o wizytacji przedmiejskiego szpitala fundacji Pieniążka i apeluje o zaniechanie prób odebrania należącego do placówki browaru. Ostrzega przy tym, że naruszenie praw fundacji może wywołać stanowczą interwencję hetmana oraz wojska.