Katalog źródeł

Władze miejskie, cechmistrzowie oraz całe pospólstwo Lwowa składają hołd i przysięgę wierności królowi Władysławowi Jagielle, a po jego śmierci jego synowi Władysławowi lub córce Jadwidze. Zobowiązują się także do posłuszeństwa wobec królowej Zofii i wielkiego księcia Witolda jako wyznaczonych opiekunów małoletniego królewicza.

Król Władysław II Jagiełło zwalnia mieszczan i mieszkańców Lwowa od uciążliwej powinności dostarczania koni i wozów (podwód) na rzecz urzędników królewskich. Jedynym wyjątkiem pozostaje obowiązek dostarczenia wozu kuchennego na czas pobytu pary królewskiej we Lwowie do miejsca pierwszego noclegu w drodze powrotnej.

Król Władysław Jagiełło eryguje dziesięć prebend kanonickich przy kościele katedralnym we Lwowie, zobowiązując ich beneficjentów do stałych modlitw za pomyślność monarchy i zmarłych królowych. Na ich utrzymanie zapisuje roczny dochód w wysokości 100 grzywien, płatny w kwartalnych ratach po połowie z żup solnych w Drohobyczu i z cła lwowskiego.

Sędzia ziemski lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wysokiego poświadczają dokonanie wieczystego podziału dóbr m.in. w Sichowie i Żyrawce między rodzonymi siostrami Katarzyną i Zofią, dziedziczkami z Zubrzy. Ugoda reguluje podział łanów, kmieci, młynów, stawów oraz karczem.

Sędzia ziemski lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wyszebic poświadczają, że Zofia, córka Jana Zubrskiego i żona Jana Knata, sprzedała swoją dziedziczną część w Zubrzy oraz połowę wsi Sychów Janowi, wójtowi z Sokolnik, za kwotę 250 grzywien. Zbywczyni zrezygnowała z wszelkich praw do tych dóbr, dopuściła nabywcę do wwiązania i zobowiązała się do obrony prawnej transakcji.

Dokument poświadcza dokonanie przed lwowskim sądem ławniczym zamiany nieruchomości pomiędzy Katarzyną Bieczarką a rajcą lwowskim Stanisławem Wilczkiem i jego żoną Zofią. Na mocy umowy Bieczarka przekazuje kamienicę w lwowskim Rynku w zamian za dom małżonków Wilczków położony przy ulicy Piekarskiej.

Komisarze królewscy rozstrzygają spór majątkowy między wdową i córkami zmarłego rajcy Jana Kosnara a podkomorzym lwowskim Mikołajem Odnowskim. Sprawa dotyczy spłaty 350 florenów długu zastawnego i zwrotu kamienicy położonej w lwowskim rynku.

Zofia, wdowa po Stanisławie Hynku podkomorzym łęczyckim, darowuje swojemu bratu wujecznemu Mikołajowi Gołąbkowi, podsędkowi lwowskiemu, cały swój dziedziczny dział we wsi Zimna Woda, z wyłączeniem części należnej jej synom. Dokument poświadcza nadanie intromisji oraz zobowiązanie darczyni do prawnej obrony obdarowanego przed wszelkimi roszczeniami.

Podkomorzy lwowski Wojciech Starzechowski poświadcza usypanie kopców granicznych i prawne ustalenie granic między dobrami kapituły lwowskiej (Żydatycze), Michała Chomątowskiego (Dublany) oraz Zofii Hynkowej (Sroki). Za naruszenie nienaruszalności wytyczonych granic strony ustanowiły wadium w wysokości stu grzywien.

Król Zygmunt I Stary zezwala władzom i mieszczanom Lwowa na wykupienie młyna słodowego zwanego Zimnowodzkim z rąk Zofii, wdowy po podkomorzym lwowskim Stanisławie Hynku, oraz jej synów. Dochody z młyna mają zostać przeznaczone na wspólne potrzeby i pożytki miejskie.

Król Zygmunt II August dokonuje transumptu i potwierdzenia czterech dawnych przywilejów królewskich dla miasta Lwowa, dotyczących m.in. prawa składu wszelkich towarów, zakazu omijania lwowskiego składu przez kupców podolskich i ruskich, poddania kupców obcych sądownictwu miejskiemu oraz zasad sporządzania testamentów i obrotu nieruchomościami. Dokument nadaje odpisom tych przywilejów pełną moc prawną równą oryginałom.

Król Zygmunt II August rozstrzyga spór pomiędzy miastem Lwowem a spadkobiercami Kazimierza Hynka, nakazując im zwrot dokumentów i ustąpienie z posiadania trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego przed Bramą Krakowską po wypłaceniu należnej sumy. Władca wyznacza woźnego ziemskiego do dokonania intromisji na rzecz miasta pod zakładem 1000 grzywien i z pomocą starosty lwowskiego.

Król Stefan Batory zatwierdza akt komisarski ustalający taksę dochodów i realizujący wykup trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego na przedmieściu lwowskim przez kasztelana sieradzkiego Andrzeja Dembowskiego od spadkobierców Kazimierza Hynka za kwotę 4684 florenów. Nadaje Dembowskiemu prawo spokojnego dzierżenia młyna aż do czasu ewentualnego odkupienia go przez króla za tę samą sumę.

Przełożony lwowskiego konwentu trynitarzy, br. Jan od Narodzenia, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o udostępnienie pasa ziemi między murami miejskimi a klasztorem pod budowę nowej świątyni ufundowanej przez Zofię Kłońską. Zapewnia, że wzniesienie murów nie zablokuje drogi publicznej, a zakonnicy będą stale modlić się o pomyślność miasta.

Jerzy z Goraja Czuryło wraz z małżonką Zofią cedują młyn we wsi Hodwisznia wraz z ziemią i dochodami Nastce, wdowie po młynarzu Iwaszku Burym, za sumę 400 złotych polskich. Zastrzegają sobie prawo do wykupu i odebrania młyna w razie potrzeby za zwrotem powyższej kwoty, zwalniając jednocześnie młynarkę z większości obciążeń.

Dokument zatwierdza fundację nowego kapłana-mansjonarza oraz legaty czynszów wyderkafowych na kamienicach lwowskich ufundowane przez ks. Krzysztofa Sikorskiego na rzecz kolegium mansjonarzy katedry lwowskiej. Precyzuje zarazem obowiązki liturgiczne beneficjentów, a prawo patronatu nad ufundowaną prebendą powierza magistratowi lwowskiemu.

Król Władysław IV zatwierdza posiadaczom łanów na lwowskim przedmieściu Kleparów ich dotychczasowe prawa, koncesje oraz nabyte grunta. W zamian nakłada na nich obowiązek uiszczania dawnych czynszów na rzecz lonżerii miejskiej, odbywania szarwarku w wymiarze jednego dnia w miesiącu, zwożenia materiałów na naprawę murów oraz opłacania żołnierszczyzny.

Osobista karta notatkowa duchownego zawierająca wykaz odprawianych intencji mszalnych, drobne rozliczenia finansowe (m.in. z organiściną) oraz przypomnienia w sprawach majątkowych.

Arcybiskup lwowski Jan Tarnowski zatwierdza zapisy fundacyjne braci Marcina i Macieja Rzechowskich oraz uroczyście eryguje i uposaża prebendę przy kościele i szpitalu św. Barbary na przedmieściu Rohatyna. Dokument szczegółowo reguluje obowiązki liturgiczne prebendarza, zarząd funduszami ubogich oraz prawo patronatu przysługujące fundatorom, ich katolickim sukcesorom w dobrach Kutcze i magistratowi rohatyńskiemu.

Biskup przemyski i podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski nakazuje magistratowi lwowskiemu wyegzekwowanie dekretu sądów asesorskich i przywrócenie Zofii Majewskiej posiadania części dóbr Filipowicza. Podkreśla, że odsunięcie jej na rzecz wierzycieli niemających prawomocnie udowodnionych roszczeń godzi w powagę królewskiego wyroku.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski zatwierdza i eryguje fundację Zofii z Wydżgów Kłuńskiej w wysokości 10 000 złotych polskich, zabezpieczoną na dobrach Andrzeja Szymonowicza. Dochód z tego kapitału przeznaczono na odprawianie mszy o Męce Pańskiej z udziałem kapeli muzycznej oraz na oświetlenie ołtarza Świętej Trójcy i krucyfiksu w katedrze lwowskiej.

Marcin Świeżawski zawiadamia Jana Zimnickiego o podjęciu powierzonej mu sprawy i ostrzega przed upływającym, ostatecznym terminem na złożenie wyroków oraz popieranie apelacji. Zwraca się o jak najszybsze nadesłanie dokumentów i środków niezbędnych do pokonania napotykanych trudności.

Zofia Sterlingowa prosi lwowskiego rajcę Macieja Hajdera o opiekę nad pozostawioną we Lwowie budą handlową jej zmarłego męża, ściągnięcie należności oraz zakup żywności. Deklaruje także pomoc w poszukiwaniach zaginionego zegarka adresata.