Katalog źródeł

Ławnicy miasta Lwowa poświadczają, że mieszczanin Hanko Gebamyr wraz z wdową po Rodstoku sprzedali i prawnie odstąpili arcybiskupowi halickiemu Jakubowi oraz jego następcom sąsiadującą z jego domem działkę miejską za kwotę jedenastu grzywien lwowskich.

Rajcy i stara rada miasta Lwowa poświadczają stan posiadania gruntów odziedziczonych przez Jana Zimmersteyna i jego matkę Katarzynę koło młyna Grzegorza Fischera. Dokument reguluje wymierzenie działek oraz wyznacza wolną drogę miejską biegnącą przez te dobra w stronę Hołoska i gościńca do Zboisk.

Fryderyk Herburtowicz z Felsztyna potwierdza nabycie domu przy ulicy Żydowskiej we Lwowie od Małgorzaty, wdowy po Dominiku Myndelbeyu, zobowiązując się do uiszczania z niego wszelkich podatków i powinności na równi z mieszczanami lwowskimi. Deklaruje ponadto, że w razie chęci sprzedaży nieruchomości może ona zostać zbyta wyłącznie na rzecz mieszczanina lwowskiego.

Mikołaj Bielecki uznaje przed lwowskim sądem ziemskim dług w wysokości siedemdziesięciu florenów węgierskich wobec arcybiskupa lwowskiego Grzegorza i oddaje mu w zastaw swoją wieś dziedziczną Biała. Dokument określa rygorystyczne warunki obrony posiadania oraz natychmiastowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela w razie niewywiązania się z umowy.

Sędzia Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wiszni poświadczają, że Jan z Zimnej Wody uznał dług wobec Jerzego, syna zmarłego Fryderyka, i zapisał mu pod zastaw połowę wsi Zimna Woda wraz z młynem i karczmą na okres sześciu lat. Dokument ustala warunki użytkowania posiadłości, termin i zasady zwrotu sumy pieniężnej oraz obowiązek obrony praw wierzyciela do zastawionych dóbr.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza na prośbę dziekana Jana Czochrańskiego dawne przywileje królewskie i urzędnicze z lat 1415–1478 dla poddanych dziekanatu kościoła św. Jana we Lwowie. Dokument sankcjonuje przeniesienie tamtejszych Ormian i innych mieszkańców na prawo ormiańskie oraz całkowicie uwalnia ich od jurysdykcji urzędników grodzkich i wszelkich robocizn zamkowych.

Król Jan Olbracht zezwala kolegium wikariuszy wieczystych katedry lwowskiej na zakupienie domu wraz z parcelą we Lwowie na ich wspólną siedzibę. Równocześnie wyjmuje ową nieruchomość i jej mieszkańców spod jurysdykcji miejskiej oraz wszelkich podatków i ciężarów, przenosząc ją pod jurysdykcję i immunitet kościelny.

Sędzia ziemski Mikołaj Taszycki i podsędek Jan Słabosz zaświadczają, że Jan Jazwiecki odstąpił i zapisał wszystkie swoje dziedziczne dobra w Jazwiecy Fryderykowi Kalińskiemu z Dziętnej. Nowy właściciel uzyskał pełne prawo objęcia majątku i swobodnego dysponowania nim.

Król Zygmunt II August zatwierdza Janowi Krowickiemu oraz mieszkańcom jurydyki kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa dawne przywileje królów i urzędników dotyczące prawa ormiańskiego i zwolnień od ciężarów grodzkich. Ponadto monarcha zezwala tamtejszym ormiańskim rzemieślnikom na swobodne wykonywanie wszelkich rzemiosł wedle dawnego zwyczaju.

Król Zygmunt II August zatwierdza dwa wcześniejsze dokumenty z 1417 i 1499 roku dotyczące rozgraniczenia Lwowa z posiadłościami Zubrza i Sychów oraz zasad korzystania z tamtejszych lasów. Akt nadaje wieczystą moc prawną dawniejszym ugodom i wytyczonym kopcom granicznym.

Biskup kamieniecki Franciszek Antoni Kobielski deklaruje wsparcie dla magistratu Lwowa w obronie miejskich praw i przywilejów, zapowiadając podjęcie interwencji po lipcowej kapitule. Doradza władzom miasta uzyskanie korzystnych dekretów w sprawach jurydyk szlacheckich oraz czerpanie z rozwiązań wywalczonych przez wielkie miasta pruskie.

Jan Krajewski informuje władze Lwowa o niepowodzeniu planowanej ugody i radzi im zwrócić się bezpośrednio do księdza kanclerza z doniesieniem o niedotrzymaniu ustaleń. Sugeruje również, aby magistrat zabiegał o oficjalne powierzenie Krajewskiemu misji reprezentowania interesów miasta przed Dworem.

Król Władysław IV potwierdza dokument władz miasta Lwowa z 1425 roku dotyczący wykarczowania gruntów leśnych, lokacji wsi Kulparków oraz nadania dwóch wolnych łanów Pawłowi Goltbergowi wraz z określeniem wolnizny i jurysdykcji sądowej.

Friderich Johann Maydell dziękuje kupcowi Arthurowi Forbesowi za uzgodnienia poczynione z jego synem i informuje o poleceniu wypłaty należnego kapitału przez swojego pełnomocnika. Odnosi się również do kwestii rocznych odsetek oraz prosi o uregulowanie wekslem funduszy mających nadejść z Wrocławia.

August Fryderyk Moszyński dementuje pogłoski, jakoby pruscy oficerowie prowadzili werbunek we Lwowie, wyjaśniając, że działają tam jego dwaj zaufani ludzie poszukujący ochotników do jego służby. Autor prosi adresata o nieczynienie im przeszkód oraz o udzielenie im wsparcia w razie potrzeby.

Król Jan III Sobieski zatwierdza przywilej Zygmunta III Wazy z 1612 roku, zawierający potwierdzenie statutu cechu chirurgów lwowskich z 1611 roku. Dokument reguluje kwestie przyjmowania i egzaminowania nowych mistrzów, praw wdów, obowiązków czeladników i uczniów oraz zakazu nieuprawnionej konkurencji ze strony partaczy.

Rektor i władze Uniwersytetu Lwowskiego zaświadczają, że Florian Minasiewicz, katecheta szkół klasztoru ormiańskiego i cenzor ksiąg, spełnił wszelkie wymagania akademickie i obronił tezy teologiczne, nadając mu tytuł doktora teologii wraz ze związanymi z nim przywilejami.

Kanclerz wielki litewski Michał Fryderyk Czartoryski informuje magistrat Lwowa o podjętej interwencji u kanclerza wielkiego koronnego. Zapewnia władze miejskie o obietnicy czuwania nad nienaruszalnością ich praw i przywilejów.