Katalog źródeł

Sułtan Mustafa poleca władzom polskim udzielenie pomocy wysłannikowi dworskiego kupca Mahmuda w odzyskaniu należności za towary oraz zagwarantowanie mu bezpiecznego powrotu. Do dokumentu dołączono XIX-wieczne notatki archiwalne dotyczące wykonania niemieckiego przekładu fotografii tekstu w Wiedniu oraz planowanego nowego tłumaczenia.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk oddala ponowne roszczenia Piotra Bączka i jego syna Jana przeciwko rajcom lwowskim, nakazując powodom wieczyste milczenie i zwalniając rajców z obowiązku stawiennictwa w tej sprawie. Monarcha unieważnia jednocześnie wszelkie ewentualne wyroki zaoczne i zakazuje nękania rajców lub zajmowania ich mienia.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk zezwala burmistrzowi i rajcom lwowskim na pobieranie cyzy od mieszkańców miasta na poczet prac budowlanych przy miejskich fosach i przedmurzach. Nakazuje poborcy Janowi Krownickiemu dopuszczenie władz miejskich do tych wpływów, kwitując ich zarazem z pobranego podatku.

Król Jan Olbracht zwalnia mieszczan lwowskich na cztery lata od wszelkich podatków królewskich, ceł oraz podwód wojennych z uwagi na ponoszone przez nich koszty fortyfikacji miasta. Potwierdza zarazem wcześniejsze wolności nadane Lwowowi przez swego ojca, króla Kazimierza IV Jagiellończyka.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Piotrkowie rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a Żydami, wprowadzając ordynację ograniczającą działalność handlową Żydów lwowskich i przedmiejskich. Dokument zakazuje im m.in. handlu domowego i domokrążnego, zakazuje sprzedaży korzeni oraz jedwabiu, a także ściśle reguluje obrót suknem, woskiem, skórami i wołami.

Jan Ignatowski domaga się od pisarza Gołębiowskiego natychmiastowego zwrotu wieloletniego długu w kwocie ponad 162 złotych polskich za pośrednictwem lwowskiego mieszczanina Eliana. Przypomina adresatowi o wcześniejszych niespełnionych obietnicach, własnym ubóstwie oraz religijnym i moralnym obowiązku oddania cudzej własności.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza i transumuje przywilej Jana Kazimierza z 1650 roku oraz Władysława IV z 1633 roku, zatwierdzające wilkierz cechowy nadany w 1627 roku przez radę miasta Lwowa połączonym rzemiosłom słodowników, piwowarów i miodowarów.

Cesarz rzymski Józef II zezwala miastu Lwowowi na organizowanie corocznego czterotygodniowego jarmarku rozpoczynającego się w pierwszy poniedziałek po Trzech Królach. Równocześnie nakazuje władzom chronić ten przywilej i surowo zabrania miastu pobierania jakichkolwiek opłat od uczestników jarmarku.

Cesarz Franciszek II zezwala na organizowanie dwóch dorocznych jarmarków we wsi Malechów, stanowiącej własność lwowskiego Szpitala Świętego Ducha. Dochody z opłat targowych i placowych zostają przeznaczone na wsparcie tego szpitala oraz opiekę nad ubogimi i chorymi.

Papież Pius VII powiadamia kapitułę metropolitalną we Lwowie o mianowaniu Andrzeja Alojzego Ankwicza arcybiskupem lwowskim po śmierci Kajetana Kickiego. Nakazuje kapitule okazanie nowemu pasterzowi należnego posłuszeństwa i podporządkowanie się jego zarządzeniom.

Dokument przedstawia historię utworzenia Zakładu Głuchoniemych we Lwowie, stan jego finansów oraz skład władz, a także upamiętnia rozpoczęcie budowy nowej siedziby instytutu na Łyczakowie w 1840 roku.

Cesarz Ferdynand I potwierdza gminie targowej Rożniatów prawo do corocznego odbywania siedmiu jarmarków w wyznaczonych terminach. Zastrzeżono przesunięcie targu na kolejny dzień powszedni w razie zbiegu ze świętem nakazanym oraz nakazano władzom przestrzeganie nienaruszalności tego przywileju.