Katalog źródeł

Jan Świętosławski informuje burmistrza i rajców lwowskich o przesłuchaniu oraz poddaniu torturom oskarżonego, który mimo męk odwołał wcześniejsze zeznania. Wobec braku nowych informacji sędzia decyduje się odesłać więźnia do Lwowa zgodnie z instrukcjami królewskimi.

Wielki książę Świdrygiełło odpowiada na listy wielkiego mistrza i dostojników krzyżackich, omawiając skoordynowane uderzenia wojsk zakonnych, podolskich i tatarskich na ziemie polskie oraz litewskie. Zapewnia Pawła von Rusdorfa o wierności sojuszowi i deklaruje wzajemną pomoc militarną w walce ze wspólnym nieprzyjacielem.

Antoni Świdziński domaga się od władz miasta Lwowa bezzwłocznego uregulowania należnych mu pretensji finansowych, upoważniając pana Falkowskiego do ich odbioru z powodu własnego wyjazdu na sejm do Warszawy. W zamian oferuje poparcie interesów miasta na sejmie, przestrzegając zarazem przed konsekwencjami w razie odmowy wypłaty.

Wojciech Świrski zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o powstrzymanie cechowych przed nachodzeniem niezrzeszonego miecznika mieszkającego w jego dworze, którego nie stać na opłatę wpisową. Autor przypomina, że regularnie płaci czynsz za grunt miejski, na którym stoi dwór, i prosi o zażegnanie sporu.

Wojciech Siemieński deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu gotowość do wzięcia udziału wraz ze szlachtą w planowanej uroczystości. Obiecuje również zaprosić w jego imieniu okolicznych dygnitarzy oraz zapowiada spotkanie w Mościskach.

Jan Siemieński informuje Franciszka Chwałkowskiego o danych personalnych oficerów oraz radzi mu w kwestii korespondencji i przybycia do chorągwi po Wielkanocy. Zapewnia także adresata o wstawiennictwie u porucznika w obronie jego honoru i interesów w obozie.

Jan Sierakowski donosi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o spokojnej sytuacji na pograniczu i braku zagrożenia tatarskiego, a także o niepokojach pod Gdańskiem. Prosi synowca o wieści oraz o uwzględnienie go przy wypłacie zaległego żołdu ze względu na zbliżający się termin spłaty długów.

Józef Sierakowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zgodę na zatrzymanie przy sobie dawnego pokojowego i zapewnienie mu jedynie wyżywienia. Do prośby dołącza się kobieta z otoczenia rodziny, wstawiając się za służącym cenionym niegdyś przez zmarłego.

Mikołaj Hieronim Sieniawski poleca lwowskiemu rajcy Janowi Zywertowi rozdzielenie 500 złotych polskich przekazanych z łaski królowej na wykupienie uwięzionej z powodu długów Krzysztofowej Boczkowskiej. Połowa sumy ma zostać wypłacona strażnikowi wojskowemu, a druga połowa wręczona samej dłużniczce.

Hilary Signio zdaje sprawę z doręczenia pism kanclerzowi oraz przekazuje jego niezadowolenie z powodu braku odpowiedzi w sprawie kwitówek. Informuje również o stanie toczących się postępowań sądowych w sądzie magdeburskim i zapowiada swój rychły powrót do Lwowa.

Audytor nuncjatury apostolskiej Paolo Luigi Silva zapewnia przedstawiciela magistratu lwowskiego o podjęciu starań w poleconej mu sprawie oraz o czuwaniu, by nie naruszono miejskiej jurysdykcji. Deklaruje także pełną gotowość do dalszej pomocy władzom miasta Lwowa.

J. C. H. Simon przesyła kolektorowi Mayowi swój dotychczasowy kontrakt oraz zaświadczenie ze Lwowa w celu przedstawienia ich komisarzowi. Dopytuje o warunki uzyskania nowego kontraktu na młyn i prosi o odesłanie dokumentów za pośrednictwem proboszcza.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.

Józef Skorupka Padlewski informuje magistrat lwowski o gotowości przybycia do Lwowa na wyznaczone przez wojewodę bełskiego wznowienie obrad komisji. Potwierdza także odesłanie podpisanego zawiadomienia.

Paweł Skotnicki deklaruje radzie miasta Lwowa gotowość osobistego przybycia do miasta, o ile zajdzie taka potrzeba. Prosi o pilną informację przez wyprawionego posłańca, czy jego obecność jest konieczna, gdyż w przeciwnym razie zamierza udać się bezpośrednio na Podgórze.

Delegaci informują władze Lwowa o swoim przybyciu do Warszawy mimo trudności na rogatkach oraz o zabiegach u dygnitarzy i asesorów koronnych w celu obrony jurysdykcji miejskiej. Donoszą o odbytej naradzie prawnej, oczekiwaniu na rychłe rozpatrzenie sprawy oraz proszą o wiadomości w kwestii misji pana Dreszla.

Stanisław Skrzyszowski zdaje sprawę władzom Lwowa ze swoich kwerend w księgach kancelarii koronnej w Warszawie, podjętych za zgodą kanclerza w celu odnalezienia miejskich dokumentów. Informuje o braku poszukiwanych dekretów w księgach kancelaryjnych, wskazuje na możliwość ich wpisania do akt ziemskich oraz zapowiada rychłe przesłanie poświadczonych ekstraktów po ich podpisaniu przez kanclerza.

Stanisław Słowikowic dzieli się z władzami Lwowa wiadomościami o pomyślnych decyzjach króla i senatu uzyskanych dla Krakowa. Jednocześnie wstawia się za sługą Hetmankowskim, prosząc magistrat lwowski o uregulowanie należnych mu pieniędzy.

Ksiądz Just Słowikowski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową opiekę nad córką i rodziną zmarłego brata Ludwika oraz prosi o dalszą życzliwość wobec nich. Deklaruje gotowość do odwdzięczenia się miastu za okazaną pomoc i zapowiada wystąpienie w tej sprawie pana Hardera.

Mikołaj Slągowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu swoje starania w Gdańsku o pozyskanie weksla na kwotę 6000 złotych z funduszy hibernowych. Przesyła pierwszy egzemplarz weksla otrzymany od pani Materówny oraz opisuje pertraktacje dotyczące zobowiązań pana Zenewy.

Jan Sobieski przypomina wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu obietnicę pozostawienia w kompucie trzydziestu koni chorągwi tatarskiej bez uszczuplania chorągwi pancernej. Apeluje o wyróżnienie wiernych sług spośród żołnierzy tłumnie zabiegających o etaty wojskowe po zawarciu pokoju.

Teofila Sobieska deklaruje rajcom lwowskim sąsiedzką przychylność i mimo wcześniejszego niedopuszczenia kupców do jej kamienicy przychyla się do prośby miasta. Zapowiada również wysłanie na miejsce swojego podskarbiego Zbrożka w celu załatwienia sprawy.

Proboszcz gołogórski A. Sobecki zwraca się do lwowskiego urzędnika miejskiego z prośbą o wyjaśnienie i cofnięcie konfiskaty kościelnych produktów przeznaczonych na sprzedaż. Przypomina o swoich dawnych relacjach z władzami Lwowa oraz sugeruje, że w razie braku polubownego załatwienia sprawy odwoła się do wpływowych protektorów, w tym łowczego koronnego.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.

Arcybiskup Jan Dymitr Solikowski wyraża głębokie oburzenie z powodu samowoli i gwałtów dotykających mieszkańców oraz duchowieństwo Lwowa. Nakłania władze miejskie do bezzwłocznego powiadomienia hetmanów oraz kasztelana, deklarując swoje osobiste wstawiennictwo i poparcie na forum senatu.

Kolegium Ławnicze odpowiada Magistratowi lwowskiemu, że kwestia naprawy dróg i wodociągów należy do ekonomów miejskich, wobec których nie ma władzy dyscyplinarnej, choć nakazało im pilność w działaniu. Jednocześnie ławnicy wnoszą o pomoc w obsadzeniu wakatów urzędniczych, postulując nakłonienie lub przymuszenie doktorów medycyny do wejścia w skład władz miejskich.