Katalog źródeł

Król Zygmunt I potwierdza kapitułom katedry lwowskiej dokument komisarzy króla Kazimierza Jagiellończyka z 1474 roku. Akt ten ustalał szczegółowy przebieg granic i usypanie kopców granicznych między kapitulną wsią Wierbiż a królewskimi wsiami Drohowyże i Uście.

Król Zygmunt I Stary łączy dawniejsze zapisy dłużne na królewskiej wsi Honiatycze w jedną sumę 220 grzywien i oprawia ją kapitule metropolitalnej we Lwowie. Kapituła ma trzymać i użytkować wieś w zastawie aż do momentu całkowitej spłaty długu przez monarchę lub jego następców.

Król Zygmunt I przenosi należącą do kapituły metropolitalnej we Lwowie wieś Żydatycze z prawa ziemskiego na prawo kościelne. Równocześnie uwalnia tę posiadłość od obowiązku wypraw wojennych, poborów podatkowych oraz wszelkich innych ciężarów prawa świeckiego.

Król Zygmunt I zatwierdza zakup placu we Lwowie dokonany przez lwowską kapitułę metropolitalną od księdza Antoniego Kłopota. Monarcha nadaje nabytej nieruchomości immunitet kościelny i zwalnia ją z wszelkich podatków oraz ciężarów świeckich.

Król Zygmunt I potwierdza przywilej króla Kazimierza IV Jagiellończyka z 1456 roku zabezpieczający kwartalne wypłaty dla arcybiskupa i kapituły lwowskiej z ceł lwowskich i gródeckich oraz z żup drohobyckich. Nakazuje poborcom ceł i żupnikom terminowe uiszczanie tych sum pod rygorem kar i przymusu ze strony starosty lwowskiego.

Król Zygmunt I zezwala podsędkowi lwowskiemu Janowi Dzieduszyckiemu i jego sukcesorom na pobieranie określonych opłat mostowych na siedemnastu przeprawach w dobrach Dzieduszyce i Młynice. W zamian za przywilej poboru myta właściciele zostają zobowiązani do stałego utrzymywania i naprawy dróg oraz mostów.

Król Zygmunt I Stary kasuje dawny zapis króla Władysława na sto grzywien i nadaje Dobrogostowi Pełce czterdzieści grzywien, które ma mu wypłacić tenutariusz królewskiej wsi Kozłów, Maciej wojski żydaczowski. Wypłacona suma czterdziestu grzywien zostaje równocześnie dopisana do sum zastawnych zabezpieczonych Maciejowi na tejże wsi.

Michał Wyżycki informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o swoim wyjeździe do Warszawy oraz o rezygnacji z podróży do Żółkwi z powodu panującej drożyzny i tłoku. Donosi również o sytuacji politycznej wokół elekcji, życząc powodzenia królewiczom Sobieskim i wspominając o nowej kandydaturze szwedzkiej.

Michał Wyżycki donosi wojewodzie wołyńskiemu o sytuacji w Warszawie, w tym o naciskach na królową wdowę w sprawie ustąpienia oraz zwrotu majątków i klejnotu. Wspomina także o intrygach prymasa, przybyciu podskarbiego litewskiego i stołecznych pogłoskach.

Michał Wyżycki zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Klemensa Branickiego o nagłym zgonie króla Jana III Sobieskiego i żalu, jaki po sobie zostawił. Informuje także o pierwszych zabiegach stronnictw królowej i królewicza Jakuba oraz o senatorach zjeżdżających do Warszawy przed radą i konwokacją.

Król Zygmunt I Stary nadaje władzom i mieszczanom Lwowa prawo pobierania nowego cła mostowego w wysokości dwóch denarów od każdego wołu pędzonego na sprzedaż, wyłączając z tej opłaty mieszczan lwowskich. Uzyskane dochody mają służyć stałemu utrzymaniu i naprawie mostów wokół miasta w celu zapewnienia bezpiecznego przejazdu kupców i podróżnych.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza na prośbę mieszczan lwowskich wyrok króla Aleksandra Jagiellończyka z 1506 roku. Potwierdza on zwolnienie lwowian z opłat cła lubelskiego i zakazuje celnikom lubelskim jego pobierania.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy dzierżawcą ceł Andrzejem z Tęczyna a mieszczanami lwowskimi, zezwalając kupcom lwowskim na podróże przez Kraków i Sandomierz do Lublina i dalej z pominięciem komór w Bełzie, Chełmie i Hrubieszowie, nakazując jednak powrót tą drogą przy rezygnacji z dalszej trasy. Jednocześnie zawiesza zwolnienie celne Lwowa w tych trzech komorach wyłącznie na czas trwania zastawu dóbr Tęczyńskim, zatwierdzając ogólny przywilej celny króla Aleksandra.

Król Zygmunt I Stary zezwala na wcielenie opuszczonego kościoła parafialnego w Semenówce wraz ze wszystkimi dochodami i przynależnościami do kościoła w Szczerzcu w celu poprawy uposażenia tamtejszego plebana. Monarcha zastrzega jednocześnie zachowanie opieki duszpasterskiej i należnych posług religijnych w Semenówce zgodnie z zarządzeniem miejscowego ordynariusza.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza oprawę posagu i wiana w wysokości 200 florenów, dokonaną przez zmarłego Hioba Sokolnickiego na rzecz jego żony Anny z Czernina na połowie dóbr własnych oraz królewskich. Dokument gwarantuje wdowie i jej potomstwu spokojne posiadanie wspomnianych dóbr królewskich aż do całkowitej spłaty zabezpieczonych sum.

Król Zygmunt I Stary ustanawia na nowo cech krawców we Lwowie, zakazując uprawiania tego rzemiosła w mieście i na przedmieściach rzemieślnikom spoza bractwa. Spod obowiązku cechowego wyjęto jedynie dwóch krawców zamkowych wyznaczanych przez starostę lwowskiego.

Król Zygmunt I orzeka, że dobrowolne uiszczanie cła kołomyjskiego przez mieszczan lwowskich na rzecz wojewody Ottona z Chodcza ma charakter tymczasowy i nie narusza ich wcześniejszego zwolnienia z tej opłaty. Po śmierci Ottona lub ustąpieniu przez niego z dzierżawy Kołomyi żaden kolejny tenutariusz nie ma prawa domagać się od lwowian wspomnianego cła.

Król Zygmunt I Stary zezwala kapitule metropolitalnej we Lwowie na ustanowienie prawowitego prokuratora do reprezentowania jej oraz jej poddanych przed wszystkimi sądami świeckimi Królestwa Polskiego. Monarcha zapewnia o wieczystej ważności wszelkich czynności prawnych podjętych przez tego pełnomocnika.

Zofia, wdowa po Stanisławie Hynku podkomorzym łęczyckim, darowuje swojemu bratu wujecznemu Mikołajowi Gołąbkowi, podsędkowi lwowskiemu, cały swój dziedziczny dział we wsi Zimna Woda, z wyłączeniem części należnej jej synom. Dokument poświadcza nadanie intromisji oraz zobowiązanie darczyni do prawnej obrony obdarowanego przed wszelkimi roszczeniami.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zezwala na wzniesienie nowej ambony w nawie katedry dla polskiego kaznodziei na czas wakatu kaznodziei niemieckiego, z powodu tłumnego napływu wiernych po pożarze świątyni. Dokument zastrzega powrót do pierwotnego porządku wygłaszania kazań w chórze i kaplicy z chwilą powołania kaznodziei niemieckiego przez radę miejską.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Król Zygmunt I zezwala rajcom lwowskim na tymczasową obsadę mansjonarii i kaznodziejstwa przy kościele św. Katarzyny na Zamku Niskim przez kapłana nieniemieckiego z powodu braku ortodoksyjnych kaznodziejów niemieckich wywołanego szerzeniem się reformacji. W następstwie tej zgody monarcha prezentuje arcybiskupowi lwowskiemu bakałarza Alberta z Pilzna celem objęcia beneficjum.

Król Zygmunt I Stary potwierdza list komisarzy królewskich z 1533 roku ustalający szczegółowe rozgraniczenie wsi Wierbiąż, należącej do kapituły lwowskiej, od dóbr królewskich Demnia, Drohowyże i Uście, dzierżawionych przez Pawła Tarłę. Dokument opisuje przebieg granicy wyznaczonej 32 kopcami i znakami na drzewach oraz przysądza kapitule prawa do wód rzek Zubrzy, Szczerzca i Dniestru.

Król Zygmunt I Stary nakazuje władzom miejskim Lwowa, aby akta spraw apelacyjnych nie były wydawane stronom, lecz doręczane do sądu królewskiego wyłącznie przez specjalnego posłańca sądowego. Koszt ekspedycji akt ma pokrywać strona apelująca, zgodnie z dawnym zwyczajem prawa magdeburskiego.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Biskup zwraca się do wojewody podolskiego o powściągnięcie syna. Radzi miastu prosić hetmana o użycie garnizonu oraz porozumieć się z arcybiskupem.

Biskup wysyła interwencje do hetmana wielkiego koronnego i starosty lwowskiego. Magistrat otrzymuje kopie i ma równolegle wykonywać swoje obowiązki.

Odpis interwencji do wojewody podolskiego o ojcowskie napomnienie syna, zaprzestanie przemocy wobec Lwowa i zadośćuczynienie za krzywdy.

Biskup przesyła odpowiedź starosty błońskiego, omawia niezaspokojone roszczenia wierzycieli i wskazuje drogę sądową jako sposób odzyskania kamienicy.

Rekomendacja kupca Hampla z Warszawy do prowadzenia miejskich rozrywek. Autor wskazuje korzyści z napływu gości: najem domów, handel i sprzedaż żywności.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór kompetencyjny między radą miejską Lwowa a starostą Stanisławem Odrowążem, potwierdzając jurysdykcję prawa magdeburskiego nad wszystkimi przybyszami i kupcami przebywającymi w mieście, na przedmieściach oraz pod Zamkiem Wyższym. Kompetencje sądownicze starosty ograniczono wyłącznie do spraw o zabójstwa i najścia na domostwa popełnione w obrębie jurysdykcji zamkowej.

Król Zygmunt I Stary nakazuje urzędnikom koronnym i miejskim udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w zatrzymywaniu kupców omijających lwowski skład towarów. Zabrania nielegalnego transportu wołów, wosku i innych towarów z Rusi i Podola z pominięciem Lwowa i należnych ceł pod groźbą kar majątkowych.

Król Zygmunt I odracza ostateczne rozstrzygnięcie sporu między miastami Lwowem i Lublinem o przejazd kupców ze Wschodu. Do czasu dokładnego zbadania przywilejów obu stron monarcha nakazuje zachować lwowskie prawo składu i zatrzymywać kupców tureckich, tatarskich oraz wołoskich.

Sędzia ziemski Mikołaj Taszycki i podsędek Jan Słabosz zaświadczają, że Jan Jazwiecki odstąpił i zapisał wszystkie swoje dziedziczne dobra w Jazwiecy Fryderykowi Kalińskiemu z Dziętnej. Nowy właściciel uzyskał pełne prawo objęcia majątku i swobodnego dysponowania nim.

Michał Woliński przekazuje Franciszkowi Głogowskiemu wiadomości polityczne uzyskane od starosty grabowieckiego, w tym doniesienia o przybyciu księcia Contiego do Malborka oraz o przejściu wojsk cudzoziemskich na jego stronę. Informuje również o planowanym zjeździe pod Zawichostem i przemarszu wojewody bełskiego przez Niemirów do Brzeżan.

Król Zygmunt I odracza na sześć lat rozstrzygnięcie sporu między Krakowem a Lwowem o prawa składu i zatwierdza tymczasową ugodę regulującą zasady handlu kupców obu miast. Dokument nakazuje lwowianom przejeżdżać przez Kraków i ogranicza wywóz wołów, a krakowianom zabrania omijania Lwowa oraz skupowania bydła dalej niż do Glinian.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spory między starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miasta Lwowa, regulując kwestie opłat targowych, myta i mostowego, wypasu pędzonego bydła, liczby rzemieślników podzamkowych oraz przemiału w młynach i wyrębu lasów. Dekret potwierdza dawne przywileje mieszczan lwowskich i zakazuje nakładania na nich bezprawnych ciężarów przez urząd grodzki.

Król Zygmunt I Stary nadaje na wieczne czasy kanonikom kościoła metropolitalnego we Lwowie trzecią miarę z młyna królewskiego przy bramie Halickiej. Dokument określa jednocześnie obowiązki kapituły i starosty w zakresie ponoszenia kosztów naprawy i utrzymania młyna.

Król Zygmunt I potwierdza, że plac za kościołem franciszkanów udostępniony pod ustawienie królewskich dział wojennych stanowi własność miejską, a nie zamkową. Monarcha zobowiązuje się oddać ten teren rajcom lwowskim natychmiast po przygotowaniu innego miejsca na artylerię.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a władzami Lwowa, przysądzając sporny dom na Przedmieściu Krakowskim na własność miasta. Dokument potwierdza posadowienie budynku na gruncie miejskim i poddaje go na zawsze jurysdykcji miejskiej.

Król Zygmunt I Stary zwalnia mieszczan i kupców lwowskich z obowiązku uiszczania cła w Kołomyi, które było bezprawnie pobierane w okresie dzierżawy tamtejszych dóbr królewskich przez Ottona z Chodcza. Przywilej zwalnia na zawsze wszelkie przewożone towary, w tym ryby i zboża, w drodze tam i z powrotem.

Król Zygmunt I nadaje mieszczanom lwowskim wieczyste prawo szynkowania wina palonego (gorzałki) w obrębie miasta i na przedmieściach oraz pobierania z tego tytułu opłat na potrzeby miejskie. Wszelkim innym stanom i mieszkańcom zakazuje się sprzedaży wódki bez zezwolenia rady miejskiej pod karą konfiskaty trunku.

Aleksander Wronowski wstawia się u burmistrza Lwowa za swoim towarzyszem Borwackim w sprawie wydania zakupionego pancerza. Sprawa jest pilna, gdyż chorągiew ma w ciągu kilku dni stawić się w obozie wojskowym pod Złoczowem.

Król Zygmunt I nadaje arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi i jego następcom pół grzywny rocznego czynszu, wypłacanego na Boże Narodzenie przez starostę gródeckiego, tytułem odszkodowania za łąki zajęte pod pastwisko zamku w Gródku. Świadczenie to zostaje ustanowione jako wieczyste zobowiązanie starostwa gródeckiego.

Król Zygmunt I Stary nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie wieś Honiatycze prawem dziedzicznym wraz ze szczegółowym wytyczeniem jej granic. Ponadto zwalnia wieś i jej mieszkańców ze wszelkich ciężarów ziemskich oraz wypraw wojennych, poddając ją immunitetowi kościelnemu.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miejską Lwowa dotyczący procedury powoływania rajców. Dokument ustanawia, że pierwszego rajcę nominuje w imieniu monarchy starosta spośród sześciu rajców urzędujących na dany rok, drugiego wybiera rada, a trzeciego pospólstwo miasta.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek przenosi z prawa świeckiego pod jurysdykcję i immunitet kościelny wsie Honiatycze i Czerkasy, młyn przed bramą halicką oraz kamienicę przy ulicy Szkolnej we Lwowie, stanowiące uposażenie kapituły metropolitalnej lwowskiej nadane jej przez króla Zygmunta I.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy Dymitrem Tyrawą a lwowską kapitułą katedralną, przysądzając kapitule wieczystą własność wsi Czerkasy na podstawie wcześniejszej darowizny królewskiej i faktu wykupienia dawnego zastawu. Wobec wykazania wypłaty sumy zastawnej i braku innych tytułów prawnych u pretendenta, król nakazuje Dymitrowi i jego potomkom wieczne milczenie.

Hankiewicz opisuje zabiegi przy sprawach Haidera, rozmowy z sekretarzem królewskim i kanclerzem. Prosi o środki na potrzebne wydatki i odpiera krążącą o adresacie nieżyczliwą opinię.