Katalog źródeł

Prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, Ignacy Behm, donosi o bezprawnym zajęciu i zaoraniu gruntów szpitalnych przez stolnika konarskiego Jędrzejowskiego mimo korzystnego dla szpitala wyroku sądu miejskiego. Przesyłając dokumenty procesowe, prosi adresata o poradę prawną co do dalszych kroków przeciwko uzurpatorowi.

Ignacy Behm przesyła odpisy mandatów wydanych przez pana Jędrzejowskiego, demaskując jego bezprawne i uporczywe roszczenia do gruntów należących do szpitala św. Stanisława. Prosi protektora o interwencję oraz wstawiennictwo w obronie interesów szpitalnego ubóstwa.

Ignacy Behm, prowizor lwowskiego szpitala św. Stanisława, prosi adresata o pomoc w zatargu z panem Jędrzejowskim, który bezprawnie zajął szpitalne grunty i groźbami uniemożliwia zbiór zasiewów. Autor przekazuje w załączeniu suplikę do kanclerza z prośbą o jej doręczenie.

Ignacy Behm zwraca się do swojego protektora z prośbą o dopilnowanie w sądzie asesorskim sprawy szpitala św. Stanisława przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymanieckim o zabrane grunta. Przesyła pozew oraz dokumenty procesowe, prosząc o wpisanie sprawy do wokandy oraz odesłanie zarzutów o gwałty do sądu magdeburskiego.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, prosi swojego protektora o dopilnowanie na sądach asesorskich sprawy przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymańczewskim o odzyskanie zagarniętych gruntów szpitalnych. Zabiega również o to, aby sprawa toczyła się z powództwa wzajemnego, a kwestię popełnionych gwałtów skierowano w pierwszej instancji do sądu magdeburskiego.

Tomasz ze Śmiłowej Woli Misiewski domaga się od magistratu lwowskiego odpowiedzi w sprawie spadku po zmarłej ciotce swojej żony, pani Szomerowej. Podkreśla pierwszeństwo prawne żony do majątku i ostrzega władze miejskie przed konsekwencjami dalszego ignorowania jego pism.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski potwierdza i ponawia erekcję Bractwa Najświętszego Sakramentu przy katedrze lwowskiej, transumując aprobacyjny dokument nuncjusza apostolskiego Opicjusza Pallaviciniego z 1681 roku. Nadaje bractwu statuty, uprawnienia jurysdykcyjne dla jego spowiedników oraz czterdziestodniowy odpust za wypełnianie określonych praktyk pobożnych.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski potwierdza fundację Anny z Chodorowa Wiśniowieckiej, opiewającą na sumę 20 000 złotych polskich z rocznym czynszem wyderkowym, na utrzymanie prepozyta i czterech kapłanów odprawiających msze za duszę jej zmarłego męża Konstantego Wiśniowieckiego przy ołtarzu Trójcy Świętej w katedrze lwowskiej. Jednocześnie arcybiskup dokonuje kanonicznej erekcji tego beneficjum i instaluje ks. Stanisława Gołębiowskiego na urzędzie prepozyta.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski eryguje i zatwierdza altarię przy kaplicy rajców (literatów) w archikatedrze lwowskiej, ufundowaną z zapisu testamentowego rajcy Stanisława Majdeszewicza w kwocie 10 000 złotych polskich zabezpieczonych na kamienicy Jelonkowskiej. Dokument określa obowiązki liturgiczne beneficjenta, rozliczenie rocznego czynszu oraz nadaje prawo patronatu Tomaszowi Belli i Michałowi Boimowi, a po nich radzie miejskiej Lwowa.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski zatwierdza i eryguje fundację Zofii z Wydżgów Kłuńskiej w wysokości 10 000 złotych polskich, zabezpieczoną na dobrach Andrzeja Szymonowicza. Dochód z tego kapitału przeznaczono na odprawianie mszy o Męce Pańskiej z udziałem kapeli muzycznej oraz na oświetlenie ołtarza Świętej Trójcy i krucyfiksu w katedrze lwowskiej.

Konstanty Mrozowicki, administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej, zatwierdza donację wsi Wołosów i Cucyłów dokonaną przez Aleksandra i Kazimierza Kuropatwów na rzecz kapituły metropolitalnej. Na uposażeniu tych dóbr eryguje nowy kanonikat fundacji Kuropatwów herbu Jastrzębiec, określając obowiązki mszalne kanonika oraz prawo patronatu dla rodziny fundatorów.

Pisarz sądu magdeburskiego Ignacy Skwarczyński odpiera zarzuty pana Jędrzejowskiego dotyczące bezprawnego pobierania opłat oraz odmowy wydania akt, prosząc adresata o poparcie i protekcję. Informuje również o bezprawnych działaniach komisji królewskiej w sprawie spadkobierców Wierzbickich, do czego swój dopisek dołącza J. K. Solski.