Katalog źródeł

Arcybiskup Bernard Wilczek potwierdza, że kanonicy kapituły lwowskiej sprzedali na wyderkauf kamienice fundacji polskiego kaznodziei, przeznaczając uzyskane 300 florenów na wykup wsi Czerkasy. W zamian kapituła zobowiązała się do wypłacania kaznodziei rocznego czynszu w wysokości 6 grzywien w zamian za odprawianie dwóch mszy tygodniowo.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza odbiór 100 grzywien przez wikariuszy katedry lwowskiej od wykonawców testamentu Mikołaja Wagleńskiego na zakup czynszu wieczystego. W zamian za otrzymane fundusze wikariusze zobowiązali się do wieczystego odprawiania cotygodniowej mszy za zmarłego oraz corocznych nabożeństw żałobnych w rocznicę jego pochówku.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza, że wikariusze katedry lwowskiej otrzymali 100 grzywien od wykonawców testamentu zmarłego Mikołaja Wagleńskiego na zakup czynszu. W zamian duchowni zobowiązali się do odprawiania cotygodniowej mszy oraz dorocznych wigilii z mszą śpiewaną za duszę zmarłego i jego żony.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza odebranie przez wikariuszy katedry lwowskiej kwoty 100 grzywien od wykonawców testamentu Mikołaja Wagleńskiego z przeznaczeniem na zakup czynszu wyderkafowego. W zamian za legat duchowni zobowiązali się do odprawiania cotygodniowych mszy oraz dorocznych wigilii żałobnych za duszę testatora i jego małżonki.

Kanonik Stanisław ze Lwowa, działając z upoważnienia hrabiego pałacu laterańskiego Pawła de Blanca, mianuje kleryka Jana syna Jerzego ze Lwowa notariuszem publicznym i sędzią zwyczajnym. Po odebraniu przysięgi wierności dokument nadaje nominatowi pełne uprawnienia do sporządzania autentycznych aktów prawnych.

Kapituła metropolitalna lwowska nadaje kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu w dożywotnie użytkowanie murowany dom przy ulicy Szkolnej we Lwowie, wzniesiony jego własnym nakładem na gruncie kapitulnym. W zamian za poniesione przez niego koszty kapituła zobowiązuje się do corocznego odprawiania po jego śmierci oficjum i mszy żałobnych za spokój jego duszy.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza przywilej kapituły metropolitalnej przyznający kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu dożywotnie posiadanie domu we Lwowie, który wzniósł on własnym kosztem. W zamian kapituła zobowiązała się do corocznego odprawiania po jego śmierci nabożeństw żałobnych i mszy w intencji zbawienia jego duszy.

Kapituła metropolitalna lwowska zezwala młynarzowi Walentemu i jego żonie Dorocie na wykupienie trzeciej części oraz trzeciej miarki młyna Stachyrowskiego od Elżbiety, wdowy po rajcy Stanisławie Bergerze. Jednocześnie kapituła wydzierżawia im dożywotnio pozostałe dwie części młyna w zamian za roczny czynsz, dostawy mąki i obowiązek utrzymania oraz naprawy budynków młyńskich.

Arcybiskup lwowski Feliks Ligęza potwierdza stan posiadania dóbr kapituły katedralnej i wikariuszy lwowskich, obejmujących m.in. wsie, młyny, ogrody i place miejskie. Mocą władzy ordynariackiej wciela te majętności do immunitetu kościelnego, gwarantując im pełnię praw i swobód kościelnych.

Piotr Barzy, kasztelan przemyski i starosta generalny lwowski, wydaje kapitule metropolitalnej we Lwowie uwierzytelniony wypis z akt grodzkich z 1510 roku. Potwierdza on zbycie podmiejskiego młyna Ważny przez Barbarę młynarkę i jej syna Erazma na rzecz kapituły za sumę 300 grzywien.

Kapituła metropolitalna lwowska zatwierdza cesję sumy 50 grzywien na młynie Stachierowskim uczynioną przez Dorotę na rzecz jej męża młynarza Stanisława na wypadek jej wcześniejszej śmierci. Jednocześnie oboje małżonkowie zobowiązują się do podwyższenia opłat arendowych i świadczeń w naturze na rzecz kapituły.

Sąd ziemski lwowski potwierdza przebieg wieloletniego procesu i przyznaje pracowitym Stanisławowi i Marcinowi z Basiówki intromisję w dobra szlachetnego Baltazara Leśniowskiego w Glinnej i Zimnej Wodzie za szkody i niestawiennictwo. Wypis zawiera relacje z poszczególnych roczków ziemskich oraz wzmianki o mandatach królewskich Zygmunta Augusta.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o królewskich dążeniach do odrodzenia miast i naprawy praw w Rzeczypospolitej. Wzywa magistrat do sporządzenia i przesłania szczegółowego wykazu bezprawi, ucisku oraz szkód majątkowych, jakich doznaje miasto, obiecując podjęcie starań w celu ich usunięcia.

Kanclerz Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o decyzji królewskiej w sprawie przesunięcia terminu rozprawy asesorskiej z panem Chmielewskim oraz o procedurach przed Komisją Skarbową i Wojskową. Zapewnia jednocześnie o królewskim i własnym poparciu dla skarg i potrzeb miasta.

Administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej Adam Piaskowski potwierdza i włącza do majątku kościelnego zapisy oraz legaty pieniężne poczynione przez różnych ofiarodawców na rzecz kaplicy Najświętszej Maryi Panny przy katedrze we Lwowie. Dokument szczegółowo określa także obowiązki odprawiania mszy świętych nałożone z tego tytułu na prepozyta i kapelanów kaplicy.

Wojewoda wołyński Anastazy Miączyński zapewnia Jana Jaśkiewicza o podjętych krokach u podskarbiego oraz u burgrabiego łuckiego w celu obrony jego stanowiska superintendenta przed zakusami pana Zahorowskiego. Zwraca się także z prośbą o przesłanie rozliczeń dotyczących ceł i należnych zwrotów.

Podkanclerzy koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski przesyła magistratowi lwowskiemu skargę kupca Piotra Gautiera, któremu władze miejskie zabroniły handlu z powodu zatrudniania protestanckiego czeladnika. Nakazuje urzędnikom zmianę nieprzychylnej decyzji i zachęcanie cudzoziemców do osiedlania się, zamiast zniechęcania ich do działalności handlowej.

Biskup poznański i kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu Franciszka Devilliera z Warszawy. Prosi o wydanie mu zgody na prowadzenie traktierni i organizację redut podczas nadchodzących kontraktów we Lwowie za sprawiedliwą opłatą do kasy miejskiej.

Biskup poznański i kanclerz wielki koronny Andrzej Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu starszych cechu piekarskiego, którzy uzyskali od króla potwierdzenie dawnych przywilejów. Apeluje do władz miejskich o przestrzeganie tych praw oraz czuwanie, by były one respektowane również przez innych.

Biskup Andrzej Młodziejowski poleca magistratowi lwowskiemu Wojciecha Behma, który uzyskał tytuł królewskiego kandyzatora i aptekarza. Kanclerz prosi o życzliwe traktowanie mieszczanina, przypominając zarazem, że tytuł ten nie zwalnia go z obowiązków miejskich.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza ogół dawnych praw, swobód i przywilejów nadanych miastu Kamionka Strumiłowa przez swoich poprzedników. Potwierdza również dawne rozgraniczenie miejskich gruntów z sąsiednimi wsiami Horpin i Monasterz na podstawie wpisu z Metryki Koronnej.

Dokument króla Stanisława Augusta Poniatowskiego zatwierdza odłączenie zegarmistrzów lwowskich od cechu ślusarzy oraz nadaje im status odrębnego cechu. Transumowany statut miejski reguluje w siedemnastu artykułach kwestie terminowania uczniów, wędrówki czeladników, wykonywania majstersztyków, opłat brackich oraz zwalczania partaczy.

Król Stanisław August Poniatowski potwierdza przywilej Zygmunta III Wazy z 1602 roku, aprobujący statut nadany lwowskiemu cechowi mularzy i kamieniarzy przez radę miejską w 1582 roku wraz z artykułami regulującymi organizację czeladników i przyjmowanie rzemieślników.

Antoni Podhajecki informuje władze Lwowa o przedłożeniu królowi memoriału i zyskaniu monarszej protekcji dla miasta, dziękując jednocześnie za przysłane do Warszawy pieniądze. Wyraża także nadzieję na szybkie rozpatrzenie miejskich spraw przed Komisją Wojskową.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza prawa, przywileje i ordynacje cechu piekarzy miasta Lwowa na prośbę starszych cechowych. Dokument transumuje wcześniejszy przywilej konfirmacyjny Jana III Sobieskiego z 1690 roku wraz z zawartymi w nim aktami dawniejszych królów i dekretami miejskimi.

Książę Józef Poniatowski prosi hrabiego de Brigido o wydanie paszportu oraz dyspozycji dla galicyjskich komór celnych na przewóz piętnastu zakupionych w Galicji koni do Warszawy w celu ujeżdżenia, a następnie do armii cesarskiej.

Książę Józef Poniatowski informuje poborcę o nakazie odnalezienia i zwrócenia Żydowi Schaulowi Hechtowi bezprawnie zabranych koni oraz o ukaraniu sprawców. Zapewnia również o chęci odebrania mienia pozostawionego przez dezerterów i dbałości o utrzymanie dobrosąsiedzkiej zgody na granicy.

Podpułkownik B. Kamieniecki, z rozkazu księcia Józefa Poniatowskiego, żąda od cesarsko-królewskiej komory celnej w Matczu wydania konia po dezerterze oraz wypłaca odszkodowanie Żydowi z Hrubieszowa za utracone konie. Wnosi również, aby w podobnych przypadkach poszkodowani okazywali urzędowe zaświadczenia o stratach.

E. Willyamoz z żalem odrzuca zaproszenie księcia Józefa Poniatowskiego i hrabiego Zabiełły na wieczorne spotkanie w towarzystwie dam Czartoryskiej i Potockiej z powodu przeziębienia i kaszlu. Dziękuje za pamięć i prosi o wzniesienie w jego imieniu toastu za zdrowie obecnych dam.

Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom Lwowa za odstąpienie placu przy jego pałacu oraz deklaruje zbadanie i zaspokojenie miejskich pretensji finansowych w kwocie dwóch tysięcy złotych.

Podkomorzy koronny Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. Odwzajemnia wyrazy życzliwości, zapewniając o swojej gotowości do przysług i życząc adresatom pomyślności.

Podkomorzy koronny Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. Odwzajemnia życzenia pomyślności dla całego magistratu i wszystkich mieszkańców miasta, deklarując swą życzliwość.

Podkomorzy koronny Kazimierz Poniatowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi składa im oraz wszystkim mieszkańcom serdeczne życzenia wszelkiej pomyślności.

Kazimierz Poniatowski interweniuje u władz Lwowa w sprawie przewlekłego procesu dotyczącego miedzi skonfiskowanej Żydom ze Stryja. Apeluje o odrzucenie prawniczych forteli i szybkie wydanie sprawiedliwego wyroku, wskazując na straty ponoszone przez jego poddanych i własne dochody.

Maciej Poniatowski donosi rajcom lwowskim, że król nadał już wieś Zniesienie panu Łąckiemu, wobec czego nie można całkowicie cofnąć tej decyzji. Zaleca jednak miastu szybkie nadesłanie specyfikacji spornej góry, aby wyłączyć ją z nadania i uzyskać do niej prawa w porozumieniu z nowym posiadaczem.

Ksiądz Maciej Poniatowski zapewnia władze Lwowa o swojej stałej życzliwości oraz gotowości do obrony praw i wspierania spraw miasta przed królem. Deklaruje opiekę w uznaniu niezłomnej wierności i zasług mieszczan lwowskich dla monarchy.

Stanisław Poniatowski apeluje do magistratu lwowskiego o ułatwienie żołnierzom miejscowego garnizonu wymiany czerwonych złotych, podkreślając korzyści płynące z ich stacjonowania dla bezpieczeństwa i handlu w mieście. Ostrzega jednocześnie, że brak życzliwości ze strony władz miejskich zmusi go do przeniesienia wojska na inne leża.

Stanisław Poniatowski ponawia prośbę do władz Lwowa o bezproblemowe wymienianie czerwonych złotych żołnierzom stacjonującego w mieście garnizonu. Zwraca uwagę, że mimo wcześniejszych deklaracji magistratu wojskowi wciąż napotykają trudności przy transakcjach.

Stanisław Poniatowski domaga się od władz Lwowa ostatecznej decyzji w kwestii wymiany czerwonych złotych dla żołnierzy po należytym kursie. Ostrzega, że w wypadku odmowy podejmie decyzję o wycofaniu garnizonu z miasta.

Stanisław Poniatowski nakazuje komendantowi garnizonu interwencję u rektora jezuitów i magistratu w związku z napaściami studentów na lwowskich Żydów. Poleca postawić cechy w stan gotowości i w razie eskalacji zamieszek strzelać ostrą amunicją.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Ludwika z Cetnerów Potocka interweniuje u prezydenta Lwowa Jana Eliaszewicza w sprawie mieszczanina Kocha, uprowadzonego przez kozaków do Mariampola, wzywając władze miejskie do podjęcia kroków prawnych przed Komisją Skarbową. Autorka krytykuje bezczynność magistratu, ostrzega przed zagrożeniem bezpieczeństwa wszystkich lwowian i zapowiada powiadomienie króla o opieszałości władz miasta.

Marszałek Trybunału Koronnego Roch Michał Jabłonowski dziękuje władzom Lwowa za życzenia noworoczne i dzieli się refleksjami na temat pomyślności miast pod nowym panowaniem. W związku ze zbliżającą się lwowską kadencją Trybunału apeluje do rajców o pilną naprawę dróg dojazdowych oraz zadbanie o porządek i czystość w mieście.