Katalog źródeł

Rudolf Baron Rossbacher informuje Karola Raspa o wydaniu rozkazu natychmiastowego przyjęcia Karola Zaleskiego do 30. Batalionu Strzelców Polowych w charakterze elewa, z pominięciem standardowego terminu wcielenia. Do listu dołączono odesłany załącznik z wcześniejszej korespondencji.

Cesarz Ferdynand I potwierdza gminie targowej Rożniatów prawo do corocznego odbywania siedmiu jarmarków w wyznaczonych terminach. Zastrzeżono przesunięcie targu na kolejny dzień powszedni w razie zbiegu ze świętem nakazanym oraz nakazano władzom przestrzeganie nienaruszalności tego przywileju.

Dokument przedstawia historię utworzenia Zakładu Głuchoniemych we Lwowie, stan jego finansów oraz skład władz, a także upamiętnia rozpoczęcie budowy nowej siedziby instytutu na Łyczakowie w 1840 roku.

Papież Pius VII powiadamia kapitułę metropolitalną we Lwowie o mianowaniu Andrzeja Alojzego Ankwicza arcybiskupem lwowskim po śmierci Kajetana Kickiego. Nakazuje kapitule okazanie nowemu pasterzowi należnego posłuszeństwa i podporządkowanie się jego zarządzeniom.

Cesarz Franciszek II zezwala na organizowanie dwóch dorocznych jarmarków we wsi Malechów, stanowiącej własność lwowskiego Szpitala Świętego Ducha. Dochody z opłat targowych i placowych zostają przeznaczone na wsparcie tego szpitala oraz opiekę nad ubogimi i chorymi.

Cesarz rzymski Józef II zezwala miastu Lwowowi na organizowanie corocznego czterotygodniowego jarmarku rozpoczynającego się w pierwszy poniedziałek po Trzech Królach. Równocześnie nakazuje władzom chronić ten przywilej i surowo zabrania miastu pobierania jakichkolwiek opłat od uczestników jarmarku.

Cesarz rzymski Józef II podnosi dotychczasowe lwowskie zakłady naukowe do rangi pełnego uniwersytetu z czterema wydziałami oraz gimnazjum, zrównując go w prawach z pozostałymi wszechnicami monarchii. Dokument precyzuje również podległość uczelni władzom krajowym oraz zatwierdza urzędowe herby i pieczęcie uniwersytetu i poszczególnych fakultetów.

Eligius von Münch-Bellinghausen informuje adresata o odmowie wydawcy Gerolda w sprawie druku nadesłanego artykułu, uznanego za spóźniony. Nadawca zatrzymał jednak rękopis u siebie, deklarując chęć poszukania innej możliwości jego publikacji.

Carl Wilhelm Rasp kwituje wypożyczenie z Biblioteki Nadwornej w Wiedniu czterech tomów dzieła Claude’a-Carla de Rulhière’a dotyczącego bezkrólewia i anarchii w Polsce. Zobowiązuje się do niezwłocznego zwrotu książek na żądanie instytucji lub w najszybszym możliwym terminie.

Eligius von Münch-Bellinghausen poleca personelowi biblioteki udostępnić panu von Rasp dzieło Rulhière’a na okres dziesięciu dni.

Eligius von Münch-Bellinghausen odpowiada na pismo Carla Wilhelma Raspa z radą, jak formalnie złożyć rękopis w Cesarskiej Akademii Nauk w Wiedniu. Instruuje adresata, aby skierował podanie do Wydziału Filozoficzno-Historycznego Akademii.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza i transumuje przywilej Jana Kazimierza z 1650 roku oraz Władysława IV z 1633 roku, zatwierdzające wilkierz cechowy nadany w 1627 roku przez radę miasta Lwowa połączonym rzemiosłom słodowników, piwowarów i miodowarów.

Jan Ignatowski domaga się od pisarza Gołębiowskiego natychmiastowego zwrotu wieloletniego długu w kwocie ponad 162 złotych polskich za pośrednictwem lwowskiego mieszczanina Eliana. Przypomina adresatowi o wcześniejszych niespełnionych obietnicach, własnym ubóstwie oraz religijnym i moralnym obowiązku oddania cudzej własności.

G. Gołębiowski dziękuje za odebranie rzeczy od krawca i prosi adresata o dopilnowanie, by zastawiona delia nie przepadła w rękach żydowskich wierzycieli za drobną kwotę. Zapewnia także o uregulowaniu długu po przyjeździe do Lwowa oraz wspomina o przysłanym winie, na którego wypicie czeka w towarzystwie chorążego.

G. Gołębiowski pisze z Wieniawy do Ignatowskiego, dziwiąc się brakowi odpowiedzi na wcześniejszy list, mimo przekazania pieniędzy na opłacenie przesyłki. Zapowiada rychłą wizytę we Lwowie i przesyła pozdrowienia dla znajomych.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Piotrkowie rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a Żydami, wprowadzając ordynację ograniczającą działalność handlową Żydów lwowskich i przedmiejskich. Dokument zakazuje im m.in. handlu domowego i domokrążnego, zakazuje sprzedaży korzeni oraz jedwabiu, a także ściśle reguluje obrót suknem, woskiem, skórami i wołami.

Król Jan Olbracht zwalnia mieszczan lwowskich na cztery lata od wszelkich podatków królewskich, ceł oraz podwód wojennych z uwagi na ponoszone przez nich koszty fortyfikacji miasta. Potwierdza zarazem wcześniejsze wolności nadane Lwowowi przez swego ojca, króla Kazimierza IV Jagiellończyka.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk zezwala burmistrzowi i rajcom lwowskim na pobieranie cyzy od mieszkańców miasta na poczet prac budowlanych przy miejskich fosach i przedmurzach. Nakazuje poborcy Janowi Krownickiemu dopuszczenie władz miejskich do tych wpływów, kwitując ich zarazem z pobranego podatku.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk oddala ponowne roszczenia Piotra Bączka i jego syna Jana przeciwko rajcom lwowskim, nakazując powodom wieczyste milczenie i zwalniając rajców z obowiązku stawiennictwa w tej sprawie. Monarcha unieważnia jednocześnie wszelkie ewentualne wyroki zaoczne i zakazuje nękania rajców lub zajmowania ich mienia.

Sułtan Mustafa poleca władzom polskim udzielenie pomocy wysłannikowi dworskiego kupca Mahmuda w odzyskaniu należności za towary oraz zagwarantowanie mu bezpiecznego powrotu. Do dokumentu dołączono XIX-wieczne notatki archiwalne dotyczące wykonania niemieckiego przekładu fotografii tekstu w Wiedniu oraz planowanego nowego tłumaczenia.