Katalog źródeł

Stanisław Antoni Szczuka nakazuje podstarościemu winnickiemu zaprzestanie przymusowego i bezprawnego sprowadzania cudzych poddanych, na co poskarżył się magistrat lwowski. Poleca przyjmować na podległą mu słobodę wyłącznie ludzi wolnych, którzy zgłaszają się dobrowolnie.

Johann Franz Jung prosi lwowski magistrat o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zamiar stałego pobytu i ożenku jego syna Franza we Lwowie. Dokument ten jest niezbędny do uzyskania w Pradze świadectwa chrztu, wymaganego do przyjęcia syna do prawa miejskiego we Lwowie.

Maria Jabłońska informuje prezydenta Lwowa Waleriana Czeczewicza, że pod wpływem prośby księży trynitarzy wybacza doznane zniewagi hajdamace Hołodowi Kurnikowi. Zwraca się o zwolnienie aresztanta, sugerując jednak, by przed opuszczeniem aresztu został osobiście napomniany przez prezydenta.

Andrzej Jabłonowski gratuluje skarbnikowi objęcia dóbr nowotanieckich i zwraca się z prośbą o uregulowanie dziesięcioletniego długu w wysokości dwudziestu czerwonych złotych, zaciągniętego przez skarbnikowica przy zakupie konia oraz w formie pożyczki. Kasztelan deklaruje posiadanie stosownego rewersu i sugeruje potrącenie wspomnianej kwoty z rozliczeń majątkowych.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Wojewoda ruski Jan Jabłonowski prosi stolnika bełskiego Daniela Winarskiego o uregulowanie długu wobec lwowskiego kupca na podstawie wystawionej asygnaty. Wypłata ma zostać zrealizowana przez zarządcę z funduszy z raty przypadającej w maju.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski zwraca się do kasztelana krakowskiego Hieronima Augusta Lubomirskiego z prośbą o tymczasowe zwolnienie dworzanina Olszyńskiego. Jest on niezbędny braciom Jabłonowskim do przeprowadzenia działu spadku po ojcu, gdyż orientuje się w rozliczeniach z wierzycielami.

Jan Stanisław Jabłonowski wraz z żoną Joanną przesyłają krewnej serdeczne pozdrowienia i upewniają o swojej niezmiennej miłości oraz oddaniu, korzystając z okazji wyprawienia posłańca. Wojewoda ruski nadmienia przy tym, że w sprawach publicznych nie zaszły żadne nowe wydarzenia.

Marszałek Trybunału Koronnego Roch Michał Jabłonowski dziękuje władzom Lwowa za życzenia noworoczne i dzieli się refleksjami na temat pomyślności miast pod nowym panowaniem. W związku ze zbliżającą się lwowską kadencją Trybunału apeluje do rajców o pilną naprawę dróg dojazdowych oraz zadbanie o porządek i czystość w mieście.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje Franciszka Zamoyskiego o rozpaczy żony po śmierci Halrusi i planowanym przyjeździe do Lwowa. Prosi o przygotowanie dla niej kwatery z kominem w mieście, sugerując izbę stołową u pani Rubertowej.

Prezydent Sambora Jan Jaworski zwraca się do magistratu lwowskiego z prośbą o wypożyczenie kata w celu przeprowadzenia egzekucji skazańców podług prawa saskiego. Zapewnia przy tym o przysłaniu podwody wraz z eskortą, uiszczeniu zwyczajowej opłaty za miecz oraz gotowości do wzajemnych przysług.

Hetman Jerzy Jazłowiecki wzywa burmistrza i rajców lwowskich do bezzwłocznego wydania armat panu Rożnowi. Przekazanie uzbrojenia wynika z woli królewskiej nakazującej przetransportowanie dział ze Lwowa do Trembowli.

Czując zbliżającą się śmierć, gwardian gródecki ks. Bonawentura Jaktorowski zrzeka się praw do domku na wale Bramy Krakowskiej, przekazując resztę okresu miejskiego przywileju swojemu zakonowi. Zapewnia władze Lwowa o modlitewnej wdzięczności i prosi o przychylność wobec zakonu oraz obecnego arendarza posesji.

Ks. Chryzostom Janiecki przesyła Wojciechowi Zimnickiemu spóźnione życzenia noworoczne wraz z podarkiem piwa. Prosi go o pośrednictwo w przekazaniu listu i beczek piwa arcybiskupowi, oficjałowi oraz ks. Barankowskiemu, a także zapowiada swą rychłą wizytę we Lwowie.

Jansini informuje lwowskiego rajcę Matiasa Heydera o wypłaceniu panu Czarnoluskiemu 170 florenów na miejskie potrzeby i przesyła pobrany rewers. Zapewnia również o wpisaniu tej kwoty na poczet przyszłego rozliczenia oraz o swojej gotowości do dalszych usług.

Aleksander Januszewicz donosi o zwycięskim starciu z Kozakami pod Konstantynowem oraz o gotowości do dalszej obrony województwa wołyńskiego. Zgłasza również trudności z wyegzekwowaniem hiberny od zastawników dóbr Jabłonowskiego i prosi o instrukcje oraz wypłatę zaległych należności dla żołnierzy.

Rektor Uniwersytetu Krakowskiego Kazimierz Jarmundowicz zwraca się do władz Lwowa z prośbą o podjęcie starań na rzecz pilnego remontu zniszczonej lwowskiej Szkoły Akademickiej w ramach przysługującego miastu prawa patronatu. Ostrzega przy tym przed negatywnymi konsekwencjami zaniedbania budynku podczas nadchodzącej wizytacji kościelnej dla praw uczelni i magistratu.

S. W. Jarnowski usprawiedliwia przed stryjem swoją nieobecność na zjeździe obłożną chorobą, na co powołuje się na świadectwo posłańca. Deklaruje wolę jak najszybszego uregulowania rachunków i spraw majątkowych za pośrednictwem wyznaczonej osoby po powrocie do zdrowia.

Jan Jaroszewicz zwraca się do Artura Forbesa z prośbą o sprawiedliwe skorygowanie rozliczenia finansowego ze względu na straty poniesione przy wymianie złota i talarów oraz dopytuje o kwestię koni i wozu. W postscriptum przytacza doniesienia handlowe o spodziewanej aukcji Kompanii Wschodnioindyjskiej w Amsterdamie i aktualnych cenach indyga.

Jaroszowski dziękuje za życzliwość i korespondencję, odnosi się do listu Browna oraz sprawy pożyczania, której poświęca dalszą część pisma. Przesyła pozdrowienia dla bratowej i Albrechta Forbesa. Szczegóły rozliczenia i część składni nie są pewnie odczytane.

Ksiądz Bazyli Jaśkiewicz interweniuje u przedstawiciela sądu lwowskiego w sprawie uwięzionego czynszownika, którego wierzyciel domaga się zapłaty w drogim obuwiu zamiast pieniędzy. Duchowny wnosi o uwolnienie dłużnika z aresztu pod warunkiem uiszczania cotygodniowych rat gotówkowych.

Jaskiewicz zapowiada spłatę w Warszawie 2028 florenów [końcówka kwoty wymaga kontroli]. Rozliczył się z czeladnikiem Forbesa i wystawił dokument na 1676 florenów. Wyjaśnia spór o termin płatności, wspomina jarmark jarosławski i wrocławski oraz rozliczenie kobierców, kilimów i pasów. Relacjonuje trudności sprzedaży pasów ze złotem; część towaru może pozostać w depozycie do dalszych poleceń.

Józef Jastrzębski przesyła magistratowi lwowskiemu pozew przeciwko sufraganowi lwowskiemu, który samowolnie uwięził urzędnika miejskiego. Wyjaśnia, że sprawa ma zostać rozstrzygnięta przed Trybunałem, gdyż duchowny ze względu na swój stan podlega wyższej jurysdykcji.

Jacenty prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wypłacenie stu talarów swojemu nauczycielowi za dotychczasową edukację oraz jako zadatek na kolejny rok, a także o wyznaczenie środków na własne wyżywienie i odzież. Ponadto informuje o okazyjnej możliwości zakupu przyborów kreślarskich i prosi o zgodę oraz fundusze na ich nabycie.

Senat i szlachta zgromadzeni na zjeździe w Krakowie polecają władzom Lwowa przekazanie hetmanowi zdeponowanych w ratuszu pieniędzy publicznych na zaciąg wojska do obrony pogranicza. W przypadku odmowy rajcy miejscy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za wszelkie szkody poniesione przez Rzeczpospolitą.

Rady koronne zebrane na konwokacji warszawskiej nakazują władzom Lwowa wydanie przechowywanych w mieście klejnotów Rzeczypospolitej – korony i jednorożca – wojewodzie lubelskiemu Janowi Tarle na poczet długu. Jednocześnie zwalniają magistrat z wcześniejszego zobowiązania nakazującego zwrot kosztowności wyłącznie staroście sądeckiemu Stanisławowi Mężykowi.

Cechmistrzowie rzemiosła rzeźnickiego we Lwowie proszą przebywającego w Warszawie pisarza miejskiego Pawła Szczerbica o wyjednanie u króla mandatu nakazującego staroście lwowskiemu egzekucję dekretu przeciwko Żydom. Rzeźnicy skarżą się na bezczynność starosty i dotkliwe straty materialne grożące upadkiem ich rzemiosła, deklarując pokrycie wszelkich opłat kancelaryjnych oraz sowite wynagrodzenie za pomoc.

Autorzy donoszą z Warszawy władzom Lwowa o trudnym przebiegu procesów miejskich przed królem, zwłaszcza sporu z Montelupim i sprawy Kałuskiego, wspominając o przychylności kanclerza litewskiego oraz referendarza. Zwracają także uwagę na zranienie lwowskiego pisarza miejskiego, niebezpieczeństwa na drogach oraz konieczność pilnowania miejskich interesów prawnych.

Zygmunt Misakowski usprawiedliwia opóźnienie w spłacie długu koniecznością odebrania należności od dłużników oraz prosi o odesłanie pozostawionej we Lwowie szabli. Do listu dołączony jest dopisek Zygmunta Płazy z deklaracją rychłego zwrotu własnego długu po powrocie do Lubaczowa.

Urszula Dawydowiczowa i Łazarz Krzysztofowicz zwracają się do pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego z prośbą o pomoc prawną i protekcję w sporze opiekuńczym z Danielem Hołubowiczem. Informują o niekorzystnym dla nich wyroku lwowskiego sądu wójtowskiego i wniesieniu apelacji do króla, prosząc o zaangażowanie doświadczonego prawnika i wstawiennictwo u kanclerza.

Komisarze królewscy apelują do rajców lwowskich o powstrzymanie eksmisji pod karami Żydów z Przedmieścia Krakowskiego wynajmujących domy w mieście, których domostwa spalono na potrzeby obrony podczas oblężenia. Przypominają o przywileju królewskim, zasługach Żydów w obronie Lwowa oraz ostrzegają przed opóźnieniem prac komisji i ściągania podatków w wypadku ich wypędzenia.

Rotmistrzowie wojsk koronnych stacjonujący pod Szczerzcem wzywają władze Lwowa do natychmiastowej wypłaty obiecanego honorarium bez dalszych zwłok i kłótni. Odrzucają dotychczasowe bezskuteczne deklaracje magistratu, zapowiadając przeprowadzenie egzekucji wojskowych na lwowskich przedmieściach.

Spadkobiercy lwowskiego rajcy Attelmaira zwracają się z Krakowa do rady miejskiej Lwowa z prośbą o pomoc i roztoczenie opieki nad zrujnowanym majątkiem po zmarłym szwagrze Kuczankowicu. Informują również o wysłaniu do Lwowa Anny Attelmairówny i Jacka Ochockiego w celu uporządkowania spraw spadkowych.

Autorzy listu proszą Artura Forbesa o udzielenie wsparcia towarowego w postaci dobrego sukna o wartości 400 złotych, zobowiązując się do spłaty tej sumy wraz z dawnym długiem na świętego Jakuba. Zapewniają o swojej wypłacalności dzięki zgromadzonemu sianu dla wołów oraz informują o przesłaniu podpisanego skryptu dłużnego.