Katalog źródeł

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o pomyślnym obronieniu i przywróceniu miejskiej jurysdykcji w sporze z Ormianami. Donosi również ze współczuciem o niekorzystnym dla pani Wilczkowej wyroku nakazującym jej zadośćuczynienie pod egzekucją magistratu.

Król Zygmunt I Stary nakazuje władzom miejskim Lwowa, aby akta spraw apelacyjnych nie były wydawane stronom, lecz doręczane do sądu królewskiego wyłącznie przez specjalnego posłańca sądowego. Koszt ekspedycji akt ma pokrywać strona apelująca, zgodnie z dawnym zwyczajem prawa magdeburskiego.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Biskup zwraca się do wojewody podolskiego o powściągnięcie syna. Radzi miastu prosić hetmana o użycie garnizonu oraz porozumieć się z arcybiskupem.

Biskup wysyła interwencje do hetmana wielkiego koronnego i starosty lwowskiego. Magistrat otrzymuje kopie i ma równolegle wykonywać swoje obowiązki.

Odpis interwencji do wojewody podolskiego o ojcowskie napomnienie syna, zaprzestanie przemocy wobec Lwowa i zadośćuczynienie za krzywdy.

Biskup przesyła odpowiedź starosty błońskiego, omawia niezaspokojone roszczenia wierzycieli i wskazuje drogę sądową jako sposób odzyskania kamienicy.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Rekomendacja kupca Hampla z Warszawy do prowadzenia miejskich rozrywek. Autor wskazuje korzyści z napływu gości: najem domów, handel i sprzedaż żywności.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór kompetencyjny między radą miejską Lwowa a starostą Stanisławem Odrowążem, potwierdzając jurysdykcję prawa magdeburskiego nad wszystkimi przybyszami i kupcami przebywającymi w mieście, na przedmieściach oraz pod Zamkiem Wyższym. Kompetencje sądownicze starosty ograniczono wyłącznie do spraw o zabójstwa i najścia na domostwa popełnione w obrębie jurysdykcji zamkowej.

Król Zygmunt I Stary nakazuje urzędnikom koronnym i miejskim udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w zatrzymywaniu kupców omijających lwowski skład towarów. Zabrania nielegalnego transportu wołów, wosku i innych towarów z Rusi i Podola z pominięciem Lwowa i należnych ceł pod groźbą kar majątkowych.

Król Zygmunt I odracza ostateczne rozstrzygnięcie sporu między miastami Lwowem i Lublinem o przejazd kupców ze Wschodu. Do czasu dokładnego zbadania przywilejów obu stron monarcha nakazuje zachować lwowskie prawo składu i zatrzymywać kupców tureckich, tatarskich oraz wołoskich.

Administrator prosi o przywrócenie wyrębu w lasach miejskich dla dworu szpitalnego i poddanych Malechowa. Opisuje szkody przypisywane sąsiedniej wsi i spór o grunt.

Sędzia ziemski Mikołaj Taszycki i podsędek Jan Słabosz zaświadczają, że Jan Jazwiecki odstąpił i zapisał wszystkie swoje dziedziczne dobra w Jazwiecy Fryderykowi Kalińskiemu z Dziętnej. Nowy właściciel uzyskał pełne prawo objęcia majątku i swobodnego dysponowania nim.

Król Zygmunt I odracza na sześć lat rozstrzygnięcie sporu między Krakowem a Lwowem o prawa składu i zatwierdza tymczasową ugodę regulującą zasady handlu kupców obu miast. Dokument nakazuje lwowianom przejeżdżać przez Kraków i ogranicza wywóz wołów, a krakowianom zabrania omijania Lwowa oraz skupowania bydła dalej niż do Glinian.

Administrator brodzki J. Wolański prosi prezydenta Lwowa o przekazanie podoficerowi Trembeckiemu uwięzionego w lwowskim ratuszu zbiega, ślusarza Grzegorza, który uciekł z Brodów po zaciągnięciu licznych długów. Deklaruje wdzięczność oraz zapowiada poinformowanie hetmana wielkiego koronnego o pomyślnym załatwieniu sprawy.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spory między starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miasta Lwowa, regulując kwestie opłat targowych, myta i mostowego, wypasu pędzonego bydła, liczby rzemieślników podzamkowych oraz przemiału w młynach i wyrębu lasów. Dekret potwierdza dawne przywileje mieszczan lwowskich i zakazuje nakładania na nich bezprawnych ciężarów przez urząd grodzki.

Król Zygmunt I Stary nadaje na wieczne czasy kanonikom kościoła metropolitalnego we Lwowie trzecią miarę z młyna królewskiego przy bramie Halickiej. Dokument określa jednocześnie obowiązki kapituły i starosty w zakresie ponoszenia kosztów naprawy i utrzymania młyna.

Król Zygmunt I potwierdza, że plac za kościołem franciszkanów udostępniony pod ustawienie królewskich dział wojennych stanowi własność miejską, a nie zamkową. Monarcha zobowiązuje się oddać ten teren rajcom lwowskim natychmiast po przygotowaniu innego miejsca na artylerię.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a władzami Lwowa, przysądzając sporny dom na Przedmieściu Krakowskim na własność miasta. Dokument potwierdza posadowienie budynku na gruncie miejskim i poddaje go na zawsze jurysdykcji miejskiej.

Król Zygmunt I Stary zwalnia mieszczan i kupców lwowskich z obowiązku uiszczania cła w Kołomyi, które było bezprawnie pobierane w okresie dzierżawy tamtejszych dóbr królewskich przez Ottona z Chodcza. Przywilej zwalnia na zawsze wszelkie przewożone towary, w tym ryby i zboża, w drodze tam i z powrotem.

Król Zygmunt I nadaje mieszczanom lwowskim wieczyste prawo szynkowania wina palonego (gorzałki) w obrębie miasta i na przedmieściach oraz pobierania z tego tytułu opłat na potrzeby miejskie. Wszelkim innym stanom i mieszkańcom zakazuje się sprzedaży wódki bez zezwolenia rady miejskiej pod karą konfiskaty trunku.

Król Zygmunt I nadaje arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi i jego następcom pół grzywny rocznego czynszu, wypłacanego na Boże Narodzenie przez starostę gródeckiego, tytułem odszkodowania za łąki zajęte pod pastwisko zamku w Gródku. Świadczenie to zostaje ustanowione jako wieczyste zobowiązanie starostwa gródeckiego.

Król Zygmunt I Stary nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie wieś Honiatycze prawem dziedzicznym wraz ze szczegółowym wytyczeniem jej granic. Ponadto zwalnia wieś i jej mieszkańców ze wszelkich ciężarów ziemskich oraz wypraw wojennych, poddając ją immunitetowi kościelnemu.

Kapituła metropolitalna lwowska nadaje kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu w dożywotnie użytkowanie murowany dom przy ulicy Szkolnej we Lwowie, wzniesiony jego własnym nakładem na gruncie kapitulnym. W zamian za poniesione przez niego koszty kapituła zobowiązuje się do corocznego odprawiania po jego śmierci oficjum i mszy żałobnych za spokój jego duszy.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miejską Lwowa dotyczący procedury powoływania rajców. Dokument ustanawia, że pierwszego rajcę nominuje w imieniu monarchy starosta spośród sześciu rajców urzędujących na dany rok, drugiego wybiera rada, a trzeciego pospólstwo miasta.

Po niedawnej żałobie Gałecki zaprasza magistrat na wesele z Rozalią Dzieduszycką, kasztelanką lubaczowską. Uroczystość zapowiada na14 lutego na Zamku Warszawskim, z poparciem króla i królowej.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza przywilej kapituły metropolitalnej przyznający kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu dożywotnie posiadanie domu we Lwowie, który wzniósł on własnym kosztem. W zamian kapituła zobowiązała się do corocznego odprawiania po jego śmierci nabożeństw żałobnych i mszy w intencji zbawienia jego duszy.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek przenosi z prawa świeckiego pod jurysdykcję i immunitet kościelny wsie Honiatycze i Czerkasy, młyn przed bramą halicką oraz kamienicę przy ulicy Szkolnej we Lwowie, stanowiące uposażenie kapituły metropolitalnej lwowskiej nadane jej przez króla Zygmunta I.

Sędzia i podsędek ziemscy lwowscy poświadczają wpis z ksiąg grodzkich z 1510 roku dotyczący wykupienia przez kapitułę metropolitalną lwowską praw do królewskiej wsi Czerkasy od Dmytra i Onyszka za sumę 200 grzywien. Akt potwierdza również zrzeczenie się roszczeń przez dotychczasowych posiadaczy oraz prawną intromisję kapituły w posiadanie tych dóbr dokonaną przez woźnego.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy Dymitrem Tyrawą a lwowską kapitułą katedralną, przysądzając kapitule wieczystą własność wsi Czerkasy na podstawie wcześniejszej darowizny królewskiej i faktu wykupienia dawnego zastawu. Wobec wykazania wypłaty sumy zastawnej i braku innych tytułów prawnych u pretendenta, król nakazuje Dymitrowi i jego potomkom wieczne milczenie.

Hankiewicz opisuje zabiegi przy sprawach Haidera, rozmowy z sekretarzem królewskim i kanclerzem. Prosi o środki na potrzebne wydatki i odpiera krążącą o adresacie nieżyczliwą opinię.

Autor relacjonuje zapytanie kanclerza o przyjazd Haidera. Sugeruje osobiste stawiennictwo dla obrony spraw i wspomina osoby działające po stronie przeciwnej.

Hankiewicz ponawia osobistą prośbę przekazaną przez Gabriela, czeladnika ormiańskiego kupca. Prosi o wysłanie ryb i obiecuje zwrot wydatków oraz odwdzięczenie się usługami.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie nadaje miastu Lwowowi na wieczność prawo pobierania opłaty targowej od każdego wozu z towarami, przyznanej niegdyś czasowo przez króla Jana Olbrachta. Uzyskane w ten sposób dochody zostają przeznaczone na odnowienie i utrzymanie fortyfikacji miejskich.

Podkomorzy lwowski Wojciech Starzechowski poświadcza usypanie kopców granicznych i prawne ustalenie granic między dobrami kapituły lwowskiej (Żydatycze), Michała Chomątowskiego (Dublany) oraz Zofii Hynkowej (Sroki). Za naruszenie nienaruszalności wytyczonych granic strony ustanowiły wadium w wysokości stu grzywien.

Król Zygmunt I Stary, zważywszy na położenie Lwowa na zagrożonym pograniczu oraz zasługi tamtejszych rzemieślników w obronie murów miejskich, wyłącza lwowskie cechy z ogólnego nakazu kasacji bractw w Koronie i uroczyście potwierdza wszystkie ich dotychczasowe prawa, statuty i przywileje.

Król Zygmunt I rozstrzyga sprawę próby wykupu Młyna Piekarskiego na przedmieściu Lwowa przez chirurga Jana Frię. Monarcha orzeka, że rodzeństwo Michał i Anna, dzieci zmarłego mistrza Michała, zachowują dożywotnie prawo do posiadania i dzierżawy owego młyna.

Król Zygmunt I Stary na prośbę władz i pospólstwa Lwowa potwierdza dawny przywilej Kazimierza Jagiellończyka na doroczny wolny jarmark w dniu św. Agnieszki. Jednocześnie monarcha definitywnie kasuje i znosi ustanowiony wcześniej jarmark na dzień św. Małgorzaty jako niekorzystny i bezużyteczny dla miasta.

Król Zygmunt I Stary potwierdza miastu Lwowu dwa dawne przywileje celne, zezwalające na pobór mostowego w wysokości jednego grosza od wozu towarowego oraz opłaty w wysokości dwóch denarów od zakupionego wołu. Władca motywuje swoją decyzję potrzebą wzmocnienia i utrzymania obronności przygranicznego miasta wobec zagrożenia nieprzyjacielskiego.

Król Zygmunt I Stary po rozpatrzeniu sporu ze starostą kołomyjskim Mikołajem Sieniawskim potwierdza przysługujące mieszczanom i kupcom lwowskim zwolnienie z opłat celnych w Kołomyi przy przewozie własnych towarów. Zastrzega jednocześnie pod rygorem opłaty zakaz przewożenia pod pretekstem tego przywileju towarów należących do osób obcych.

Gembicki zaleca ugodę ze starostą i przestrzeganie zasad poboru targowego. Prosi o wyjaśnienie obroku, potrzebne przed wydaniem dekretu dotyczącego obowiązku Żydów.

Gembicki zaleca czterdziestu mężom Lwowa ugodę z Żydami, szybki zwrot zabranych towarów oraz powstrzymanie wrogich wypowiedzi i gróźb do zatwierdzenia układu przez króla.

Król Zygmunt I Stary zezwala władzom Lwowa na wzniesienie bielnika na gruntach miejskich z zastrzeżeniem, że dochody z niego będą przeznaczane wyłącznie na umacnianie i naprawę miejskich fortyfikacji. Monarcha gwarantuje miastu wyłączność na prowadzenie tego zakładu w okolicy, zakazując wznoszenia konkurencyjnych bielników.

Henrykowski zaprasza burmistrza i radę Lwowa na wesele starszej córki z Andrzejem Łysickim [?], administratorem ekonomii brzeskiej litewskiej. Córki nie wymienia z imienia.

Lwowski sąd ziemski dokonuje transumpcji i potwierdzenia przywilejów królów Kazimierza Jagiellończyka oraz Zygmunta I Starego dla cerkwi św. Mikołaja przed miastem Lwowem. Dokument potwierdza zwolnienie tamtejszego prezbitera, jego następców oraz samego monasteru od wszelkich podatków, danin i ciężarów na rzecz korony.

Kasztelan przemyski i starosta lwowski Mikołaj Odnowski poświadcza darowiznę podwojewodziego Stanisława, który na wypadek śmierci przekazał bratu stryjecznemu Maciejowi Hydkowi swój dom, folwark z ogrodem oraz prawa do procesu z żydowskim mincerzem Szlomą. Dokument określa zasady wieczystego posiadania majątku oraz ustanawia wadium pod rygorem prawnym.

Król Zygmunt I Stary zakazuje władzom Lwowa otwierania bram miejskich w porze nocnej na prośby szlachty i możnych z powodu zagrożeń wojennych na pograniczu, dopuszczając wyjątek jedynie w przypadkach nagłej i najwyższej potrzeby państwowej. Jednocześnie zabrania komukolwiek wywierania nacisków na rajców pod groźbą surowych kar królewskich.

Zapowiedź przybycia wojsk cesarskich na zimowe kwatery. Autor nakazuje burmistrzom przygotować prowiant i furaż przed jego przybyciem; końcowa klauzula nie została w pełni odczytana.