Katalog źródeł

Król relacjonuje skargę Żydów z przedmieścia na napady studentów i innych swawolnych osób, rabunek domów, towarów i pieniędzy. Nakazuje magistratowi zapewnić porządek i przykładnie karać sprawców.

Król Władysław Jagiełło potwierdza przywilej króla Kazimierza Wielkiego z 1360 roku dla miasta Lwowa, znosząc dotychczasową regułę równego podziału majątku po zgonie męża i wprowadzając nowe, szczegółowe zasady dziedziczenia oraz rezygnacji z dóbr między małżonkami i ich krewnymi. Dokument reguluje kwestie prawne dotyczące wiana, oprawy, podziału ruchomości i nieruchomości oraz procedury zrzeczenia się majątku przed sądem gajonym.

Król zaleca pomoc augustianom, którzy nabyli plac dawnego klasztoru zakonnic św. Katarzyny Sieneńskiej za Bramą Halicką. Wskazuje uzyskaną zgodę arcybiskupa i prosi o poparcie miejskie oraz brak przeszkód w budowie.

Król Władysław Jagiełło darowuje miastu Lwowu zniszczoną łaźnię królewską z placem w zamian za coroczny czynsz w wysokości 20 grzywien. Ponadto zezwala rajcom i miastu na wznoszenie kolejnych łaźni na prawie własności bez obowiązku uiszczania z nich żadnych opłat na rzecz monarchy.

Król Władysław IV nakazuje władzom Lwowa zatrzymywanie i aresztowanie wszelkich transportów saletry wywożonych wbrew obowiązującemu prawu i bez królewskiego zezwolenia. Towar ma pozostać pod strażą miejską aż do nadesłania dalszych dyspozycji monarszych.

Dokument poświadcza ugodę majątkową zawartą przed radą Lwowa między Mikołajem Sołtysem a czworgiem dzieci zmarłego Jerzego Czepnera w sprawie podziału spadku po ich rodzicach. Ustala on spłatę kwot pieniężnych w gotówce, wosku i suknie, a także przyznaje dzieciom kamienicę w rynku oraz wyznaczone dobra ruchome.

Wobec zagrożenia ze strony nieprzyjaciół król wysyła do Lwowa artylerię z wyposażeniem. Prosi o tymczasowe przechowanie prochu, kul i sprzętu w arsenale miejskim oraz o działkę pod własny arsenał według planu Pawła Grodzieckiego.

Król Władysław Jagiełło na prośbę archidiakona lubelskiego Stanisława Erpisski przenosi wieś Hodowicę, należącą do lwowskiej prebendy św. Jana, z prawa polskiego i ruskiego na prawo niemieckie magdeburskie. Dokument nadaje mieszkańcom immunitet od sądów urzędników ziemskich oraz określa zakres jurysdykcji sołtysa.

Król nakazuje zwrócić Żydom lwowskim towary przywiezione na jarmark i zabrane przez magistrat, który nie zaczekał na rozstrzygnięcie sporu. Do czasu wyroku zabrania utrudniania im handlu.

Grymko z Bogusławic kwituje rajców i mieszczan lwowskich z odbioru dziesięciu grzywien półgroszy odszkodowania za doznane rany, pobicie oraz koszty leczenia, przyznanych mu wyrokiem sądu polubownego. Wystawca zrzeka się w imieniu swoim i swoich bliskich wszelkich dalszych roszczeń i sporów wobec władz i mieszkańców Lwowa.

Król poleca staroście udostępnić drewno z lasów starostwa na palisadę i kobylice. Żąda skutecznej pomocy magistratowi w poborze składek na fortyfikację także od mieszkańców domów szlacheckich i duchownych.

Wojciech i Stanisław z Sulimowa kwitują rajców oraz mieszczan lwowskich z wypłaty 30 grzywien odszkodowania za pobicie i odniesione rany, przyznanych wyrokiem sądu polubownego pod przewodnictwem arcybiskupa lwowskiego Jana. Wystawcy zobowiązują się do zaniechania wszelkich dalszych roszczeń wobec miasta i zachowania wieczystego pokoju.

Król Władysław IV instruuje komisarza w kwestii negocjacji granicznych z Moskwą, nakazując zachowanie stanowczości wobec żądań strony moskiewskiej, a zarazem roztropności, aby nie zaogniać sporów przed wiosną. Zwraca również uwagę na problem samowolnego zajmowania spornych uroczysk, co dawało stronie moskiewskiej powody do składania skarg i pogróżek.

Rafał ze Soboty poświadcza rozstrzygnięcie sporu i zawarcie polubownej ugody między rajcami miasta Lwowa a szlachcicami Stanisławem Sulimowskim, jego bratem Wyczkiem i burgrabią lwowskim Hrymkiem z Bogusławic. Na mocy orzeczenia arbitrów poszkodowanym ma zostać wypłacone odszkodowanie w wysokości 140 grzywien.

Królewicz nakazuje wydać Stanisławowi Kazanowskiemu dwie powierzone miastu armaty, prosi o krótkoterminowe użyczenie 200 kul i potrzebnej ilości prochu oraz o pomoc w transporcie.

Ławnicy miasta Lwowa potwierdzają, że Jokusz Czypser sprzedał i odstąpił swój narożny dom położony naprzeciw cmentarza Najświętszej Marii Panny mieszczaninowi lwowskiemu Piotrowi Czanferowi. Sprzedawca zagwarantował nabywcy pełne prawo do posiadania nieruchomości w jej dawnych granicach oraz ochronę przed roszczeniami prawnymi.

Królewicz przyjmuje płatnerza Stanisława Sołtysowicza do swoich sług. Prosi o życzliwość władz miasta, swobodę dodatkowego utrzymania z szynku i obniżenie czynszu za miejską szlifiernię, której pracę przerywają spusty stawu, brak wody i naprawy wału.

Mikołaj Dmytrowski funduje i uposaża kościół parafialny Wszystkich Świętych i NMP w Czyżkach, nadając mu ziemię, łąki, prawo do stawu rybnego, dziesięciny oraz osepy od kmieci. Zastrzega jednocześnie dla siebie i swoich sukcesorów prawo patronatu oraz prezenty plebana.

Król zezwala na użycie gotówki z depozytu wojewody kijowskiego do uzupełnienia brakujących pieniędzy na wojsko. Wydanie wymaga zabezpieczenia przez komisarzy i zgody podkomorzego koronnego jako tutora; klejnoty i pozostałe przedmioty mają zostać w depozycie.

Ławnicy miasta Lwowa poświadczają, że wójt i burmistrz lwowski Jan Tłumacz zrezygnował sądownie z połowy łanu ziemi na rzecz mieszczanina Andrzeja Kloppera. Nadana nieruchomość, położona w oprawie posagowej Anny, małżonki Mikołaja Rycerza, ma przypaść Klopperowi i jego następcom na prawie miejskim.

Król reaguje na skargę mieszczan lwowskich na nowe świadczenia wpisane do lustracji. Nakazuje nie obciążać kupców i rzemieślników ponad prawo oraz usunąć takie wpisy mimo wydania już wyciągów staroście.

Ławnicy miasta Lwowa poświadczają, że Mikołaj Schulterbeyn uznał przed sądem swoje zobowiązania dłużne wobec małoletnich dzieci Jerzego Czepnera oraz syna sołtysa Mikołaja. Jako zabezpieczenie spłaty dłużnik oddał w zastaw swoje dobra dziedziczne oraz jatkę mięsną.

Król rozpatruje skargę mieszczan Lwowa na komisarzy lustracyjnych, którzy pod pozorem nowej kwarty nakładają nieznane wcześniej ciężary i obowiązki wobec zamku. Wyjaśnia, że lustracji podlegają dobra starostów i dzierżawców, a nie miejska własność oraz jej dochody. Nakazuje usunąć bezprawne obciążenia albo wyjaśnić powody ich nałożenia, przypominając wcześniejsze upomnienia.

Spytko z Tarnowa i Jarosławia, działając na prośbę rajców lwowskich realizujących testament zmarłego mieszczanina Leonarda, przejmuje patronat nad ufundowanym ołtarzem w katedrze lwowskiej i zabezpiecza na jego utrzymanie roczny czynsz w wysokości dziesięciu grzywien z cła jarosławskiego. W zamian nakłada na ołtarzystę ścisłe obowiązki liturgiczne, w tym odprawianie cotygodniowych mszy za duszę fundatora i jego bliskich.

Na prośbę Rusinów unickich i nieunickich król wyznacza generalny synod we Lwowie na 28 października 1629. Władze miasta mają zapewnić uczestnikom bezpieczeństwo, zapobiegać zamieszkom, współpracować z królewskim posłem i pomagać metropolicie kijowskiemu. Powinny wcześnie wyznaczyć kwatery oraz miejsca pobytu duchownych i pozostałych uczestników.

Dokument stanowi instrument notarialny sporządzony przez notariusza Alberta z Padwi na polecenie arcybiskupa lwowskiego Jana z Rzeszowa na prośbę altarysty Augustyna Kamenera. Zawiera transumpt przywileju rajców miasta Lwowa z 1399 roku fundującego i uposażającego ołtarz Dziesięciu Tysięcy Męczenników oraz świętych dziewic w katedrze lwowskiej.

Król oczekuje polubownego rozwiązania sporów między doktorem Marcinem Campianem, członkiem władz Lwowa, a urzędami i osobami prywatnymi. Strony mają wspólnie wyznaczyć uczciwych mieszczan, którzy doprowadzą do ugody bez naruszenia praw miasta. Król informuje też o osobnym liście do arcybiskupa lwowskiego.

Król Władysław Jagiełło nadaje miastu Lwowowi oraz jego mieszczanom rozciągające się wokół łanów miejskich ziemie i lasy, zwane obszarami, wraz z wszelkimi przynależnościami i pożytkami. W zamian mieszczanie zostają zobowiązani do stałego dbania o rozbudowę, umacnianie i upiększanie miasta.

Król Zygmunt III Waza instruuje swojego posła Adama Kisiela przed sejmikiem powiatowym w Żytomierzu. Wzywa go do nakłonienia tamtejszej szlachty do zgody z innymi województwami oraz do podjęcia działań na rzecz ratowania Ojczyzny w obliczu pilnej potrzeby państwowej.

Arcybiskup gnieźnieński Mikołaj Trąba jako sędzia polubowny rozstrzyga spory majątkowe i prawne pomiędzy plebanem lwowskiego kościoła parafialnego Janem Rusinem a radą i pospólstwem miasta Lwowa. Ugoda reguluje wzajemne roszczenia finansowe, udział w budowie murów miejskich oraz powinności związane z uposażeniem kościoła.

Król nakazuje magistratowi Lwowa pilnie przestrzegać uniwersałów monetarnych. Wymienia Żydów, Szkotów i innych trudniących się pieniądzem, którym nie wolno wbrew prawom obracać czerwonymi złotymi i talarami ani skupować ich na wywóz. Zakazuje przywożenia oraz zbywania wskazanej obcej monety. Urząd ma bezzwłocznie karać sprawców; za zaniedbanie lub tolerowanie naruszeń grozi odpowiedzialnością samym władzom miasta.

Jan z Obiechowa, starosta generalny ruski, poświadcza sprzedaż dziedzicznej wsi Sichów przez podstolego sandomierskiego Piotra z Charbinowic na rzecz Jana z Zubrzy za sumę 130 kop groszy białych. Nabywca otrzymuje wieś wraz ze wszystkimi przynależnościami i prawami na wieczyste posiadanie.

Król otrzymuje częste skargi mieszczan Lwowa na starostę Stanisława Bonifacego Mniszka. Zanim przystąpi do wykonania dekretów sejmowych i zadwornych, prosi biskupa Achacego Grochowskiego o upomnienie starosty i doprowadzenie do zgody z miastem, z zachowaniem oraz pomnożeniem miejskich wolności według świeżo nadanego przywileju.

Ławnicy miasta Lwowa poświadczają, że kowal Jakub sprzedał Janowi Brennerowi część swojej parceli miejskiej za kwotę czternastu kóp groszy. Dokument gwarantuje kupującemu wieczyste i spokojne prawo do posiadania, użytkowania oraz swobodnego dysponowania nabytym gruntem.

Król Zygmunt III Waza wzywa kasztelana bełskiego Stanisława Żórawińskiego do uregulowania sporu granicznego między jego dobrami a miastem Lwowem. Nakazuje mu, zgodnie z dekretem trybunalskim, przyczynić się do bezszkodowego i sprawiedliwego rozgraniczenia spornych gruntów.

Dokument poświadcza sprzedaż i wieczystą rezygnację ze wsi Oświca wraz z dworzyszczem Kreblowo przez Stanisława Lambertowicza na rzecz podstolego sandomierskiego Piotra Włodkowica z Charbinowic za 120 kóp groszy ruskich. Starosta lwowski Florian z Korytnicy zatwierdza transakcję oraz przyjęte przez sprzedawcę zobowiązanie do prawnego zabezpieczenia nabywcy przed ewentualnymi pretensjami krewnych.

Król przeznacza majątek zmarłego bezpotomnie ślusarza na dokończenie wieży ratuszowej. Wymaga wykorzystania środków dla dobra publicznego i rozliczenia przed komisarzami.

Florian z Korytnicy, starosta lwowski i kasztelan wiślicki, poświadcza sprzedaż wsi Oświca wraz z dworzyszczem Jerzego zwanym Krebłowo Rzeczyce, dokonaną przez podstolego sandomierskiego Piotra Włodkowica z Charbinowic na rzecz Jana z Zubrzy za kwotę 120 kóp groszy ruskich.

Król gani Lwów za niewysłanie przedstawicieli do sejmowej komisji ustalającej ceny. Argumenty przesłane na piśmie należało przedstawić przez delegatów. Osobno zapewnia o nadzorze komisarzy nad zachowaniem żołnierzy i nakazuje władzom dbać o bezpieczeństwo miasta.

Wojewoda wołoski Mircza zezwala kupcom ze Lwowa, Polski i Litwy na swobodny handel w swoich włościach po uiszczeniu należnych ceł. Zezwolenie obejmuje obrót towarami z bezwzględnym zakazem wywozu srebra.

Król Zygmunt III Waza odpowiada na suplikę mieszczan lwowskich, uznając ich skargi za dostatecznie wyjaśnione przez urząd miejski. Wzywa władze miasta oraz pospólstwo do zachowania spokoju i zgodnego przestrzegania obowiązujących przywilejów, dekretów i dawnych zwyczajów.

Florian z Korytnicy, starosta ziemi ruskiej, poświadcza, że Jan Szychowski wraz z żoną Ofanną sprzedał wieś Sichów w okręgu lwowskim Piotrowi z Charbinowic za 50 kóp groszy. Nabywca otrzymał pełne prawa własności i dysponowania tą posiadłością.

Po skardze członków wspólnoty i wyjaśnieniach magistratu król nakazuje usuwać spory, przestrzegać przywilejów, dekretów i rozstrzygnięć polubownych. Dochody przyznane miastu świeżym przywilejem mają służyć dobru publicznemu, a nie prywatnym korzyściom.

Król Władysław Jagiełło na prośbę Jana z Zubrzy przenosi jego wieś Zubrzę z prawa polskiego na prawo magdeburskie. Dokument wyłącza mieszkańców wsi spod jurysdykcji urzędników królewskich i nadaje pełnię władzy sądowniczej miejscowemu sołtysowi.

Król Zygmunt III Waza zapowiada swój przyjazd do Lwowa podczas wyprawy wojennej i nakazuje władzom miejskim wyznaczenie asysty dla królewskiego kwatermistrza. Zakazuje jednocześnie mieszczanom przyjmowania na kwatery i magazynowania zapasów dygnitarzy bez wiedzy wysłannika monarchy.

Starosta lwowski Florian z Korytnicy poświadcza sprzedaż połowy dziedzictwa Zubrzy przez Stanisława na rzecz Jana z Zubrzy za kwotę osiemdziesięciu kóp groszy. Z posiadania tych dóbr wynika obowiązek wystawiania pieszego łucznika na wyprawy wojenne.

Król Zygmunt III Waza informuje magistrat Lwowa o nieudanym zamachu na swoje życie dokonanym przez Michała Piekarskiego, zapewniając, że odniesione obrażenia nie zagrażają jego zdrowiu. Nakazuje ogłosić tę wiadomość mieszkańcom miasta, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się fałszywych pogłosek i ewentualnym rozruchom.

Arbitrzy Mikołaj syn Wiganda i Mikołaj Peysar rozstrzygają polubownie spór dotyczący poboru dziesięcin toczący się między plebanem lwowskim Janem Rusinem a władzami i społecznością miasta Lwowa. Dokument został sporządzony i poświadczony przez notariusza publicznego Grzegorza z Lelowa.

Król Zygmunt III Waza wzywa władze i mieszkańców Lwowa do przygotowania się do obrony przed nadciągającym zagrożeniem ze strony wojsk pogańskich. Informuje jednocześnie o powierzeniu naczelnego dowództwa i zwierzchnictwa nad obroną staroście lwowskiemu, nakazując magistratowi ścisłą z nim współpracę.

Król Władysław Jagiełło nadaje Janowi z Byrawy i jego prawowitym dziedzicom wieś Zubrza w ziemi lwowskiej na prawie wieczystym. W zamian odbiorca nadania zobowiązany zostaje do służby wojennej z jedną kopią i dwoma łucznikami, a poddani do uiszczania dotychczasowych danin.