Katalog źródeł

Mikołaj Bielecki uznaje przed lwowskim sądem ziemskim dług w wysokości siedemdziesięciu florenów węgierskich wobec arcybiskupa lwowskiego Grzegorza i oddaje mu w zastaw swoją wieś dziedziczną Biała. Dokument określa rygorystyczne warunki obrony posiadania oraz natychmiastowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela w razie niewywiązania się z umowy.

Komisarze królewscy wyznaczeni przez króla Zygmunta I dokonali rozgraniczenia i usypania kopców granicznych między wsiami królewskimi w tenucie Mikołaja Dzieduszyckiego i Mikołaja Odnowskiego a posiadłościami kapituły metropolitalnej we Lwowie. Orzeczenie wydano w oparciu o okazany dokument rozgraniczenia z 1463 roku oraz zaprzysiężone zeznania najstarszych świadków.

Porucznik M. Zabiełło, zastępujący nieobecnego burgrabiego, prosi prezydenta Lwowa o wstrzymanie egzekucji dekretu dotyczącego pana Gniewczyńskiego i Żyda szmuklerza do czasu powrotu przełożonego. Wyjaśnia, że zdeponowane w tej sprawie pieniądze znajdują się w urzędzie burgrabiego i sam nimi nie dysponuje.

Kajetan Zabielski przedstawia wyliczenie podziału czynszu z sum ulokowanych u przemyskich Żydów i prosi o przesłanie należności potrzebnych na prowadzone prace budowlane. Ze względu na obowiązki przy fabryce rezygnuje z wyjazdu do Przemyśla, zalecając podjęcie kroków prawnych przeciwko Żydom w konsystorzu.

Zabielski pisze do prowizora szpitala św. Ducha we Lwowie o płatności kwartalnej (kwartale) oraz reparacjach. Wspomina termin 12 lipca, należność pozostawioną do odebrania u dyrektora i jego wyjaśnienie, że nie wypłacił pieniędzy z powodu potrzebnych napraw; Zabielski relacjonuje, że zwrócił się o przekazanie kwartału. W drugim wątku pisze, że nie interesuje się drugą „Zdziełką”, nie wie, kto ma kontrakt, i nie ma dotyczących jej kwitów. Kilka słów i relacja między tymi sprawami pozostają niepewne.

Autor listu stanowczo odpiera zarzuty nielojalności i wrogich wypowiedzi przekazane przez pana Wigurę, powołując się na tradycję wiernej służby swoich przodków. Apeluje do rozwagi adresata, aby nie dawał wiary potwarzom rozsiewanym przez niegodziwych ludzi i zachował go w swej łasce.

Król Stefan Batory potwierdza przywilej króla Zygmunta I z 1547 roku nadany lwowskim krajaczom sukna. Akt gwarantuje im wyłączność na detaliczny handel i postrzyganie sukna we Lwowie pod karą konfiskaty nielegalnego towaru.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

Biskup kamieniecki Franciszek Antoni Kobielski deklaruje wsparcie dla magistratu Lwowa w obronie miejskich praw i przywilejów, zapowiadając podjęcie interwencji po lipcowej kapitule. Doradza władzom miasta uzyskanie korzystnych dekretów w sprawach jurydyk szlacheckich oraz czerpanie z rozwiązań wywalczonych przez wielkie miasta pruskie.

Przedstawiciel władz miejskich Lwowa odpowiada chorążemu lwowskiemu Bielskiemu na żądanie uwięzienia i wychłostania kupca Anastazego. Odmawia wykonania natychmiastowej kary bez wcześniejszego śledztwa, powołując się na prawo miejskie i zasadę zakazu więzienia bez prawomocnego wyroku.