Katalog źródeł

Stanisław Kasperinus dziękuje adresatowi za pomoc w sprawach miasta. Wspomina śmierć miejskiego syndyka i jego następcę, poparcie u sekretarza królewskiego oraz przesłanie plików dokumentów do sporów sądowych. Omawia spór przeciw rzeźnikom, w którym pojawiają się wdowa i ojcowie jezuici, apelację związaną z Ormianami i Kamieńcem oraz potrzebę wsparcia spraw miasta. Niepewne imiona i nazwiska pozostawiono z lukami.

Burmistrz i rajcy Jaworowa poświadczają otrzymanie od władz Lwowa królewskiego uniwersału z Warszawy, datowanego 20 marca 1629, nakazującego przekazanie miejscowej kwoty odczytanej roboczo jako 500 złotych na donatywę. Suma ogólna uchwalona przez sejm dla miast koronnych wynosi 100 tysięcy złotych. Dokument nie poświadcza dokonania wpłaty.

Koperta listu zaadresowanego do kasztelana krakowskiego i hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego w Warszawie. Nadawca tytułuje hetmana swoim najosobliwszym panem i protektorem.

Reinhold Bruß odnosi się do kwestii wagi wysłanego towaru oraz dziękuje Arturowi Forbesowi za wypłacenie 30 florenów Stanisławowi Gołębiowskiemu w Krakowie. W celu uregulowania należności przesyła weksel do zrealizowania u Jana Rycze w Lublinie.

Paweł Wojakowski ubolewa nad nagłym ochłodzeniem relacji ze strony dziekana Stanisława Dzieńkowskiego i zapewnia, że nie dał do tego żadnych powodów. Przypisując zmianę zachowania intrygom nieprzychylnych ludzi, prosi adresata o powrót do dawnej łaski i życzliwości.

Arcybiskup lwowski Stanisław Grochowski informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu funduszy na prace budowlane przy kamienicy i nakazuje skupić się na dokończeniu murów oraz wrót. Prosi również o ewentualne tymczasowe wyłożenie brakujących środków oraz o doręczenie listu panu Wojakowskiemu.

Górkowie wysyłają dwóch pełnomocników po pieniądze zdeponowane u władz Lwowa przez zmarłego Andrzeja Nakuskiego [?]. Mają oni odebrać sumę i w razie potrzeby wystawić pokwitowanie w imieniu nadawców.

Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez magistrat lwowski dzierżawcy jego ceł sandomierskich przed Trybunał. Hetman żąda odstąpienia od pozwu, powołując się na senatorskie przywileje oraz dawny wyrok w analogicznej sprawie.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża niezadowolenie z postępowania władz Lwowa w sprawach sądowych mieszczan brodzkich oraz Hołuba, zapowiadając wyciągnięcie konsekwencji. Odnosi się także do kwaterunku regimentu Denhoffa w miejskich wsiach, nakazując powstrzymanie ucisku i bezprawnych egzekucji finansowych wobec poddanych.

Hetman Stanisław Koniecpolski informuje władze Lwowa, że choć kupcy perscy naruszyli lwowski przywilej składu, z litości i zgodnie z intencją rajców doprowadził do zawarcia z nimi ugody za pośrednictwem syndyka miejskiego. Zaznacza, że sprawa ma posłużyć za przestrogę dla innych zagranicznych kupców, by nie omijali prawa składu.

Hetman Stanisław Koniecpolski interweniuje u władz Lwowa w obronie swojego lekarza Jakuba, któremu przedwcześnie nakazano opuszczenie dzierżawionego folwarku zamarstynowskiego. Żąda pozostawienia doktora przy dzierżawie, argumentując to poniesionymi przez niego nakładami na gospodarstwo oraz gotowością wpłacenia do kasy miejskiej sumy równej ofercie konkurenta.

Hetman Stanisław Koniecpolski zwraca się do władz Lwowa z pilną prośbą o wypożyczenie amunicji w obliczu nadchodzącego najazdu tatarskiego. Zapewnia jednocześnie, że wszelkie przekazane zapasy zostaną zwrócone w tej samej ilości i wadze po nadejściu transportu z Gdańska.

Stanisław Słowikowic dzieli się z władzami Lwowa wiadomościami o pomyślnych decyzjach króla i senatu uzyskanych dla Krakowa. Jednocześnie wstawia się za sługą Hetmankowskim, prosząc magistrat lwowski o uregulowanie należnych mu pieniędzy.

Stanisław Sobolewski powiadamia władze Lwowa o kradzieży majątku wartego piętnaście tysięcy złotych, popełnionej w jego warszawskiej kamienicy. Prosi magistrat o wsparcie wysłanych w pościg sług w schwytaniu zbiegłego do Lwowa złodzieja oraz w odzyskaniu skradzionych rzeczy.