Katalog źródeł

Gordon relacjonuje rozmowy z kanclerzem i podskarbim. Prosi o dokumenty procesowe, pełnomocnictwa dla posłów i wyjaśnienie skargi karmelitów trzewiczkowych.

Doniesienia o zarazie wstrzymują podróż Gordona. Opisuje miejskie środki ostrożności, dalsze sprawy skarbowe Lwowa i konieczność pozyskania przychylności podskarbiego.

Gordon prosi pisarza Lwowa o kilka dni zwłoki w spłacie 130 zł. Przewiduje rozliczenie tej sumy przez doktora na podstawie asygnacji, po otrzymaniu należnej kwoty.

Górkowie wysyłają dwóch pełnomocników po pieniądze zdeponowane u władz Lwowa przez zmarłego Andrzeja Nakuskiego [?]. Mają oni odebrać sumę i w razie potrzeby wystawić pokwitowanie w imieniu nadawców.

Arcybiskup damiatyński potwierdza odbiór pisma w sprawie sporu kuśnierzy lwowskich. Zapowiada uwzględnienie próśb zgodnie ze sprawiedliwością i w granicach własnej decyzji; zapewnia o pomocy także w innych sprawach.

Podskarbi protestuje przeciw zatrzymaniu cudzoziemskich kupców jadących na inne jarmarki. Kwestionuje kompetencję miasta do egzekwowania podatków skarbowych i żąda zwolnienia ludzi oraz towarów.

Podskarbi deklaruje gotowość wydzierżawienia miastu czopowego, jeśli sejm uchwali podatek. Prosi o wysłanie przedstawicieli pod koniec sejmu; warunki kontraktu pozostają do uzgodnienia.

Paweł Brzowski donosi władzom Lwowa o trudnym przebiegu spraw miejskich w Warszawie, zabiegach u króla oraz sporze ze starostą. Skarży się na wyczerpanie środków i długi zaciągnięte na opłacenie spraw, pilnie prosząc miasto o przysłanie pieniędzy.

Zamoyski pisze o zagrożeniu tatarskim i potrzebie przygotowania obrony. Wspomina o uzbrojeniu, w tym strzelbach i sprzęcie wojennym, oraz deklaruje życzliwość wobec władz miejskich. Długi wywód jest tylko częściowo odczytany; nie rekonstruuję niepewnych zdań.

Nadawca prosi adresata o życzliwość i pomoc w sprawie, która wiąże się z postępowaniem sądowym lub urzędowym. Wspomina o trudnościach w uzyskaniu sprawiedliwości i zwraca się o wsparcie; dalsze szczegóły, w tym osoby i przedmiot sprawy, są niepewne. Datownik w treści podaje 15 stycznia 1575 r.; miejsce jest niepewne.

Nadawca przypomina wcześniejszą pomoc adresata w sprawie związanej ze złotnikiem i dłużnikiem. Pisze o wiadomości dotyczącej działań magistratu i prosi o dalszą życzliwość oraz przyspieszenie sprawy; szczegóły postępowania są częściowo niepewne. Datownik brzmi „Cracoviae d. 12 January 1760”.

Zachowana karta adresowa kieruje list do Alberta Romanowskiego, ławnika i notariusza cywilnego Żółkwi. Tekst listu na s. 2 jest w dostępnej reprodukcji zbyt trudny do odczytania, by bezpiecznie określić jego przedmiot. Nie ustalono daty z samego listu; data 30 czerwca 1627 widnieje na obwolucie archiwalnej i nie została przypisana pismu.

Kazimierz Kirkor informuje władze Lwowa o pomyślnym zakończeniu sprawy sądowej w Radomiu i zatwierdzeniu zeszłorocznego dekretu. Donosi również o zaciągnięciu pożyczki pod zastaw monstrancji na pokrycie opłat kancelaryjnych oraz o dalszej podróży do Warszawy.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

R. Koryciński zwraca się do rajców Lwowa. W liście wspomina o ordynansie i warunku, by coś zostało mu oddane; szczegóły rozliczenia są nieczytelne. List datowano w Słobodzie 5 kwietnia 1639 r.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński zawiadamia magistrat Lwowa o skierowaniu do miasta piechoty pod komendą starosty lwowskiego i zwolnieniu mieszczan z ciężaru jej utrzymania. Porusza również kwestię asekuracji sumy siedmiu tysięcy złotych z dochodów miejskich.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński interweniuje u magistratu lwowskiego na rzecz kupca Piotra Szymfsona, skrzywdzonego przez panów Słoniewskiego i Altemajera. Prosi o rychłe osądzenie sprawy i ukaranie winnych, powołując się na interes skarbu królewskiego i Rzeczypospolitej.

Podkanclerzy koronny Szczęsny Kryski prosi władze Lwowa o nakazanie cechowi krawieckiemu przyjęcia Iwanka Turkowica oraz o umożliwienie spokojnej pracy jego teściowi. W zamian za okazanie przychylności ubogim rzemieślnikom autor listu obiecuje rajcom swoją wdzięczność i przysługi.

Ksiądz Wacław Kupiński interweniuje u burmistrza Lwowa w obronie swojego czynszownika, szewca Wojciecha Gryglewicza, który wraz z żoną został pobity i ograbiony przez cechmistrza Lipkiewicza. Autor listu domaga się ukarania winnych, zwrotu zagrabionych zastawów oraz ukrócenia bezprawnych praktyk cechu.

Stanisław Kuszewicz donosi burmistrzowi Maciejowi Hayderowi o bieżących kwestiach finansowych, radach prawnych w sprawie spadku Grozwaiera oraz planowanej wizycie u kanclerza. Przesyła także dekret dla pana Skurczewskiego i zapowiada rychłe rozliczenie należności.

Kanclerz wielki koronny Jan Leszczyński wzywa magistrat Lwowa do wyegzekwowania od mieszczanina Wiśniowskiego długu i poniesionych kosztów na rzecz Hieronima Szeremety z ekonomii samborskiej, zgodnie z wyrokiem sądu dekanalnego sprzed trzech lat. Na adresówce widnieje urzędowa adnotacja o załatwieniu sprawy i spłaceniu wierzyciela.

Kardynał Jan Aleksander Lipski informuje magistrat Lwowa o przesłaniu podkanclerzemu koronnemu miejskiego projektu w celu skłonienia króla do odwołania reskryptu dopuszczającego Rusinów do urzędów miejskich, ostrzegając przed upadkiem handlu i zubożeniem miasta.

Rektor Akademii Krakowskiej Jan Lukini ubolewa nad bezprawnym opuszczeniem kolonii akademickiej w Chełmnie przez dotychczasowego dyrektora Studnickiego i obiecuje przysłać w przyszłym miesiącu nowego, godnego profesora, prosząc magistrat chełmiński o życzliwe przyjęcie i zwrot kosztów podróży.

Rektor Jan Lukini informuje władze Lwowa o objęciu rektoratu i gotowości wyznaczenia odpowiedniego kandydata na dyrektora tamtejszej szkoły akademickiej, prosząc o zapewnienie mu stałego uposażenia oraz zwrot kosztów podróży.

Rajca krakowski Franciszek Łupacz przypomina magistratowi lwowskiemu o niespłaconym długu, na który miał wielokrotne obietnice, i ostrzega, że w razie dalszej zwłoki będzie musiał szukać innych środków prawnych celem odzyskania pieniędzy.

Hetman Hieronim Lubomirski wyraża oburzenie z powodu zignorowania przez magistrat lwowski jego wcześniejszych próśb o wstrzymanie kroków sądowych wobec jego sługi Szymona Hrebenki. Ostrzega władze miasta, że w razie odrzucenia tej ostatniej prośby użyje swoich wpływów do obrony podwładnego i odwzajemnienia okazanej niechęci.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za wyznaczenie kwatery w kamienicy Barzego na czas nadchodzącej komisji i wspomina o porozumieniu w tej sprawie ze strażnikową koronną. Zapowiada również przybycie stanowniczego generalnego z prośbą o pomoc w należytym rozlokowaniu hetmańskiego dworu.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za przekazanie części asygnowanej sumy na utrzymanie piechoty węgierskiej. Z uwagi na trudne położenie miasta zgadza się na odroczenie i prosi o nadesłanie pozostałej połowy należności za cztery tygodnie.

Marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski wzywa władze Lwowa do wykonania wyroku sądu marszałkowskiego na korzyść pana Tołkacza. Nakazuje zwrócić poszkodowanemu zagrabione mienie i dopilnować zadośćuczynienia ze strony kupców.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wyraża żal z powodu rozlewu krwi oraz znieważenia Lwowa i szkoły farnej przez ludzi uważających się za stojących ponad prawem. Zapewnia władze miejskie o swoim poparciu i obiecuje przedstawić ich krzywdę szlachcie zgromadzonej na sejmiku proszowickim.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski ponagla władze Lwowa do przekazania akt śledztwa pod jurysdykcję urzędu podwojewodzińskiego oraz do natychmiastowego zwolnienia z aresztu poszkodowanej kobiety, aby mogła wnieść oskarżenie przeciwko sprawcy gwałtu. Ostrzega radców, że w przypadku dalszego blokowania procesu i braku formalnego oskarżyciela będzie zmuszony wypuścić przetrzymywanego od dwudziestu tygodni więźnia na wolność.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski informuje władze Lwowa o rozmowie z miejskim pisarzem oraz przesyła uniwersał i list do starosty. Nakazuje rajcom pilne przygotowanie się i utrzymywanie wszelkiej gotowości.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wysyła do burmistrza i rajców Lwowa podczaszego bracławskiego Zielińskiego w celu omówienia spraw związanych z przygotowaniem obrony miasta w niebezpiecznym czasie. Zobowiązuje władze miejskie do porozumienia się z wysłannikiem i wykonania jego zaleceń dla wspólnego bezpieczeństwa.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski radzi władzom Lwowa, by wstrzymały się z pośpieszną budową blokhauzów do czasu nadejścia załogi, a umocnienia powstaną błyskawicznie wraz z przybyciem jego piechoty. Zamiast tego nakazuje rajcom skupić się na gromadzeniu zapasów żywności, prochu, kul oraz narzędzi do prac ziemnych.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski przesyła burmistrzowi i radzie miasta Lwowa wnioskowany list otwarty skierowany do przedmieszczan. Zapowiada przy tym swój rychły przyjazd do Lwowa w celu osobistego zaprowadzenia należytego porządku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania i zapewnia o swojej stałej życzliwości dla miasta. Składa adresatom wzajemne życzenia zdrowia oraz wszelkiej pomyślności w nowym roku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła magistratowi i mieszkańcom wzajemne życzenia pomyślności oraz nieustającego szczęścia.

Stanisław Lanckoroński zawiadamia władze Lwowa o królewskim poleceniu asygnowania dziesięciu tysięcy złotych z czopowego na miejskie fortyfikacje. Zapowiada swoje rychłe przybycie, naradę z urzędnikami oraz nakazanie arendarzowi bezzwłocznego wypłacenia tej sumy magistratowi.

Biskup chełmiński i podkanclerzy koronny Jan Małachowski daje świadectwo gorliwym zasługom syndyka Michała Grygowicza na rzecz Lwowa. Apeluje do władz miejskich o wypłacenie mu należnego wynagrodzenia oraz zaległości z sejmu grodzieńskiego.

Przeor krakowskich karmelitów interweniuje u władz Lwowa z prośbą o zaniechanie wrogich działań i uwięzienia zakonników dążących do osiedlenia się w mieście. Tłumaczy zwłokę prowincjała obowiązkami wizytacyjnymi, powołuje się na dawną przychylność przodków rajców oraz przestrzega przed karami kościelnymi za blokowanie fundacji klasztornych.

Marek Matczyński informuje władze Lwowa o rychłym przyjeździe Jana III Sobieskiego i planowanym pobycie monarchy w miejskim pałacu. Zaleca pilne uprzątnięcie nieczystości z Rynku, ulic i traktu od Żółkwi, aby brud nie wzbudził wstrętu u monarchy.

Marek Matczyński informuje magistrat lwowski o wniesieniu do króla sprawy majątku po zmarłym beztestamentowo Teodorze Bryszyanicu z powołaniem się na miejskie przywileje dotyczące funduszy na fortyfikacje. Zapewnia jednocześnie o przychylności monarchy i jego woli poszanowania obowiązującego prawa.

Wojewoda bełski Marek Matczyński wstawia się u władz Lwowa za sługą królewskim Tomaszem Gordonem, prosząc o mianowanie go na urząd ławnika. Zwraca się o uczynienie jednorazowego wyjątku i przyjęcie kandydata z pominięciem wymaganego zasiadania w kolegium czterdziestu mężów.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odnosi się do kwestii naprawy dróg miejskich, zalecając czasowe oszczędzenie przemęczonego inwentarza poddanych po pracach wiosennych, oraz komentuje zarzuty wobec rotmistrza Truszkiewicza. Prosi ponadto władze miejskie o nakłonienie furmanów z dóbr miejskich do odpłatnego nawiezienia kamieni do jego posiadłości.

Wojewoda ruski Marek Matczyński interweniuje u władz Lwowa w imieniu Żyda Samuela, który poskarżył się królowi na opieszałość magistratu w egzekwowaniu wyroku w sprawie niespłaconego długu. Wzywa radnych do bezstronnego wymierzenia sprawiedliwości i odebrania od pozwanych przewidzianej wyrokiem przysięgi.

Wojewoda ruski Marek Matczyński informuje magistrat lwowski o niemożności pozyskania środków ze skarbu publicznego na potrzeby miasta z powodu wyczerpania funduszy Rzeczypospolitej. Zaleca mieszczanom lwowskim, aby polegali na własnych siłach i sami zatroszczyli się o obronę oraz bezpieczeństwo Lwowa.

Wojewoda ruski Marek Matczyński odpowiada na skargi władz Lwowa po pożarze przedmieść, odnosząc się do napaści pana Łowickiego na żołnierzy oraz podejrzanej działalności Tatarów wykupujących jeńców. Zapowiada także interwencję administratora starostwa żółkiewskiego w sprawie nadużyć osób podlegających jurysdykcji królewskiej.