Katalog źródeł

Królowa Maria Kazimiera odnosi się z wielkim uznaniem do planowanego przez wojewodę poznańskiego Stanisława Małachowskiego wyjazdu w celu dopełnienia ślubów u Progów Apostolskich. Zapewnia adresata o swojej wdzięczności i stałej życzliwości, przesyłając również pozdrowienia dla jego małżonki.

Ksiądz Bełkowski relacjonuje sekretarzowi królewskiemu Franchiemu rozmowę z arcybiskupem dotyczącą sporu z magistratem. Informuje, że hierarcha odłożył planowany wyjazd i zaprasza adresata na spotkanie przed obiadem w celu polubownego załatwienia sprawy.

Samuel Biderman potwierdza odbiór dyspozycji finansowych i informuje o przekazaniu Arthurowi Forbesowi partii gładkiego sukna wraz z fakturą. Zachęca również do uregulowania pozostałej części płatności na św. Michała oraz do dalszej współpracy handlowej, w tym zakupu jedwabiów.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

De Villar informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przesłaniu mu przez zaufanego posłańca listu od pana Duponta. Oferuje również pośrednictwo w odesłaniu odpowiedzi i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Anna Rzeczycka zwraca się do prowizora Beema ze skargą na sąsiadów, którzy wywołali spór i bezpodstawnie oskarżyli ją o zatargi graniczne. Autorka prosi o osobistą wizję lokalną w Malechowie i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy, zapewniając o chęci utrzymania dobrosąsiedzkich stosunków.

Ks. Andrzej Kuropatnicki zwraca się do prezydenta Lwowa z prośbą o uregulowanie należności za odbudowę kamienicy proboszczowskiej po pożarze miasta. Proponuje zaspokojenie swoich roszczeń częściowo w gotówce, a częściowo poprzez nadanie sąsiednich gruntów miejskich.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Franciszek Lupis informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o staraniach w Paryżu zmierzających do odbioru obrazów od malarza de Troy. Wyjaśnia, że z powodu przedłużających się prac artysty oraz świeżości płócien nie mógł ich osobiście zabrać, lecz spodziewa się ich nadesłania z późniejszym transportem.

J. C. Magnanini informuje pana Dupré o zgodzie swego pryncypała na wymianę 500 złotych dukatów i ponagla go do jak najszybszego odbioru gotówki od pana Libowicza. Ostrzega przy tym, że zwłoka może skutkować przeznaczeniem tych monet na inne dworskie wydatki.

August Fryderyk Moszyński dementuje pogłoski, jakoby pruscy oficerowie prowadzili werbunek we Lwowie, wyjaśniając, że działają tam jego dwaj zaufani ludzie poszukujący ochotników do jego służby. Autor prosi adresata o nieczynienie im przeszkód oraz o udzielenie im wsparcia w razie potrzeby.

G. Połetyłowa wstawia się u prezydenta Lwowa za swoim lokajem Bazylim, prosząc o nakazanie tutejszemu piekarzowi niezwłocznej spłaty zaległej należności.

Maria Ponińska prosi prezydenta Lwowa Józefa Venino o przedstawienie magistratowi sprawy udostępnienia woskobojni na czas zbliżających się kontraktów. Zapewnia przy tym, że natychmiast wyprowadzi stamtąd konie i pozostawi porządek, gdy tylko miasto przystąpi do rozbiórki obiektu.