Katalog źródeł

Sędzia ziemski lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wyszebic poświadczają, że Zofia, córka Jana Zubrskiego i żona Jana Knata, sprzedała swoją dziedziczną część w Zubrzy oraz połowę wsi Sychów Janowi, wójtowi z Sokolnik, za kwotę 250 grzywien. Zbywczyni zrezygnowała z wszelkich praw do tych dóbr, dopuściła nabywcę do wwiązania i zobowiązała się do obrony prawnej transakcji.

Projekt warunków dla sumy11500 na potrzeby miasta:8procent prowizji do wygaśnięcia dzierżawy Brzuchowic i Zamarstynowa, dalsza posesja tych dóbr jako zabezpieczenie połączonej sumy35500, możliwość dodania folwarku, spłata w tej samej naturze pieniądza.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk, rekompensując Lwowowi podatki pobrane mimo wcześniejszego zwolnienia, przekazuje miastu dwa kolejne szosy z przeznaczeniem na jego odbudowę. Władca kwituje mieszczan z tych opłat i nakazuje urzędnikom, by nie przeszkadzali im w ich poborze.

Po przeczytaniu urzędowej deklaracji arcybiskupa Antici zaleca ugodę. Twierdzi, że zamierzone przeniesienie obrazu Matki Bożej z kaplicy ma pozostawić prawa patronatu, fundacje i nabożeństwa nienaruszone, a dalszy proces może narazić magistrat na przegraną, ujmę i koszty. Proponuje mediację duchownego uczonego i przyjaznego obu stronom.

Oficjał krakowski Stanisław ze Świdnicy zezwala Bernardowi, synowi Jakuba ze Lwowa, na wybór spowiednika mogącego udzielić mu rozgrzeszenia oraz odpustu zupełnego w ramach krucjaty przeciw Turkom i Tatarom. Do dokumentu dołączono tekst formuły rozgrzeszenia stosowanej za życia i w obliczu śmierci.

Armand relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu swoją rozmowę z królową Marią Kazimierą oraz odczytanie jej listu Jabłonowskiego. Zapewnia adresata, że monarchini nie wini go za zaistniałe nieporozumienie związane z tajną misją jego sługi i nadal w pełni docenia jego wierność oraz oddanie.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o stanie zdrowia królowej Marii Kazimiery, księcia Jakuba oraz kardynała. Przekazuje także wiadomości o pobycie królewiczów w Paryżu oraz o ewentualnej podróży królowej na Ruś.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zachwycie królowej Marii Kazimiery przesłanym przez niego utworem oraz o poleceniu sporządzenia jego kopii. Informuje również o rychłym wyjeździe dworu z Warszawy na Ruś, ciesząc się na możliwość osobistego spotkania z wojewodą.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz wyjaśnia powody opóźnienia w uzyskaniu odpowiedzi z powodu pobytu monarchini u karmelitanek. Donosi również o planowanym wyjeździe królowej do Prus zaraz po Wielkanocy i trwających przygotowaniach do żeglugi.

Armand przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu nadesłaną odpowiedź na list skierowany do królewicza Aleksandra Sobieskiego. Dodatkowo przekazuje adresatowi wyrazy pamięci i życzliwości od królowej Marii Kazimiery.

Arnaud przekazuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy wdzięczności królowej Marii Kazimiery za jego pismo oraz za przeciągnięcie Potockich na stronę dworu. Informuje również o stanie zdrowia monarchini cierpiącej na ból w boku i prosi adresata o datowanie listów.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza na prośbę dziekana Jana Czochrańskiego dawne przywileje królewskie i urzędnicze z lat 1415–1478 dla poddanych dziekanatu kościoła św. Jana we Lwowie. Dokument sankcjonuje przeniesienie tamtejszych Ormian i innych mieszkańców na prawo ormiańskie oraz całkowicie uwalnia ich od jurysdykcji urzędników grodzkich i wszelkich robocizn zamkowych.

J. G. de Baluze przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu korespondencję od margrabiny de Béthune oraz doniesienia o zdobyciu hiszpańskich galeonów ze srebrem. Informuje także o niepotwierdzonej wieści dotyczącej rezygnacji elektora Bawarii ze starań o koronę polską na rzecz popieranego przez Francję księcia Contiego.

J. G. De Baluze usprawiedliwia opóźnienia w korespondencji trudami podróży i informuje o odesłaniu powierzonych mu listów do Warszawy. Wspomina także o niepotwierdzonej jeszcze wieści, że kongres pokojowy ma zebrać się w Utrechcie.

J. G. de Baluze odnosi się do pretensji wojewody wołyńskiego i hetmana wielkiego wobec francuskiego ambasadora, tłumacząc zarzuty rozsiewanymi intrygami i plotkami. Zapewnia adresata o stałym przywiązaniu dyplomaty do rodu Jabłonowskich oraz o swojej wierności.

Baluze wyraża współczucie z powodu śmierci króla i solidarność z owdowiałą królową, po czym relacjonuje doniesienia o sytuacji w Piemoncie, nastrojach w Wiedniu oraz plotkach o tajnych rokowaniach pokojowych. Wspomina także o ruchach wojsk szwedzkich w Inflantach, zaniepokojeniu w Prusach i przybyciu holenderskiej floty do Gdańska.

De Baluze informuje o wyjeździe trzech królewiczów i królowej do Żółkwi. W wiadomościach zagranicznych rozróżnia doniesienia o działaniach Barta od niepotwierdzonych pogłosek o próbie zamachu na księcia Orańskiego i zawarciu pokoju z Sabaudią.

Jean-Géraud de Baluze donosi wojewodzie ruskiemu o ekspedycji listów do Paryża oraz przekazuje pismo od pani margrabiny. Zwraca się także z prośbą o stosowanie lżejszego papieru ze względu na wysokie koszty przesyłek pocztowych.

De Baluze nie otrzymał nowej poczty, przekazuje więc niepotwierdzone wiadomości o zawieszeniu broni w Holsztynie i losie Vaudémonta. Omawia planowany ślub córki kanclerza i zaprasza adresata do Warszawy.

J. G. de Baluze przekazuje wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu wieści o napięciach wokół Holsztynu, polowaniu króla Anglii oraz nominacjach urzędniczych we Francji. Donosi również o odprawieniu uroczystej mszy w Dreźnie i przybyciu francuskich artystów do Polski.

J. C. de Baluze przekazuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu doniesienia ojca Voty o operacjach armii francuskiej pod Turynem i zaciętym oporze ludności Piemontu. Informuje ponadto o bankructwie Banku Anglii i przesyła załącznik z wiadomościami z Paryża.

Bartsch informuje o projekcie złożonym kanclerzowi, planowanym działaniu komisji dobrego porządku oraz potrzebie memoriału do króla. Opisuje dyskusję o przywilejach, katolikach i dysydentach oraz proponowanym warunku ponoszenia ciężarów miejskich przy dopuszczeniu obcych kupców. Zapowiada dalsze konsultacje o prawie i jurysdykcji, ponagla drugiego deputata i prosi o środki na dalszą pracę.

Król Jan Olbracht wydzierżawia rajcom miasta Lwowa cło lwowskie na okres jednego roku za kwotę trzystu czterdziestu grzywien. Dokument nadaje im również prawo konfiskaty przemycanych towarów oraz nakazuje urzędnikom królewskim udzielanie rajcom wszelkiej pomocy.

Król Jan Olbracht wydzierżawia rajcom lwowskim cło we Lwowie na okres jednego roku za kwotę 350 grzywien monety polskiej. Dokument przyznaje im także pełne prawo do konfiskowania przemycanych towarów i zatrzymywania połowy z nich.

Jan F. Beker informuje Artura Forbesa o kwestiach handlu wołami, losach weksla na Teodora Czernowicza oraz windykacji długów od zmarłego Jurika, Daniela i innych dłużników. Przekazuje także podziękowania za otrzymane wiadomości oraz komentuje doniesienia o walkach wojsk cesarskich z Turkami i planach króla polskiego.

Prepozyt szpitala Świętego Ducha Jan Myszkowski oraz burmistrz i rajcy lwocscy oddają spór o zarząd szpitalem i jego majątkiem pod rozstrzygnięcie kanoników lwowskich jako arbitrów. Strony zobowiązują się w dobrej wierze poddać polubownemu orzeczeniu pod rygorem kary 200 florenów.

Andreas Bell donosi z Jarosławia o uzgodnieniach z gospodarzem dotyczących przygotowania i przebudowy kwatery dla Forbesa oraz o trudnościach z ugodzeniem się w kwestii kosztów. Informuje również o sprawach finansowych, wiadomościach od znajomych oraz wyjeździe grupy Szkotów na komunię do Radzięcina.

Prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, Ignacy Behm, donosi o bezprawnym zajęciu i zaoraniu gruntów szpitalnych przez stolnika konarskiego Jędrzejowskiego mimo korzystnego dla szpitala wyroku sądu miejskiego. Przesyłając dokumenty procesowe, prosi adresata o poradę prawną co do dalszych kroków przeciwko uzurpatorowi.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje kanonikowi kamienieckiemu i notariuszowi królewskiemu Sewerynowi Herburtowi z Felsztyna plac czyli dworzysko we wsi Nahorce w powiecie lwowskim. Nadanie zostaje zwolnione z ciężarów zamkowych i przeniesione na prawo ziemskie.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje burmistrzowi, radzie i miastu Lwów prawo wieczystego poboru mostowego w wysokości jednego grosza polskiego od każdego obładowanego wozu wjeżdżającego do miasta. Uzyskane dochody mieszczanie zobowiązani są w całości przeznaczać na naprawę okolicznych dróg publicznych oraz miejskich fortyfikacji.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zatwierdza nadanie kanonii i prebendy kaznodziejskiej mistrzowi Stanisławowi z Krakowa oraz włącza do jej uposażenia 300 florenów z zapisu mieszczanina Piotra Stryczka. Akt szczegółowo reguluje obowiązki kaznodziejskie, warunki egzaminowania i rezydencji oraz zakazuje zamiany tego beneficjum na inne.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Kazimierz Ludwik Bieliński skarży się hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu na nieżyczliwość i wrogie intrygi generała, który z zawiści torpeduje jego starania o urzędy i łaskę pańską. Podkomorzy koronny odwołuje się do prawego sumienia hetmana, prosząc go o sprawiedliwą ocenę swoich zasług i protekcję.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza erekcję i uposażenie ołtarza w katedrze lwowskiej dokonane przez dziekana Jana Krowickiego. Uposażenie stanowi roczny czynsz w wysokości 22 florenów wykupiony od władz Lwowa na dobrach wsi Dworzyska, transumowany w treści dokumentu.

Król Zygmunt I Stary na prośbę arcybiskupa Bernarda Wilczka potwierdza przywilej króla Władysława Jagiełły z 1430 roku. Dokument zwalnia dobra arcybiskupstwa lwowskiego od wszelkich ciężarów, danin i posług państwowych oraz zrównuje jego immunitety z prawami arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.

Król Zygmunt I zezwala kapitule katedralnej we Lwowie na zakup na prawie wyderkafu rocznego czynszu o wartości do czterystu grzywien z dóbr ziemskich lub miejskich na wsparcie duchowieństwa. Nabyty w ten sposób majątek zostaje wieczyście zwolniony z obowiązku wszelkich wypraw wojennych.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy dziedzicem Zboisk Piotrem Hodnowskim a władzami Lwowa, zezwalając na pobór grobelnego wyłącznie od kupców pod warunkiem należytego utrzymania grobli i drogi. Jednocześnie zwalnia z opłaty wozy puste oraz chłopów przewożących płody rolne i surowce na własny użytek domowy.

Arcybiskup Bernard Wilczek potwierdza, że kanonicy kapituły lwowskiej sprzedali na wyderkauf kamienice fundacji polskiego kaznodziei, przeznaczając uzyskane 300 florenów na wykup wsi Czerkasy. W zamian kapituła zobowiązała się do wypłacania kaznodziei rocznego czynszu w wysokości 6 grzywien w zamian za odprawianie dwóch mszy tygodniowo.

Dokument poświadcza dokonanie przed lwowskim sądem ławniczym zamiany nieruchomości pomiędzy Katarzyną Bieczarką a rajcą lwowskim Stanisławem Wilczkiem i jego żoną Zofią. Na mocy umowy Bieczarka przekazuje kamienicę w lwowskim Rynku w zamian za dom małżonków Wilczków położony przy ulicy Piekarskiej.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Piotrkowie rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a Żydami, wprowadzając ordynację ograniczającą działalność handlową Żydów lwowskich i przedmiejskich. Dokument zakazuje im m.in. handlu domowego i domokrążnego, zakazuje sprzedaży korzeni oraz jedwabiu, a także ściśle reguluje obrót suknem, woskiem, skórami i wołami.

Król Zygmunt I zapewnia rajcy lwowskiemu magistrowi Michałowi oraz jego starszym dzieciom, Michałowi i Annie, dożywotnie i niezakłócone posiadanie lwowskiego młyna wodnego zwanego piekarskim. Władca zobowiązuje się pod słowem królewskim, w imieniu własnym i następców, że młyn nie zostanie wykupiony ani przez poddanych, ani na stół królewski za życia któregokolwiek z tych trojga posiadaczy.

Król Zygmunt I przenosi należące do Lwowa wsie Zubrza i Sichów z prawa ziemskiego na prawo magdeburskie, podporządkowując je władzy burmistrza i rady miejskiej. Zwalnia mieszkańców i rajców z jurysdykcji urzędników ziemskich i grodzkich oraz z wszelkich powinności i wypraw wojennych, zobowiązując ich wyłącznie do opłacania miejskiego szosu wraz ze Lwowem.

Ławnicy lwowscy pod przewodnictwem wójta sądowego Andrzeja Stefana uznają uprawnienia i intromisję kanonika Mikołaja Błażejowskiego do folwarku przy ulicy Głyńskiej na Przedmieściu Halickim. W dokumencie oblatowano wcześniejszy akt radziecki z 1520 roku, regulujący zobowiązania majątkowe zmarłego ławnika Stanisława Lamka i jego żony Agnieszki.

Konstanty Wapowski wysyła do Jana Jabłonowskiego posłańca z propozycją warunków ustalenia ceny pomierzonych dóbr. W dopisku dopytuje wojewodę o wiedzę na temat ukrytych zamiarów i wrogich kroków elektora brandenburskiego wobec Rzeczypospolitej.

Warszycki zapewnia wojewodę wołyńskiego o pamięci i gotowości służby. Wspomina sejmik opatowski i cześnika, który przekazał pozdrowienia; dopisuje ukłony dla pani koronnej.

Król Zygmunt I zezwala rajcom lwowskim, opiekunom szpitala św. Ducha, na sprzedaż narażonej na zatargi wsi Malechów i przejście jej pod prawo ziemskie. Pieniądze ze sprzedaży mają zostać przeznaczone na zakup innych nieruchomości lub czynszów dla ubogich, objętych immunitetem kościelnym.

Król Zygmunt I Stary zwalnia wszystkich chrześcijańskich mieszkańców Lwowa na dwadzieścia lat od czynszów, szosu i innych opłat z powodu zniszczeń wywołanych pożarem miasta. Ponadto zwalnia mieszczan z czopowego na okres siedmiu lat, nakazując przeznaczenie tych wpływów przez kolejne sześć lat na odbudowę miejskich murów i obwarowań.

Przed sądem ziemskim lwowskim Jadwiga z Oleska, żona wojewody podolskiego Marcina Kamienieckiego, zapisała arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi Wilczkowi roczny czynsz wyderkafowy w wysokości 10 grzywien od sumy 400 florenów. Dochód ten, zabezpieczony na cle i stawach w Załoźcach oraz Olesku, został przeznaczony na utrzymanie lampy przed ołtarzem św. Jerzego w katedrze lwowskiej.

Sędzia i podsędek ziemi krakowskiej poświadczają dekret króla Zygmunta I rozstrzygający spór celników z kupcami o drogi pędzenia bydła i przewozu towarów z Rusi, Podola, Wołynia i Mołdawii. Zgodnie z wyrokiem woły i towary z Rusi, Podola i Mołdawii należy kierować przez Lwów, Gródek i Przemyśl do Sandomierza, natomiast z Wołynia przez Lublin i Radom, pod groźbą konfiskaty.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za przysłanie relikwii od królowej oraz prosi o szczegółowe informacje na temat jego dawnej edukacji w kolegium we Francji i związanych z nią wydatków. Donosi także o bieżących wiadomościach towarzyskich z Warszawy, w tym o żałobie wojewodziny malborskiej i sporach majątkowych wojewodziny wileńskiej.