Katalog źródeł

Król Jan Kazimierz nakazuje podkomorzemu lwowskiemu Piotrowi Ożdze przymuszenie arendarza Icka do niezwłocznego wypłacenia magistratowi lwowskiemu 10 000 złotych z podatku czopowego. Monarcha zaznacza, że mimo wcześniejszego reskryptu miasto dotychczas nie otrzymało należnych mu pieniędzy.

Król Jan Kazimierz wzywa władze miasta Lwowa do zwrotu wydatków i wyrównania strat Janowi Torosowiczowi, który wcześniej dzierżawił cła ruskie oraz akcyzę. Monarcha zaznacza, że obowiązek zaspokojenia roszczeń poprzedniego dzierżawcy wynika z warunków umowy zawartej przez pisarza skarbu koronnego.

Król August II nakazuje władzom Lwowa wpuszczenie do twierdzy oddziałów skierowanych do jej obrony pod dowództwem wojewody kaliskiego. Wzywa także magistrat do zgromadzenia zapasów żywności oraz przygotowania miasta do obrony przed nieprzyjacielem.

Przeor uznaje obowiązek stawienia się przed sądem asesorskim, lecz prosi o rozstrzygnięcie sprawy przez sąd rady miejskiej dla uniknięcia kosztów. Chce wyznaczenia komisarzy do obejrzenia dokumentów dotyczących gruntów klasztoru. W związku z niedawnym pilnym wyjazdem prosi o tydzień do powrotu, zwolnienie z terminów asesorskich i zgodę na dalszą budowę do polubownego rozstrzygnięcia, przy czym budynki mają przypaść temu, komu zostanie przyznany grunt.

Autor odpowiada na prośbę magistratu lwowskiego w sprawie, którą nazywa słuszną, i pisze o dojściu do wzajemnego zadośćuczynienia. Zapewnia o przychylności wobec miasta i liczy na odwzajemnienie. Kluczowa fraza określająca procedurę, być może z udziałem syndyków, wymaga ponownego odczytu; z listu nie wynika, że ugoda została zawarta.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia pomyślności dla całego miasta oraz członków magistratu.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi przekazuje życzenia pomyślności dla całego miasta oraz zapewnia o swojej niezmiennej życzliwości.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel zezwala władzom Lwowa na publiczne ogłoszenie urzędowego wykazu dobrych szóstaków opatrzonych jego pieczęcią, pozostawiając tę decyzję ich roztropności. Zastrzega przy tym, aby wzorcowe monety przypieczętowane do kartek nie budziły żadnych wątpliwości co do swej autentyczności.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skierowaniu listu do starosty błońskiego z żądaniem zwrotu bezprawnie zajętej kamienicy Katarzynie Georgiewiczowej. Kopię pisma pod pieczęcią przesyła władzom miejskim do wiadomości z nadzieją na pomyślne załatwienie sprawy.

Odpis interwencji do wojewody podolskiego o ojcowskie napomnienie syna, zaprzestanie przemocy wobec Lwowa i zadośćuczynienie za krzywdy.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje władze Lwowa o planowanym wyjeździe do Wschowy i zapowiada wstawiennictwo u hetmana polnego koronnego w kwestii wymiany złota na potrzeby miejscowego garnizonu. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do pomyślnego załatwienia sprawy miejskiej.

Tadeusz Dzieduszycki apeluje do magistratu lwowskiego o pilną naprawę drogi dojazdowej do klasztoru bazylianów przed nadejściem zimy. Podkreśla, że brak przejazdu uniemożliwi zakonnikom zaopatrzenie w opał i żywność.

Nadawca przypomina o złożonej przez lwowski magistrat deklaracji w sprawie probostwa lwowskiego i o spodziewanej możliwości objęcia go po śmierci Jmci księdza Łozowskiego. Wspomina, że po śmierci księdza dziekana sprawa dziekanii i deklaracja dotycząca probostwa wymagają ponownego rozważenia; przywołuje też sufragana, który miał być przeznaczony na dziekanię. Końcowy zapis adresuje list do szlachetnych i znakomitych panów; podpis wygląda na „M. Rzewuski”. Datowany w Warszawie 13 lutego 1763 r.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności.

Wojciech Zimnicki informuje władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, stanie miejskich procesów, zwłaszcza sporu ze społecznością ruską, oraz o wstrzymaniu prac sądów z powodu choroby podkanclerzego. Wspomina również o braku perspektyw na zwołanie sejmu i relacjonuje wieści polityczne dotyczące pokoju z Turcją.

Wójt janowski Daniel Antoni Kamieński zawiadamia władze Lwowa, że ukrywa u siebie zbiegłego chłopca, syna dawnego prezydenta Chwedora Hańskiego Szczerpki. Zwraca się z prośbą o ustalenie losów rodziców dziecka po zarazie morowej oraz o otoczenie małoletniego opieką prawną i majątkową.

Biskup kamieniecki Franciszek Antoni Kobielski deklaruje wsparcie dla magistratu Lwowa w obronie miejskich praw i przywilejów, zapowiadając podjęcie interwencji po lipcowej kapitule. Doradza władzom miasta uzyskanie korzystnych dekretów w sprawach jurydyk szlacheckich oraz czerpanie z rozwiązań wywalczonych przez wielkie miasta pruskie.

Józef Komorowski apeluje do władz Lwowa o opublikowanie miejskiej taryfy myta w celu zażegnania sporów między arendarzami, informując o wydaniu takiego dokumentu w Krzywczycach. Prosi również o nakazanie spłaty 200 florenów długu należnego jego arendarzowi.

Katarzyna Kossakowska gani lwowski magistrat za wydanie zakazu wynajmowania przez klasztory kwater szlachcie zjeżdżającej na kontrakty. Ostrzega rajców, że zrażenie szlachty doprowadzi do zbojkotowania lwowskich zjazdów i przeniesienia kontraktów do innego miasta.

Karol Maksymilian Kruzer informuje magistrat lwowski o spóźnionym odebraniu wezwania do zjazdu na egzekucję dekretu asesorskiego i prosi o przekazanie nowego terminu wyznaczonego przez biskupa sufragana. Jednocześnie składa władzom miasta życzenia noworoczne, życząc im powrotu do dawnej pomyślności i świetności.

Ksieni lwowskich benedyktynek Magdalena Kuropatnicka skarży się kanclerzowi Janowi Małachowskiemu na magistrat lwowski, który gwałci przywileje jurysdykcji klasztornej, bezprawnie pozywa, najeżdża i więzi podległych jej rzemieślników. Prosi kanclerza o pisemną interwencję u władz miejskich, aby powstrzymać dalsze krzywdy i naruszenia do czasu rozstrzygnięcia sporu przez powołaną komisję.

Król Władysław IV potwierdza dekret Zygmunta III z 1607 roku w sporze między mieszkańcami Zamarstynowa a władzami Lwowa. Zgodnie z wyrokiem szarwarki należne miastu mogą być zamienione przez magistrat na robocizny we dworze zamarstynowskim, o ile ich wymiar nie przewyższa powinności miejskich.

Jerzy Łączyński, podkomorzy lwowski, dziękuje władzom miasta Lwowa za życzenia przekazane przez p. Czechuckiego oraz zaleca pilne sfinalizowanie kontraktu na podatek szelężny (przeznaczony na remont podupadłych lwowskich kamienic) w porozumieniu z komisarzem ziemi przed jego wyjazdem na komisję do Radomia.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje magistratowi Lwowa za żal i wierność okazane po śmierci króla Augusta III. Zapewnia mieszczan o swojej opiece nad ich prerogatywami, bezpieczeństwem i swobodami w czasie bezkrólewia.

Prymas Władysław Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi składa magistratowi powinszowania pomyślności i wszelkiego powodzenia na Nowy Rok.

Prymas Władysław Aleksander Łubieński dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania. W odpowiedzi przesyła rajcom wzajemne życzenia pomyślności oraz błogosławieństwa na nowo rozpoczęty rok.

Ludwika Lubomirska informuje magistrat lwowski o bezprawnej umowie zbycia pałacu i dworku, zawartej między jej mężem a księciem kurlandzkim bez jej wiedzy i zgody. Prosi władze miejskie o nieprzyjmowanie tego wadliwego aktu do ksiąg radzieckich oraz o unieważnienie intromisji.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania i zapewnia o swojej stałej życzliwości dla miasta. Składa adresatom wzajemne życzenia zdrowia oraz wszelkiej pomyślności w nowym roku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt wielkanocnych. Odwzajemniając pamięć, przesyła władzom miejskim życzenia pomyślności i pomyślnego rozwoju.

Król Jan Kazimierz przyznaje społeczności Ormian lwowskich pełną swobodę prowadzenia handlu wszelkimi towarami, w tym suknem i korzeniami, oraz prawo do warzenia i szynkowania napojów alkoholowych na równi z innymi mieszkańcami miasta. Przywilej ten stanowi wynagrodzenie za wierność i ofiary poniesione przez lwowskich Ormian w czasie niedawnego oblężenia Lwowa przez wojska kozacko-tatarskie.

Król Jan Kazimierz zatwierdza klasztorowi dominikanów we Lwowie prawo do własnego wodociągu, transumując przywilej Zygmunta III z 1628 roku oraz dokument magistratu lwowskiego z 1613 roku. Monarcha podkreśla zasługi zakonników, którzy utrzymali ujęcie wody i zaopatrywali mieszkańców podczas najazdów nieprzyjacielskich.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza Bractwu Strzeleckiemu (Kurkowemu) we Lwowie pięć wcześniejszych przywilejów królewskich (m.in. Jana Kazimierza, Henryka Walezego i Zygmunta III). Dokumenty te gwarantują bractwu m.in. pobór opłaty zwanej „spaszne” od pędzonego bydła, dochód z Baszty Samostrzelniczej, grunt na przedmieściu halickim pod strzelnicę oraz zwolnienia podatkowe.

Król Jan III Sobieski zatwierdza ordynację magistratu lwowskiego z 1687 roku dla miejscowego cechu chirurgów. Dokument określa zasady przyjmowania mistrzów, ustala ich stałą liczbę na szesnastu oraz zakazuje żydowskim chirurgom leczenia chrześcijan.

Król August II potwierdza statut lwowskiej konfraterni piwowarów i szynkarzy, określający zasady produkcji, kontroli i sprzedaży piwa oraz gorzałki. Dokument zakazuje ponadto rzemieślnikom innych cechów oraz mieszkańcom przedmieść nieuprawnionego wyrobu trunków i prowadzenia browarów.

Król August II Mocny zatwierdza statuty, prawa i dawne przywileje nadane cechowi krawców lwowskich przez magistrat Lwowa oraz kolejnych monarchów polskich od Zygmunta I po Jana III Sobieskiego. Zobowiązuje ponadto władze grodzkie i miejskie Lwowa do ich ścisłego przestrzegania i ochrony.

Król August II potwierdza Bractwu Strzeleckiemu (Kurkowemu) we Lwowie dawne przywileje monarchów polskich, regulujące dochody bractwa, zwolnienia podatkowe Króla Kurkowego oraz organizację ćwiczeń strzeleckich. Nakazuje także zwrot zajętego przez artylerię koronną terenu strzelnicy (Celstatu) oraz ustanawia coroczny porządek ćwiczeń z rusznic, hakownic i dział.

Król August III zatwierdza Bractwu Strzeleckiemu miasta Lwowa dawne przywileje i immunitety, nadane i potwierdzone przez jego poprzedników: Zygmunta Augusta, Henryka Walezego, Zygmunta III, Jana Kazimierza, Michała Korybuta, Jana III Sobieskiego oraz Augusta II. Potwierdzenie obejmuje m.in. pobór opłaty zwanej szpaszne, udział w dochodach celnych, przywileje i zwolnienia podatkowe dla króla kurkowego, porządek ćwiczeń strzeleckich oraz zwrot zajętej strzelnicy (celstatu).

Walerian Podwieszeński apeluje do magistratu lwowskiego o pilną budowę mostu do klasztoru św. Onufrego przed nadejściem zimy. Powołując się na dyspozycję cześnika koronnego i nową opinię architekta, wskazuje na konieczność wzniesienia trwałej konstrukcji kamiennej, aby zapewnić zakonnikom dostawy opału oraz żywności.

Ksiądz Potępski domaga się usunięcia chorych na dżumę z należącego do niego domu naprzeciw klasztoru bernardynek, gdzie zostali umieszczeni na mocy decyzji magistratu. Duchowny skarży się na zanieczyszczenie budynku i brak dochodów niezbędnych do spłaty ciążącego na nieruchomości długu, prosząc o rozwiązanie problemu.

R. C. Potocka prosi magistrat lwowski o udzielenie pisarzowi miejskiemu Ziętkiewiczowi zgody na krótkotrwały wyjazd ze Lwowa w okresie wielkanocnym w celu załatwienia jej pilnych spraw. Wyjaśnia, że urzędnik ze względu na pełnione obowiązki odmówił opuszczenia miasta bez oficjalnego pozwolenia władz.

Hetman Józef Potocki odsyła magistrat lwowski na drogę sądu grodzkiego w sporach cywilnych z rezydentem Włodkiem, a w sprawie zarzutów wobec kapitana Zabrodowskiego przekazuje pisemne wyjaśnienia oficera. Zapowiada przy tym, że jeśli miasto zażąda sądu wojennego i nie zdoła udowodnić kapitanowi winy, sami oskarżyciele poniosą surową karę za bezpodstawne naruszenie oficerskiego honoru.

Kasztelan lwowski Józef Potocki zaleca magistratowi Lwowa wstrzymanie się z ogłoszeniem uniwersału podskarbiego koronnego dotyczącego monety i radzi wysłać delegata na sejmik generalny do Sądowej Wiszni w celu uzgodnienia wspólnego stanowiska. Uznaje przy tym za bezprawne zapowiedzi pisarza skarbowego Krasnosielskiego o zamiarze samodzielnego ogłoszenia tych uniwersałów.

Król August II potwierdza prawa i statuty cechu siodlarzy miasta Lwowa, transumując dyplom króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego z 1671 roku. Jednocześnie monarcha rozszerza uprawnienia cechowe, przyznając lwowskim rzemieślnikom wyłączne prawo do obijania kolasek oraz karet.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Franciszek Salezy Potocki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o sprawiedliwe rozsądzenie sprawy swojego sługi, pana Krajewskiego, dotyczącej sporu o grunt i dokonanego na nim rabunku.

Tomasz F. Prochnicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za łaskawą pamięć i zapewnia o swoim oddaniu. Deklaruje gotowość do reprezentowania i popierania interesów miasta, gdyby jego sprawy miały ostatecznie trafić przed sąd królewski.

T. F. Prochnicki dziękuje władzom Lwowa za pamięć i przesłane do Warszawy słodycze. Deklaruje przy tym swoją wdzięczność oraz gotowość do wyświadczania przysług magistratowi na miejscu.

Sebastian Rybczyński odpowiada na pismo ze skargami na postępowanie lwowskiego magistratu, który nie respektuje królewskich praw i przywilejów. Radzi skierować zażalenia bezpośrednio do kanclerza wielkiego koronnego za swoim pośrednictwem, obiecując poparcie sprawy.

Arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła rajcom i burmistrzowi pasterskie błogosławieństwo oraz życzenia pomyślności i zdrowia na Nowy Rok.