Katalog źródeł

Wezwanie do podporządkowania się miasta i odmowa przekazania zakładników zabezpieczających podróż jego delegacji. Obietnica zachowania życia i zdrowia po okazaniu pokory.

Przychylne przyjęcie delegacji miasta, ustna pierwsza odpowiedź oraz wezwanie przedstawicieli do powrotu następnego dnia rano. Rozbieżność nagłówka daty w edycji została oznaczona.

Odłożenie odpowiedzi do następnego dnia po nocnej naradzie z całą starszyzną wojsk; wezwanie delegacji miasta do ponownego przybycia jak najwcześniej rano.

Potwierdzenie dotrzymania obietnic i wezwanie do wysłania posłów następnego dnia.

Zdziwienie przerwaniem rokowań i prośba o jasną odpowiedź, czy miasto chce nadal rozmawiać.

Odesłanie chwilowo zatrzymanych posłów i zaproszenie ich następnego dnia po ostateczną odpowiedź.

Odesłanie posłów z pisemnymi warunkami i oczekiwanie odpowiedzi na przekazaną deklarację.

Książę Władysław Opolczyk dziękuje mieszkańcom oraz urzędnikom ziemi ruskiej za dotychczasową wierność i zwalnia ich ze złożonego mu hołdu oraz przysięgi. Jednocześnie przekazuje ich ponownie pod bezpośrednie panowanie króla Ludwika Węgierskiego.

Wiadomość o zdobyciu Krakowa przez Szwedów; zapewnienie o sojuszu Kozaków, Moskwy i Szwedów oraz informacja o wysłaniu Mikołaja Grodzickiego do rozmów.

Wysłanie ludzi po umówiony okup („honorarium”); polecenie szybkiej odprawy oraz wysłania przez miasto kilkunastu osób.

Książę Władysław Opolczyk obiecuje mieszkańcom i miastom Rusi odszkodowanie za wszelkie straty w przypadku zbrojnego najazdu królowej Jadwigi oraz gwarantuje, że nie mianuje Węgra namiestnikiem na tych ziemiach. Ustala również procedurę polubownego rozstrzygnięcia praw królowej Polski do Rusi przez wybranych książąt i panów Rzeszy.

Król Zygmunt III Waza informuje władze Lwowa o wyznaczeniu daty ślubu z arcyksiężniczką Konstancją Austriaczką na 30 października 1605 roku. Monarcha wzywa prokonsula i rajców do przysłania delegacji miejskiej na uroczystości weselne w Krakowie.

Wojewoda wołoski Mircza zezwala kupcom ze Lwowa, Polski i Litwy na swobodny handel w swoich włościach po uiszczeniu należnych ceł. Zezwolenie obejmuje obrót towarami z bezwzględnym zakazem wywozu srebra.

Król Władysław IV instruuje komisarza w kwestii negocjacji granicznych z Moskwą, nakazując zachowanie stanowczości wobec żądań strony moskiewskiej, a zarazem roztropności, aby nie zaogniać sporów przed wiosną. Zwraca również uwagę na problem samowolnego zajmowania spornych uroczysk, co dawało stronie moskiewskiej powody do składania skarg i pogróżek.

Król wyraża żal z powodu niepomyślnych rokowań mających odwrócić zagrożenie od ziem ruskich. Zapowiada zgromadzenie pospolitego ruszenia i własną wyprawę. Do przybycia pomocy żąda od Lwowa odważnej i czujnej obrony, wspominając także szybkie wsparcie piechotą.

Wojewoda wołoski Wład II zezwala kupcom ze Lwowa oraz innych miast ziem ruskich, polskich i mołdawskich na bezpieczny i wolny handel w swoich posiadłościach po uiszczeniu ustalonego cła. Od każdego wozu kupieckiego ustanowiono opłatę w wysokości dwóch florenów węgierskich.

August II chwali niezłomną wierność Lwowa wobec nieprzyjaciela, zapowiada gotowość wojsk i nakazuje zastosować należytą sankcję wobec lekarza Altenberka, który z nieznanej przyczyny udał się do króla Szwecji pod mianem poselstwa.

Sułtan Mustafa poleca władzom polskim udzielenie pomocy wysłannikowi dworskiego kupca Mahmuda w odzyskaniu należności za towary oraz zagwarantowanie mu bezpiecznego powrotu. Do dokumentu dołączono XIX-wieczne notatki archiwalne dotyczące wykonania niemieckiego przekładu fotografii tekstu w Wiedniu oraz planowanego nowego tłumaczenia.

Elbląg deklaruje solidarność z magistratem Lwowa i poparcie dla ochrony władz miejskich. Ponieważ zgromadzenia prowincji zakończyły się bezskutecznie i nie wybrano posłów na sejm, nie może spełnić prośby w tej drodze. Zapowiada, że sekretarz mający wkrótce wyjechać do Warszawy otrzyma polecenie zabiegania u kanclerza wielkiego i innych protektorów o pomyślne rozstrzygnięcie sprawy Lwowa.

Hospodar mołdawski Piotr III Aron zezwala mieszczanom lwowskim i innym kupcom na wolny wjazd oraz prowadzenie handlu na terytorium Mołdawii. Przywilej gwarantuje bezpieczeństwo kupcom i reguluje kwestie opłat celnych oraz korzystania ze składów towarów.

Hospodar mołdawski Stefan Wielki gwarantuje kupcom lwowskim swobodny wjazd oraz bezpieczny handel na terenie Mołdawii. Zapewnia nienaruszalność ich mienia oraz nakazuje pobór opłat celnych zgodnie z przyznanymi ulgami.

Magistrat prosi swych posłów o interwencje i poradę w sprawie miejskich lasów, powinności, Rusinów prowadzących wyszynk, zabranych ryb, nieruchomości, pastwisk, podwód, dochodzenia dotyczącego długów wobec gdańszczan i pogłosek tatarskich. Druga część relacjonuje spór o wykonanie orzeczenia dotyczącego młyna, złożenie sumy 1500 i sprzeciwy Hinków oraz Sieradzkiego. Autorzy skarżą się na postępowanie podstarościego i brak stałej pomocy prawnej; zapowiadają dalsze dokumenty i przesyłają odpis pisma sejmiku wiszeńskiego.

Rajcy podtrzymują gotowość dostarczenia królowi stu tysięcy złotych w związku z kontraktem dotyczącym dzierżawy akcyzy lwowskiej i ceł ruskich. Wyjaśniają, że odjazd opata wąchockiego oraz działania nieprzyjaciela opóźniły rokowania. Proszą administratora skarbu, aby z tej sumy przydzielono prowiant załodze Lwowa, ponieważ jego brak grozi bezpieczeństwu miasta.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk zapisuje swojemu dworzaninowi Wojciechowi z Borowska sto grzywien polskich na wsiach Kozłów, Tawrów, Kropiwna, Krasna, Olszanka i Grodzisko w powiecie trembowelskim w nagrodę za uciążliwą misję poselską do Tatarów. Suma ta ma pozostać zabezpieczona na wymienionych dobrach aż do jej pełnego wykupienia przez monarchę lub jego następców.

Wojewoda i hospodar mołdawski Bogdan III potwierdza nadanie dóbr ziemskich obejmujących wsie oraz studnię nad rzeką Łargą wraz z wszelkimi dochodami. Nadanie to ma przysługiwać obdarowanym oraz ich potomkom na wieczne czasy pod groźbą klątwy.

Komendant prosi starostę w Janowie o odzyskanie i natychmiastowy zwrot lwowskich podwód zabranych przez posłów tureckiego i tatarskiego. Miały wrócić bezzwłocznie, a są potrzebne do prac przy fortyfikacjach Lwowa.

Hospodar mołdawski Stefan V gwarantuje władzom oraz kupcom miasta Lwowa bezpieczny wjazd i swobodny handel na terenie Mołdawii pod warunkiem uiszczenia należnego cła. Potwierdza zarazem ważność wcześniejszych przywilejów handlowych i zobowiązuje się do nienaruszania złożonych obietnic.

Jan Wyhowski usprawiedliwia dotychczasowe milczenie strony kozackiej piętrzącymi się trudnościami i zapowiada rychłe wysłanie posłów do księcia Siedmiogrodu po weselu Tymofieja Chmielnickiego w Mołdawii. Zapewnia o nienaruszalności dawnego przymierza oraz odsyła po szczegóły do ustnych relacji posłańca.

Arcybiskup marcjanopolitański Petar Parčević prosi magistrat i rajców Lwowa o udzielenie mu wsparcia finansowego lub wypłatę asygnowanych funduszy na pokrycie naglących potrzeb. Duchowny opisuje skrajne ubóstwo i uciążliwości, jakich doznał podczas ośmiomiesięcznej misji pokojowej do Bohdana Chmielnickiego, podjętej z polecenia cesarza Ferdynanda III na rzecz Rzeczypospolitej.

J. Peverelli, przebywający w warszawskim szpitalu bonifratrów, kieruje do władz Lwowa pismo z pretensjami o doznane zniewagi, krzywdy majątkowe oraz próby otrucia ze strony lwowskich mieszczan. W chaotycznym wywodzie wspomina o doznanej przemocy i zabiega o pomoc oraz interwencję u biskupa lwowskiego.

János Fogarasi donosi Jánosowi Keményemu o wymianie zakładników i rozpoczęciu rokowań polsko-tatarskich pod Żwańcem oraz o głodzie panującym w obozie koronnym. Przestrzega także przed powracającymi przez Mołdawię Tatarami i możliwym uprowadzeniem żony hospodara Vasile Lupu.

Ludwika z Cetnerów Potocka interweniuje u prezydenta Lwowa Jana Eliaszewicza w sprawie mieszczanina Kocha, uprowadzonego przez kozaków do Mariampola, wzywając władze miejskie do podjęcia kroków prawnych przed Komisją Skarbową. Autorka krytykuje bezczynność magistratu, ostrzega przed zagrożeniem bezpieczeństwa wszystkich lwowian i zapowiada powiadomienie króla o opieszałości władz miasta.

Senat i szlachta zgromadzeni na zjeździe w Krakowie polecają władzom Lwowa przekazanie hetmanowi zdeponowanych w ratuszu pieniędzy publicznych na zaciąg wojska do obrony pogranicza. W przypadku odmowy rajcy miejscy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za wszelkie szkody poniesione przez Rzeczpospolitą.

Rady koronne zebrane na konwokacji warszawskiej nakazują władzom Lwowa wydanie przechowywanych w mieście klejnotów Rzeczypospolitej – korony i jednorożca – wojewodzie lubelskiemu Janowi Tarle na poczet długu. Jednocześnie zwalniają magistrat z wcześniejszego zobowiązania nakazującego zwrot kosztowności wyłącznie staroście sądeckiemu Stanisławowi Mężykowi.

Oficerowie garnizonu w Kamieńcu Podolskim dziękują siedmiogrodzkiemu generałowi Jánosowi Keményemu za deklarację pokoju i sąsiedzkiej przyjaźni po obaleniu hospodara Bazylego Lupu. Zapewniają o powiadomieniu o tych zapewnieniach króla polskiego oraz hetmana i wojewody podolskiego Stanisława Rewery Potockiego.