Katalog źródeł

Król Zygmunt I Stary ustanawia w odbudowującym się po pożarze Lwowie wolny sobotni targ mięsny, zwany sochaczkami, na okres dwudziestu lat. Na ten czas zezwala wszystkim mieszkańcom i przybyszom na swobodną sprzedaż i rozbiór mięsa, zawieszając monopol miejscowego cechu rzeźników, który również objęto zwolnieniem podatkowym.

Anna Wentonowa informuje Artura Forbesa o przesłaniu do Lwowa ośmiuset złotych przez panów Beka i Achenyffa, prosząc o pokwitowanie odebranej sumy na jej rachunku. Zapowiada również jak najszybszą spłatę pozostałej części należności.

Król Zygmunt I Stary zwalnia wszystkich chrześcijańskich mieszkańców Lwowa na dwadzieścia lat od czynszów, szosu i innych opłat z powodu zniszczeń wywołanych pożarem miasta. Ponadto zwalnia mieszczan z czopowego na okres siedmiu lat, nakazując przeznaczenie tych wpływów przez kolejne sześć lat na odbudowę miejskich murów i obwarowań.

B. Werner dziękuje Arturowi Forbesowi za życzenia noworoczne i żałuje, że minęli się podczas jego przejazdu przez Jarosław. Informuje o oczekiwaniu na wozy taborowe, poszukiwaniach nowego ładunku oraz ewentualnym skierowaniu transportu do Zamościa w zależności od wieści ze Lwowa.

B. Werner informuje Artura Forbesa o przybyciu wozów do Jarosławia po trudnej, zimowej drodze oraz o planach odesłania ich z towarem do Gdańska. Wyjaśnia ponadto powody niepowodzenia transportu sukna z Zamościa do Wrocławia i zapowiada zorganizowanie przewozu towarów wozami ze Lwowa.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zatwierdza darowiznę murowanego domku przy cmentarzu katedralnym, dokonaną przez ołtarzystę Macieja Krogulicza ze Strzyżowa na rzecz burmistrza i rajców lwowskich jako opiekunów ołtarza św. Marii fundacji Stanisława Małdrzyka. W zamian każdorazowy ołtarzysta został zobowiązany do wieczystego odprawiania mszy za duszę darczyńcy, jego rodziców oraz przyjaciół.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia pomyślności dla całego miasta oraz członków magistratu.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi przekazuje życzenia pomyślności dla całego miasta oraz zapewnia o swojej niezmiennej życzliwości.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel informuje magistrat lwowski o zasadach przyjmowania dobrych tymfów wrocławskich w wartości dwóch szóstaków. Wyjaśnia przy tym, że zakazał wydawania zbędnych tabliczek służących do ich odróżniania, polegając na roztropności i sumieniu handlujących.

Wessel chwali czujność Lwowa wobec złej monety, krytykuje starostów pogranicznych i nakazuje nadzór nad obiegiem. Znaleziony stempel do małych główek ma pomóc wykryć wytwórcę.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel zezwala władzom Lwowa na publiczne ogłoszenie urzędowego wykazu dobrych szóstaków opatrzonych jego pieczęcią, pozostawiając tę decyzję ich roztropności. Zastrzega przy tym, aby wzorcowe monety przypieczętowane do kartek nie budziły żadnych wątpliwości co do swej autentyczności.

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel dziękuje władzom Lwowa za życzenia noworoczne i odwzajemnia pomyślności. W kwestii redukcji monetarnej odsyła do wcześniejszych uniwersałów oraz załącza dekret Trybunału Piotrkowskiego.

Burmistrz i rajcy miasta Lwowa rozstrzygają spór graniczno-majątkowy, przysądzając sporne łąki na osuszonych stawach w Zamarstynowie Marcinowi Schöngregierowi i sukcesorom Bernarda Tyczki. Wieśniakom z Zamarstynowa nakazano wieczne milczenie wobec braku dokumentów potwierdzających ich prawa do tych gruntów.

Wieżayski zawiadamia plenipotenta Bonawenturę Bogdanowicza o przesunięciu sesji na czwartek i prosi o rozesłanie zaproszeń do depozytów na posiedzenie w sprawie przywilejów dotyczących woskowojny.

Przed sądem ziemskim lwowskim Jadwiga z Oleska, żona wojewody podolskiego Marcina Kamienieckiego, zapisała arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi Wilczkowi roczny czynsz wyderkafowy w wysokości 10 grzywien od sumy 400 florenów. Dochód ten, zabezpieczony na cle i stawach w Załoźcach oraz Olesku, został przeznaczony na utrzymanie lampy przed ołtarzem św. Jerzego w katedrze lwowskiej.

Wielopolski prosi burmistrza o pomoc urzędnikowi komory w odzyskaniu należności od lwowskich obywateli i kupców. Podkreśla interes skarbu i trudności wierzyciela z powodu zawiedzionych terminów zapłaty.

Rajcy lwowscy nadają klerykowi Stanisławowi Wilczkowi ekspektatywę i prezentację na najbliższy wakujący ołtarz miejskiej kolacji w katedrze lwowskiej. Proszą arcybiskupa lwowskiego o jego kanoniczną instytucję na to beneficjum oraz udzielenie mu święceń kapłańskich.

Wielopolski prosi władze Lwowa o pomoc w rozliczeniu należności Wacława Woyzika [?]. Zapłata ma nastąpić proporcjonalnie, pod warunkiem rzeczywistego podpisu i należytego rachunku, bez przewlekłej egzekucji.

Arcybiskup lwowski Bernardyn Wilczek zaświadcza o udzieleniu Stanisławowi, synowi lwowskiego rajcy Stanisława Wilczka, kolejnych stopni święceń kapłańskich. Dokument poświadcza otrzymanie przez niego akolitatu, subdiakonatu, diakonatu oraz wyświęcenie na prezbitera w Wielką Sobotę 1529 roku.

Wielopolski nakazuje znieść wcześniejszy zakaz wydawania towarów kupców z Koszyc i Preszowa. Uzasadnia zmianę stratami skarbu koronnego i ograniczeniem handlu.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza i transumuje dokument sądu ziemskiego lwowskiego dotyczący sprzedaży przez wojewodę podolskiego Marcina Kamienieckiego i jego żonę Jadwigę rocznego czynszu z ceł i rybołówstwa w Załoźcach i Olesku. Arcybiskup przeznacza i funduje ten dochód na utrzymanie wiecznej lampy przed Najświętszym Sakramentem w katedrze lwowskiej, msze św. oraz uposażenie służby kościelnej.

Wielopolski wyjaśnia, że po wniesieniu skargi na chorążego Koca do hetmana nie może sam rozstrzygać tej sprawy. Czeka na dyspozycję wyższej władzy, nie przesądzając zasadności zarzutów.

Sędzia i podsędek ziemi krakowskiej poświadczają dekret króla Zygmunta I rozstrzygający spór celników z kupcami o drogi pędzenia bydła i przewozu towarów z Rusi, Podola, Wołynia i Mołdawii. Zgodnie z wyrokiem woły i towary z Rusi, Podola i Mołdawii należy kierować przez Lwów, Gródek i Przemyśl do Sandomierza, natomiast z Wołynia przez Lublin i Radom, pod groźbą konfiskaty.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za przysłanie relikwii od królowej oraz prosi o szczegółowe informacje na temat jego dawnej edukacji w kolegium we Francji i związanych z nią wydatków. Donosi także o bieżących wiadomościach towarzyskich z Warszawy, w tym o żałobie wojewodziny malborskiej i sporach majątkowych wojewodziny wileńskiej.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu radosnej nowiny i życzy jego żonie szybkiego powrotu do zdrowia po połogu. Zachęca również małżonków do przyjazdu do Warszawy na zbliżający się karnawał.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za nadesłane wiadomości o kolegium, w którym w tajemnicy zamierza umieścić marnującego czas syna. Wyraża również radość z perspektywy bliskiego spotkania z adresatem i swoją siostrzenicą.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Marianna Wielopolska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za pamięć i wyraża ulgę z powodu poprawy stanu zdrowia siostrzenicy po wypadku. Prosi także o dowiedzenie się w klasztorze jego ciotki o pannę biegłą w hafcie gobelinowym.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego porodu żony i bezpiecznej podróży, dzieląc się ulgą po okresie niepokoju. Odnosi się także do nieszczęścia, które spotkało ród Sapiehów, przewidując z troską, że nadchodzące problemy polityczne wkrótce dotkną wszystkich.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazaną życzliwość oraz wyraża niepokój o zdrowie siostrzenicy. Przekazuje także pozdrowienia od bliskich i zapewnia o niecierpliwym wyczekiwaniu na rychłe spotkanie.

Król Zygmunt I Stary na prośbę władz miasta Lwowa przenosi doroczny jarmark ze święta Świętej Trójcy na święto św. Małgorzaty, zwalniając przybywających kupców od opłat celnych. Jednocześnie potwierdza odbywanie jarmarku na święto św. Agnieszki z zachowaniem dotychczasowego obowiązku uiszczania cła.

Wieniawski prosi, by wojewoda dobrze o nim myślał. Donosi o zdrowiu rodziny, nabożeństwach i wspólnych posiłkach. Dopisek dotyczy listu syndyka i rachunków hiberny.

Wieniawski donosi o zdrowiu domowników i przyjazdach gości. Przekazuje opinię lekarza o zdrowieniu kasztelanowej oraz ubolewa nad nieobecnością wojewody. Zapisuje też ceny owsa i grochu.

Wieniawski skarży się na pomijanie w korespondencji, donosi o słabym zdrowiu pani i zapowiada wyjazd. Przekazuje pozdrowienia oraz wiadomość o podróży generała do Warszawy.

Wieniawski zapowiada wyjazd do Żółkwi i dalszej służby po chorobie. Donosi o podróży generała z prałatem przemyskim do Warszawy; przekazuje rodzinne pozdrowienia i wiadomość o Adamuszku.

Oficjał generalny lwowski Stanisław Męda, z prezentacji rady miejskiej Lwowa, nadaje Stanisławowi Wilczkowi ołtarz w kaplicy Strumiłłowej w katedrze lwowskiej, wakujący po śmierci Jana Drohobycza. Wystawca nakazuje wikariuszom wieczystym wprowadzenie nowego altarysty w posiadanie beneficjum i przynależnych mu dochodów.

Krzysztof Wieniawski zapewnia Franciszka Zawadzkiego o pamięci o zobowiązaniach finansowych Skowrońskiego oraz meblarza i zapowiada swoje rychłe przybycie po świętach. Dziękuje za okazaną życzliwość oraz przesyła serdeczne pozdrowienia i toasty za zdrowie wojewodziny, starosty oraz dworskich dam.

Król Zygmunt I zatwierdza dekret burmistrza i rajców lwowskich z 1528 roku, przysądzający sporne łąki powstałe na osuszonych stawach w Zamarstynowie Marcinowi Schöngregerowi, opiekunowi wdowy i dzieci zmarłego Bernarda Tyczki. Mieszkańcom wsi Zamarstynów nakazano wieczne milczenie w tej sprawie.

Gabriel Wyhowski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odnalezieniu i naprawieniu jego karetki, której odesłanie zablokował jednak pan de Béthune. Prosi również o wsparcie dla brata prowadzącego pertraktacje z chorążym koronnym.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza na prośbę kapituły katedralnej lwowskiej dokument komisarzy królewskich z 1463 roku rozgraniczający wieś kapitulną Wierzbiąż oraz królewskie wsie Rożana i Rzeczyczów. Potwierdzenie przyznaje kapitule sporne grunty, lasy, zarośla i dochody wedle usypanych kopców granicznych.

Daniel Wyhowski zawiadamia magistrat lwowski o wysłaniu do miasta swojego organisty Józefa wraz z panem Iskrzyckim. Prosi rajców o niezwłoczne skompletowanie i wydanie posłańcowi wszystkich rzeczy wyszczególnionych w osobnym rejestrze.

Król Zygmunt I potwierdza kapitułom katedry lwowskiej dokument komisarzy króla Kazimierza Jagiellończyka z 1474 roku. Akt ten ustalał szczegółowy przebieg granic i usypanie kopców granicznych między kapitulną wsią Wierbiż a królewskimi wsiami Drohowyże i Uście.

Jan Wyhowski usprawiedliwia dotychczasowe milczenie strony kozackiej piętrzącymi się trudnościami i zapowiada rychłe wysłanie posłów do księcia Siedmiogrodu po weselu Tymofieja Chmielnickiego w Mołdawii. Zapewnia o nienaruszalności dawnego przymierza oraz odsyła po szczegóły do ustnych relacji posłańca.

Król Zygmunt I Stary łączy dawniejsze zapisy dłużne na królewskiej wsi Honiatycze w jedną sumę 220 grzywien i oprawia ją kapitule metropolitalnej we Lwowie. Kapituła ma trzymać i użytkować wieś w zastawie aż do momentu całkowitej spłaty długu przez monarchę lub jego następców.

Iwan Wyhowski dziękuje Jánosowi Keményemu za przychylność i życzliwość, o których dowiedział się od poselstwa z Siedmiogrodu i od swego podpisarza Michała Gunaszewskiego. Zapewnia o swej wzajemnej przyjaźni i oddaniu zarówno wobec siedmiogrodzkiego wodza, jak i księcia Jerzego II Rakoczego.

Król Zygmunt I przenosi należącą do kapituły metropolitalnej we Lwowie wieś Żydatycze z prawa ziemskiego na prawo kościelne. Równocześnie uwalnia tę posiadłość od obowiązku wypraw wojennych, poborów podatkowych oraz wszelkich innych ciężarów prawa świeckiego.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swoim wstawiennictwie u hetmana Bohdana Chmielnickiego i wojska. Wzywa magistrat do pilnego wyprawienia rankiem delegatów, co ma zapewnić miastu hetmańską łaskę i bezpieczeństwo.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swojej życzliwości i pośrednictwie w negocjacjach, zalecając niezwłoczne wysłanie miejskich posłów do hetmana następnego dnia.

Po odroczeniu układów hetman i starszyzna oczekują nazajutrz duchownych, szlachty i mieszczan, aby przedstawiciele różnych stanów wysłuchali warunków.

Jan Wyhowski zawiadamia władze Lwowa, że hetman Bohdan Chmielnicki zakończył pilne narady wojskowe i oczekuje niezwłocznego przybycia delegacji miejskiej. Zachęca rajców do rychłego stawienia się w kozackim taborze w celu omówienia wszelkich potrzebnych spraw.