Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Mikołaj Ignacy Wyżycki interweniuje u władz Lwowa, prosząc o umożliwienie plebanowi bez przeszkód zwożenia z Kleparowa opłaconych i wydobytych na jego koszt kamieni przeznaczonych na dokończenie budowy kościoła Najświętszej Marii Panny.

Arcybiskup prosi magistrat o sprawiedliwe rozpatrzenie skargi Stanisława Rozesłanka na wykonawców testamentu jego brata i o ochronę przed dalszymi roszczeniami.

Wyżycki popiera wspólne starania magistratu o patrona i święto dla metropolii; zapowiada pomoc u króla oraz wystąpienie do zwierzchnika Kościoła. Imię świętego nie pada.

Wyżycki rekomenduje Jana Jasińskiego i prosi magistrat o prezentę na miejsce zmarłego księdza Bogadzkiego w beneficjum pozostającym w dyspozycji miasta.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.

Król Zygmunt I Stary zezwala na wcielenie opuszczonego kościoła parafialnego w Semenówce wraz ze wszystkimi dochodami i przynależnościami do kościoła w Szczerzcu w celu poprawy uposażenia tamtejszego plebana. Monarcha zastrzega jednocześnie zachowanie opieki duszpasterskiej i należnych posług religijnych w Semenówce zgodnie z zarządzeniem miejscowego ordynariusza.

Król Zygmunt I Stary zezwala kapitule metropolitalnej we Lwowie na ustanowienie prawowitego prokuratora do reprezentowania jej oraz jej poddanych przed wszystkimi sądami świeckimi Królestwa Polskiego. Monarcha zapewnia o wieczystej ważności wszelkich czynności prawnych podjętych przez tego pełnomocnika.

Kanonik Stanisław ze Lwowa, działając z upoważnienia hrabiego pałacu laterańskiego Pawła de Blanca, mianuje kleryka Jana syna Jerzego ze Lwowa notariuszem publicznym i sędzią zwyczajnym. Po odebraniu przysięgi wierności dokument nadaje nominatowi pełne uprawnienia do sporządzania autentycznych aktów prawnych.

Burmistrz Lwowa Wojciech Wiśniowski wzywa ławników miejskich na naradę dotyczącą opłat z kamienic jezuickich, odzyskania akt po zmarłym panu Laskowskim oraz sporu cechu szewców o kapliczkę.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zezwala na wzniesienie nowej ambony w nawie katedry dla polskiego kaznodziei na czas wakatu kaznodziei niemieckiego, z powodu tłumnego napływu wiernych po pożarze świątyni. Dokument zastrzega powrót do pierwotnego porządku wygłaszania kazań w chórze i kaplicy z chwilą powołania kaznodziei niemieckiego przez radę miejską.

Król Zygmunt I zezwala rajcom lwowskim na tymczasową obsadę mansjonarii i kaznodziejstwa przy kościele św. Katarzyny na Zamku Niskim przez kapłana nieniemieckiego z powodu braku ortodoksyjnych kaznodziejów niemieckich wywołanego szerzeniem się reformacji. W następstwie tej zgody monarcha prezentuje arcybiskupowi lwowskiemu bakałarza Alberta z Pilzna celem objęcia beneficjum.

Generał jezuitów dziękuje za życzliwość Lwowa wobec zakonu. Podkreśla, że wiadomości otrzymał od wiarygodnych świadków, i obiecuje modlitwę za radę oraz mieszkańców. Oryginał datowany 1626, okładka 1616.

Król Zygmunt I Stary potwierdza list komisarzy królewskich z 1533 roku ustalający szczegółowe rozgraniczenie wsi Wierbiąż, należącej do kapituły lwowskiej, od dóbr królewskich Demnia, Drohowyże i Uście, dzierżawionych przez Pawła Tarłę. Dokument opisuje przebieg granicy wyznaczonej 32 kopcami i znakami na drzewach oraz przysądza kapitule prawa do wód rzek Zubrzy, Szczerzca i Dniestru.

Król Zygmunt I Stary nadaje na wieczne czasy kanonikom kościoła metropolitalnego we Lwowie trzecią miarę z młyna królewskiego przy bramie Halickiej. Dokument określa jednocześnie obowiązki kapituły i starosty w zakresie ponoszenia kosztów naprawy i utrzymania młyna.

Król Zygmunt I nadaje arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi i jego następcom pół grzywny rocznego czynszu, wypłacanego na Boże Narodzenie przez starostę gródeckiego, tytułem odszkodowania za łąki zajęte pod pastwisko zamku w Gródku. Świadczenie to zostaje ustanowione jako wieczyste zobowiązanie starostwa gródeckiego.

Król Zygmunt I Stary nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie wieś Honiatycze prawem dziedzicznym wraz ze szczegółowym wytyczeniem jej granic. Ponadto zwalnia wieś i jej mieszkańców ze wszelkich ciężarów ziemskich oraz wypraw wojennych, poddając ją immunitetowi kościelnemu.

Kapituła metropolitalna lwowska nadaje kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu w dożywotnie użytkowanie murowany dom przy ulicy Szkolnej we Lwowie, wzniesiony jego własnym nakładem na gruncie kapitulnym. W zamian za poniesione przez niego koszty kapituła zobowiązuje się do corocznego odprawiania po jego śmierci oficjum i mszy żałobnych za spokój jego duszy.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza przywilej kapituły metropolitalnej przyznający kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu dożywotnie posiadanie domu we Lwowie, który wzniósł on własnym kosztem. W zamian kapituła zobowiązała się do corocznego odprawiania po jego śmierci nabożeństw żałobnych i mszy w intencji zbawienia jego duszy.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek przenosi z prawa świeckiego pod jurysdykcję i immunitet kościelny wsie Honiatycze i Czerkasy, młyn przed bramą halicką oraz kamienicę przy ulicy Szkolnej we Lwowie, stanowiące uposażenie kapituły metropolitalnej lwowskiej nadane jej przez króla Zygmunta I.

Sędzia i podsędek ziemscy lwowscy poświadczają wpis z ksiąg grodzkich z 1510 roku dotyczący wykupienia przez kapitułę metropolitalną lwowską praw do królewskiej wsi Czerkasy od Dmytra i Onyszka za sumę 200 grzywien. Akt potwierdza również zrzeczenie się roszczeń przez dotychczasowych posiadaczy oraz prawną intromisję kapituły w posiadanie tych dóbr dokonaną przez woźnego.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy Dymitrem Tyrawą a lwowską kapitułą katedralną, przysądzając kapitule wieczystą własność wsi Czerkasy na podstawie wcześniejszej darowizny królewskiej i faktu wykupienia dawnego zastawu. Wobec wykazania wypłaty sumy zastawnej i braku innych tytułów prawnych u pretendenta, król nakazuje Dymitrowi i jego potomkom wieczne milczenie.

Ksiądz Paweł Garbowski odpowiada na skargę burmistrza oraz rady Lwowa dotyczącą nieuprawnionego pobrania sumy przez ks. Gudłowskiego. Zapewnia o nakazaniu pisarzowi bełskiemu wystawienia pozwu i deklaruje sprawiedliwe rozsądzenie sprawy po stawieniu się pełnomocnika miasta.

Podkomorzy lwowski Wojciech Starzechowski poświadcza usypanie kopców granicznych i prawne ustalenie granic między dobrami kapituły lwowskiej (Żydatycze), Michała Chomątowskiego (Dublany) oraz Zofii Hynkowej (Sroki). Za naruszenie nienaruszalności wytyczonych granic strony ustanowiły wadium w wysokości stu grzywien.

Podkanclerzy koronny Piotr Gembicki zwraca się do wójta i starszych gminy ormiańskiej we Lwowie z prośbą o wstrzymanie wykonania wyroku sądu asesorskiego dotyczącego poręczenia długu biskupa ormiańskiego. Wskazuje, że kwestia ta ma zostać ugodowo rozstrzygnięta na najbliższym sejmie.

Papież Paweł III powiadamia mieszkańców miasta i diecezji lwowskiej o mianowaniu Piotra Starzechowskiego nowym arcybiskupem po śmierci arcybiskupa Bernardyna. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należną czcią oraz posłuszeństwo jego naukom i poleceniom.

Papież Paweł III zawiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o obsadzeniu wakującej po śmierci arcybiskupa Bernardyna stolicy arcybiskupiej i mianowaniu na ten urząd Piotra. Nakazuje kapitule okazanie nowemu ordynariuszowi posłuszeństwa i czci pod rygorem kar kościelnych.

Lwowski sąd ziemski dokonuje transumpcji i potwierdzenia przywilejów królów Kazimierza Jagiellończyka oraz Zygmunta I Starego dla cerkwi św. Mikołaja przed miastem Lwowem. Dokument potwierdza zwolnienie tamtejszego prezbitera, jego następców oraz samego monasteru od wszelkich podatków, danin i ciężarów na rzecz korony.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski dokonuje oblaty i transsumpcji dokumentu prymasa Jana Latalskiego z brewe papieża Pawła III z 1538 roku. Akt potwierdza wyjęcie braci zakonów żebraczych w Królestwie Polskim spod jurysdykcji biskupów diecezjalnych i zakazuje naruszania ich przywilejów.

Przed sądem ławniczym Lwowa ławnik Andrzej Jelonek, za zgodą władz miejskich, sprzedał kasztelanowi przemyskiemu Mikołajowi Herburtowi Odnowskiemu plac za jatkami rzeźniczymi pod budowę domu dla mansjonarzy katedry lwowskiej za kwotę 130 florenów. Dokument określa warunki immunitetu miejskiego dla nowo powstałego domu duchownego oraz zasady wzniesienia muru granicznego.

Sędzia ziemski chełmski Feliks Snopkowski i podsędek Jan Ożarowski poświadczają dokonanie zamiany dóbr między wojewodą ruskim i starostą chełmskim Janem z Tęczyna a biskupem chełmskim. Przedmiotem ugody była wymiana wsi Głowicze na wieś Przeworsk (Przewały).

Mikołaj Odnowski Herburt z Fulsztyna, kasztelan przemyski i starosta generalny ruski, funduje i uposaża kolegium pięciu mansjonarzy przy ołtarzu głównym katedry lwowskiej. Zabezpiecza ich utrzymanie na swoich dobrach Grzęda i Grzybowice oraz nakłada na nich obowiązki liturgiczne, w tym odprawianie oficjum i mszy o Najświętszej Maryi Pannie.

Autor protestuje przeciw przejęciu kamienicy Katarzyny Piergiewiczowej przez cesję długu. Powołuje się na konstytucję 1678 r. i żąda zwrotu nieruchomości do obrotu miejskiego za odpowiednią cenę.

F. S. Godlewski przesyła na ręce prezydenta i władz Lwowa odpowiedź oraz kopię listu do starosty błońskiego w sprawie supliki pokrzywdzonej pani Georgiewiczowej. Prosi o przekazanie tych dokumentów zainteresowanej kobiecie.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski zatwierdza dokument fundacyjny kasztelana przemyskiego i starosty generalnego ruskiego Mikołaja Herburta Odnowskiego, ustanawiający i uposażający kolegium pięciu mansjonarzy przy ołtarzu głównym katedry lwowskiej.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.

Król Zygmunt I Stary nadaje burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa wieczyste prawo patronatu oraz prezenty na prepozyturę kościoła i szpitala Świętego Ducha we Lwowie. Dokument nakłada na arcybiskupa lwowskiego obowiązek inwestowania kandydatów wskazywanych przez władze miejskie i zastrzega nienaruszalność tego prawa przed ewentualnymi roszczeniami koronnymi.

Komisarze królewscy wyznaczeni przez króla Zygmunta I dokonali rozgraniczenia i usypania kopców granicznych między wsiami królewskimi w tenucie Mikołaja Dzieduszyckiego i Mikołaja Odnowskiego a posiadłościami kapituły metropolitalnej we Lwowie. Orzeczenie wydano w oparciu o okazany dokument rozgraniczenia z 1463 roku oraz zaprzysiężone zeznania najstarszych świadków.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski potwierdza i zatwierdza powagą ordynariacką przywilej króla Zygmunta I, przekazujący rajcom miasta Lwowa wieczyste i nieodwołalne prawo patronatu oraz prezenty prepozytury szpitalnego kościoła Świętego Ducha we Lwowie. Akt wydano po uprzednim wezwaniu edyktalnym ewentualnych oponentów i stwierdzeniu ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.

Król Zygmunt I Stary dokonuje wieczystej darowizny opustoszałej wsi Oleńczyce w ziemi lwowskiej na rzecz arcybiskupa lwowskiego Piotra Starzechowskiego i tamtejszego kościoła metropolitalnego celem powiększenia dochodów stołu arcybiskupiego. Dokument wyjmuje wieś spod jurysdykcji monarszej i włącza ją w obręb immunitetu kościelnego.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Arcybiskup Stanisław Grochowski informuje lwowskiego pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego o nadaniu prebendy księdzu Stamirowskiemu oraz ponagla w sprawie prowadzonych prac budowlanych. Wyraża również oburzenie z powodu nieudolności podwładnych przy spławie szkuty i nakazuje zorganizowanie podwód do przetransportowania ładunku do Lwowa.

Arcybiskup lwowski Stanisław Grochowski informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu funduszy na prace budowlane przy kamienicy i nakazuje skupić się na dokończeniu murów oraz wrót. Prosi również o ewentualne tymczasowe wyłożenie brakujących środków oraz o doręczenie listu panu Wojakowskiemu.

Król Zygmunt I Stary inkorporuje dziekanat lwowski po zgonie dotychczasowego posiadacza Jana Krupskiego do wspólnego stołu kapituły katedralnej we Lwowie. Ustala ponadto, że przyszli dziekani mają być wybierani wyłącznie z grona miejscowych kanoników i pobierać rocznie 10 grzywien dodatku z dochodów dziekanatu.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski potwierdza prałatom i kanonikom kapituły metropolitalnej we Lwowie darowiznę dziesięcin pieniężnych z łanów podmiejskich Lwowa, transumując przywilej arcybiskupa Grzegorza z 1471 roku. W zamian kapituła wraz z wikariuszami zostaje zobowiązana do corocznego odprawiania nabożeństwa rocznicowego w święto św. Marcina z określonym podziałem funduszy dla sług kościelnych.

Król Zygmunt II August zatwierdza arcybiskupowi lwowskiemu Piotrowi Starzechowskiemu, kapitule oraz duchowieństwu kościoła metropolitalnego we Lwowie wszelkie prawa, przywileje, wolności i immunitety nadane przez swoich poprzedników. Potwierdzenie to nastąpiło na sejmie walnym w Piotrkowie w wykonaniu monarszej przysięgi koronacyjnej.

Król Zygmunt II August potwierdza przywilej swojego ojca Zygmunta I Starego z 1547 roku, wcielający dekanat katedralny do wspólnego stołu kapituły metropolitalnej we Lwowie. Dokument reguluje zasady obsady urzędu dziekana po śmierci Jana Krupskiego oraz kwestie podziału dochodów i wypełniania powinności.

Król Zygmunt II August zatwierdza przywilej swego ojca Zygmunta I Starego z 1546 roku, nadający burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa wieczyste prawo patronatu oraz prezentacji prepozyta kościoła i szpitala Świętego Ducha we Lwowie. Dokument unieważnia wszelkie sprzeczne z tym nadania i nakazuje arcybiskupowi lwowskiemu instytucję kandydata przedstawionego przez władze miejskie.

Arcybiskup Rimini Jan Davia dziękuje hetmanowi i wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu za pamięć oraz dzieli się pesymistycznymi refleksjami nad sprawami Rzeczypospolitej i skutkami pokoju z Turcją. Zauważa również, że w obecnej sytuacji jedyne obawy mogą płynąć ze strony Prus.