Katalog źródeł

Król Zygmunt I Stary nadaje władzom i mieszczanom Lwowa prawo pobierania nowego cła mostowego w wysokości dwóch denarów od każdego wołu pędzonego na sprzedaż, wyłączając z tej opłaty mieszczan lwowskich. Uzyskane dochody mają służyć stałemu utrzymaniu i naprawie mostów wokół miasta w celu zapewnienia bezpiecznego przejazdu kupców i podróżnych.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek mianuje bakałarza sztuk Macieja ze Śremu proboszczem kościoła parafialnego w Jaworowie, wakującego po śmierci plebana Tomasza. Nakazuje rektorowi z Bruchnala oraz innym duchownym uroczyste wprowadzenie nowego duszpasterza w faktyczne posiadanie beneficjum i oddanie mu wszystkich przynależnych dochodów.

Arcybiskup lwowski Mikołaj Ignacy Wyżycki interweniuje u władz Lwowa, prosząc o umożliwienie plebanowi bez przeszkód zwożenia z Kleparowa opłaconych i wydobytych na jego koszt kamieni przeznaczonych na dokończenie budowy kościoła Najświętszej Marii Panny.

Arcybiskup prosi magistrat o sprawiedliwe rozpatrzenie skargi Stanisława Rozesłanka na wykonawców testamentu jego brata i o ochronę przed dalszymi roszczeniami.

Wyżycki popiera wspólne starania magistratu o patrona i święto dla metropolii; zapowiada pomoc u króla oraz wystąpienie do zwierzchnika Kościoła. Imię świętego nie pada.

Wyżycki rekomenduje Jana Jasińskiego i prosi magistrat o prezentę na miejsce zmarłego księdza Bogadzkiego w beneficjum pozostającym w dyspozycji miasta.

Król Zygmunt I Stary kasuje dawny zapis króla Władysława na sto grzywien i nadaje Dobrogostowi Pełce czterdzieści grzywien, które ma mu wypłacić tenutariusz królewskiej wsi Kozłów, Maciej wojski żydaczowski. Wypłacona suma czterdziestu grzywien zostaje równocześnie dopisana do sum zastawnych zabezpieczonych Maciejowi na tejże wsi.

M. Wyżycki gratuluje hetmanowi i wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu pomyślnego zawarcia małżeństwa przez chorążego koronnego, ucinającego tutejsze spekulacje i zakłady co do terminu ślubu. Donosi również o powrocie króla z polowania w Prusach i zapowiada przesłanie obszerniejszych wieści przez pułkownika Glanczofa.

Michał Wyżycki donosi wojewodzie wołyńskiemu o niepewnej sytuacji w Warszawie, obradach Rady Królewskiej oraz sporze wokół zapisu testamentowego wojewody ruskiego na Michowie. Informuje również o wyjeździe wojewody trockiego do Grodna i wyraża niepokój z powodu bezbożnego szaleństwa sprowadzającego nieszczęście na kraj.

Michał Wyżycki informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o swoim wyjeździe do Warszawy oraz o rezygnacji z podróży do Żółkwi z powodu panującej drożyzny i tłoku. Donosi również o sytuacji politycznej wokół elekcji, życząc powodzenia królewiczom Sobieskim i wspominając o nowej kandydaturze szwedzkiej.

Michał Wyżycki przesyła wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu uroczyste powinszowania noworoczne. Donosi również o oczekiwaniu dworu i królowej na przyjazd Jana III Sobieskiego oraz o wyjazdach dygnitarzy na powitanie monarchy.

M. Wyżycki donosi wojewodzie ruskiemu o zabiegach Augusta II o zażegnanie konfliktu na Litwie, planach zwołania sejmu pacyfikacyjnego oraz poddaniu się Sapiehów i Lubomirskich woli monarchy przy trwającym oporze prymasa Radziejowskiego. Informuje także o nastrojach w wojsku, uciążliwościach związanych z pobytem wojsk saskich oraz bieżących wydarzeniach dworskich i dyplomatycznych.

Michał Wyżycki donosi wojewodzie wołyńskiemu o sytuacji w Warszawie, w tym o naciskach na królową wdowę w sprawie ustąpienia oraz zwrotu majątków i klejnotu. Wspomina także o intrygach prymasa, przybyciu podskarbiego litewskiego i stołecznych pogłoskach.

M. Wyżycki donosi pułkownikowi Denhoffowi o wyjazdach z Warszawy na sejmiki przed zbliżającą się konwokacją, podkreślając potrzebę posiadania tam sprawdzonych stronników. Przy okazji ponawia obietnicę spotkania oraz prosi o przysłanie soku cytrynowego i osobliwości z podróży.

Michał Wyżycki zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Klemensa Branickiego o nagłym zgonie króla Jana III Sobieskiego i żalu, jaki po sobie zostawił. Informuje także o pierwszych zabiegach stronnictw królowej i królewicza Jakuba oraz o senatorach zjeżdżających do Warszawy przed radą i konwokacją.

Michał Wyżycki składa wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia noworoczne oraz przestrzega przed powołaniem komisji po zerwanym sejmie, co uważa za groźny precedens łamiący prawo. Apeluje o poszanowanie protestacji województw i prosi adresata o przesyłanie wieści o bieżących wydarzeniach.

Michał Wyżycki prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o radę w kwestii bezpiecznego wyjazdu do dóbr królewiczów Sobieskich lub na Śląsk z powodu zagrożenia szwedzkiego. Dopytuje również o wieści ze Lwowa oraz ocenę prawdopodobieństwa ewentualnego ataku na to miasto.

Król Zygmunt I zezwala podsędkowi lwowskiemu Janowi Dzieduszyckiemu i jego sukcesorom na pobieranie określonych opłat mostowych na siedemnastu przeprawach w dobrach Dzieduszyce i Młynice. W zamian za przywilej poboru myta właściciele zostają zobowiązani do stałego utrzymywania i naprawy dróg oraz mostów.

Jan Wyszycki donosi wojewodzie ruskiemu o chorobie biskupa, listach królewskich posłanych do senatorów oraz o groźbach rzucanych przez Trzembeckiego pod adresem kasztelana bełskiego. Zapowiada także przekazanie kolejnych wieści z podróży do Zamościa i poleca się dalszej opiece adresata.

Jan Wyszycki przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu uniżone uszanowanie przy okazji poselstwa księdza nominata. Zapewnia adresata o swej bezwzględnej gotowości do wypełniania wszelkich rozkazów i prosi o zachowanie w niezmiennej łasce.

Król Zygmunt I potwierdza przywilej króla Kazimierza IV Jagiellończyka z 1456 roku zabezpieczający kwartalne wypłaty dla arcybiskupa i kapituły lwowskiej z ceł lwowskich i gródeckich oraz z żup drohobyckich. Nakazuje poborcom ceł i żupnikom terminowe uiszczanie tych sum pod rygorem kar i przymusu ze strony starosty lwowskiego.

Stanisław Wydżga informuje adresata o wyprawieniu gońców w celu ustalenia trasy jego przejazdu ze Śmiły. Deklaruje chęć jak najszybszego osobistego spotkania i powitania go w okolicach Chmielnika lub Pikowa.

Król Zygmunt I zatwierdza zakup placu we Lwowie dokonany przez lwowską kapitułę metropolitalną od księdza Antoniego Kłopota. Monarcha nadaje nabytej nieruchomości immunitet kościelny i zwalnia ją z wszelkich podatków oraz ciężarów świeckich.

Wygranowski wyraża żal wobec Stanisława Głogowskiego z powodu upokorzenia posłańca wysłanego w sprawach opłat celnych za statek oraz lekceważenia obowiązujących praw. Zapowiada skierowanie sprawy do wyższych instancji, deklarując jednocześnie chęć zachowania wzajemnej przyjaźni.

Król Zygmunt I przenosi należącą do kapituły metropolitalnej we Lwowie wieś Żydatycze z prawa ziemskiego na prawo kościelne. Równocześnie uwalnia tę posiadłość od obowiązku wypraw wojennych, poborów podatkowych oraz wszelkich innych ciężarów prawa świeckiego.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swoim wstawiennictwie u hetmana Bohdana Chmielnickiego i wojska. Wzywa magistrat do pilnego wyprawienia rankiem delegatów, co ma zapewnić miastu hetmańską łaskę i bezpieczeństwo.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swojej życzliwości i pośrednictwie w negocjacjach, zalecając niezwłoczne wysłanie miejskich posłów do hetmana następnego dnia.

Po odroczeniu układów hetman i starszyzna oczekują nazajutrz duchownych, szlachty i mieszczan, aby przedstawiciele różnych stanów wysłuchali warunków.

Jan Wyhowski zawiadamia władze Lwowa, że hetman Bohdan Chmielnicki zakończył pilne narady wojskowe i oczekuje niezwłocznego przybycia delegacji miejskiej. Zachęca rajców do rychłego stawienia się w kozackim taborze w celu omówienia wszelkich potrzebnych spraw.

Wyhowski obiecuje dalsze pośrednictwo, informuje o ustnym przekazaniu warunków hetmana i wzywa do ponownego wysłania delegacji nazajutrz.

Iwan Wyhowski informuje władze Lwowa o okazaniu hetmanowi Chmielnickiemu spisu otrzymanego od pułkowników kozackich i przypomina o konieczności uregulowania żądań w gotówce. Zapewnia jednocześnie rajców o swojej życzliwości oraz o podjęciu korespondencji z dowódcami w ich sprawie.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swojej niezmiennej przychylności i gotowości do pośrednictwa przez wysłanych posłów. Jednocześnie wzywa mieszczan do bezwzględnego zdania się na łaskę hetmana Bohdana Chmielnickiego.

Jan Wyhowski informuje magistrat Lwowa, że z powodu spraw wojskowych hetman nie mógł tego dnia przyjąć posłów miejskich. Zaprasza delegatów na rozmowy następnego dnia wczesnym rankiem.

Plamisty list ostrzega przed zwłoką w odpowiedzi, wspomina powstrzymanie rozlewu krwi i zachęca do pośpiechu z ostateczną deklaracją. Liczne fragmenty nieczytelne.

Król Zygmunt I Stary łączy dawniejsze zapisy dłużne na królewskiej wsi Honiatycze w jedną sumę 220 grzywien i oprawia ją kapitule metropolitalnej we Lwowie. Kapituła ma trzymać i użytkować wieś w zastawie aż do momentu całkowitej spłaty długu przez monarchę lub jego następców.

Iwan Wyhowski dziękuje Jánosowi Keményemu za przychylność i życzliwość, o których dowiedział się od poselstwa z Siedmiogrodu i od swego podpisarza Michała Gunaszewskiego. Zapewnia o swej wzajemnej przyjaźni i oddaniu zarówno wobec siedmiogrodzkiego wodza, jak i księcia Jerzego II Rakoczego.

Król Zygmunt I potwierdza kapitułom katedry lwowskiej dokument komisarzy króla Kazimierza Jagiellończyka z 1474 roku. Akt ten ustalał szczegółowy przebieg granic i usypanie kopców granicznych między kapitulną wsią Wierbiż a królewskimi wsiami Drohowyże i Uście.

Jan Wyhowski usprawiedliwia dotychczasowe milczenie strony kozackiej piętrzącymi się trudnościami i zapowiada rychłe wysłanie posłów do księcia Siedmiogrodu po weselu Tymofieja Chmielnickiego w Mołdawii. Zapewnia o nienaruszalności dawnego przymierza oraz odsyła po szczegóły do ustnych relacji posłańca.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza na prośbę kapituły katedralnej lwowskiej dokument komisarzy królewskich z 1463 roku rozgraniczający wieś kapitulną Wierzbiąż oraz królewskie wsie Rożana i Rzeczyczów. Potwierdzenie przyznaje kapitule sporne grunty, lasy, zarośla i dochody wedle usypanych kopców granicznych.

Daniel Wyhowski zawiadamia magistrat lwowski o wysłaniu do miasta swojego organisty Józefa wraz z panem Iskrzyckim. Prosi rajców o niezwłoczne skompletowanie i wydanie posłańcowi wszystkich rzeczy wyszczególnionych w osobnym rejestrze.

Król Zygmunt I zatwierdza dekret burmistrza i rajców lwowskich z 1528 roku, przysądzający sporne łąki powstałe na osuszonych stawach w Zamarstynowie Marcinowi Schöngregerowi, opiekunowi wdowy i dzieci zmarłego Bernarda Tyczki. Mieszkańcom wsi Zamarstynów nakazano wieczne milczenie w tej sprawie.

Gabriel Wyhowski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odnalezieniu i naprawieniu jego karetki, której odesłanie zablokował jednak pan de Béthune. Prosi również o wsparcie dla brata prowadzącego pertraktacje z chorążym koronnym.

Oficjał generalny lwowski Stanisław Męda, z prezentacji rady miejskiej Lwowa, nadaje Stanisławowi Wilczkowi ołtarz w kaplicy Strumiłłowej w katedrze lwowskiej, wakujący po śmierci Jana Drohobycza. Wystawca nakazuje wikariuszom wieczystym wprowadzenie nowego altarysty w posiadanie beneficjum i przynależnych mu dochodów.

Krzysztof Wieniawski zapewnia Franciszka Zawadzkiego o pamięci o zobowiązaniach finansowych Skowrońskiego oraz meblarza i zapowiada swoje rychłe przybycie po świętach. Dziękuje za okazaną życzliwość oraz przesyła serdeczne pozdrowienia i toasty za zdrowie wojewodziny, starosty oraz dworskich dam.

Król Zygmunt I Stary na prośbę władz miasta Lwowa przenosi doroczny jarmark ze święta Świętej Trójcy na święto św. Małgorzaty, zwalniając przybywających kupców od opłat celnych. Jednocześnie potwierdza odbywanie jarmarku na święto św. Agnieszki z zachowaniem dotychczasowego obowiązku uiszczania cła.

Wieniawski prosi, by wojewoda dobrze o nim myślał. Donosi o zdrowiu rodziny, nabożeństwach i wspólnych posiłkach. Dopisek dotyczy listu syndyka i rachunków hiberny.

Wieniawski donosi o zdrowiu domowników i przyjazdach gości. Przekazuje opinię lekarza o zdrowieniu kasztelanowej oraz ubolewa nad nieobecnością wojewody. Zapisuje też ceny owsa i grochu.

Wieniawski skarży się na pomijanie w korespondencji, donosi o słabym zdrowiu pani i zapowiada wyjazd. Przekazuje pozdrowienia oraz wiadomość o podróży generała do Warszawy.

Wieniawski zapowiada wyjazd do Żółkwi i dalszej służby po chorobie. Donosi o podróży generała z prałatem przemyskim do Warszawy; przekazuje rodzinne pozdrowienia i wiadomość o Adamuszku.