Katalog źródeł

Reinhold Bruß informuje Artura Forbesa, że tym razem nie jest w stanie wyegzekwować należnych pieniędzy i prosi o usprawiedliwienie oraz wyrozumiałość. Na zakończenie przesyła adresatowi życzenia pomyślnej podróży.

Reinhold Bruß potwierdza Arturowi Forbesowi odbiór zlecenia na wysyłkę 256 cetnarów sukna do Wrocławia i relacjonuje stan przygotowań do wyprawy wozów. Wspomina o koordynacji działań z Tomaszem Taylorem oraz Ferdynandem Engelhardem, a także o kwestiach rozliczeń frachtu.

Reinhold Bruß odnosi się do kwestii wagi wysłanego towaru oraz dziękuje Arturowi Forbesowi za wypłacenie 30 florenów Stanisławowi Gołębiowskiemu w Krakowie. W celu uregulowania należności przesyła weksel do zrealizowania u Jana Rycze w Lublinie.

Reingold Bruß tłumaczy zwłokę w korespondencji zajęciami przy wysyłce zboża oraz przekazuje doniesienia o cenach pszenicy i tranów w Gdańsku. Dziękuje za rekomendację do Petera Forbesa, informuje o zamówieniu sukna i życzy udanej sprzedaży wyprawionych przez adresata wołów.

Reingold Bruß prosi Artura Forbesa o wystawienie rekomendacji handlowej u Petera Forbesa w celu uzyskania poręczenia przy zakupie towarów. Donosi również o swoich planach podróży z Warszawy przez Zakroczym do Gdańska oraz przesyła pozdrowienia od Johana Anderssona.

Władze miasta Lwowa, za zgodą cechów i pospólstwa, sprzedają wspólnocie wikariuszy wieczystych katedry lwowskiej roczny czynsz w wysokości dziesięciu florenów, zabezpieczony na wszelkich dochodach miejskich, za kwotę dwustu florenów z prawem odkupu. Warunkiem wykupienia czynszu przez miasto jest uprzednie powiadomienie kapituły i wikariuszy z co najmniej ośmiomiesięcznym wyprzedzeniem.

Martin Burckhardt ubolewa, że z powodu niefortunnych okoliczności nie zdołał spotkać się osobiście z Arthurem Forbesem przed jego wyjazdem. Zwraca się z prośbą o przekazanie planowanej wiadomości najbliższą pocztą w liście lub za pośrednictwem pana D. F.

Martin Burkhart dziękuje Arthurowi Forbesowi za życzliwy list i wyjaśnia, że jego obecna praca u doktora Andzeleriego ma charakter tymczasowy do momentu znalezienia lepszej posady. Prosi o rychłą odpowiedź z konkretną propozycją i decyzją, by mógł w porę rozliczyć się z dotychczasowym chlebodawcą przed jego wyjazdem do uzdrowiska.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Piotrkowie rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a Żydami, wprowadzając ordynację ograniczającą działalność handlową Żydów lwowskich i przedmiejskich. Dokument zakazuje im m.in. handlu domowego i domokrążnego, zakazuje sprzedaży korzeni oraz jedwabiu, a także ściśle reguluje obrót suknem, woskiem, skórami i wołami.

Król Zygmunt I Stary potwierdza ugodowe orzeczenie komisji królewskiej regulujące wysokość oraz zasady poboru ceł, mostowego, grobelnego i opłat targowych na szlaku ze Lwowa na Wołoszczyznę. Przywilej chroni mieszczan i kupców lwowskich przed samowolnymi i uciążliwymi opłatami, określając taryfy dla poszczególnych miejscowości Rusi i Podola.

Georg Buchan omawia kwestie transportu i sprzedaży partii sukna na jarmarku oraz tłumaczy przyczyny wstrzymania zakupu drożejących tkanin karmazynowych. Usilnie prosi również o wyegzekwowanie zapłaty z weksla od Paula Galbreatha z powodu własnych kłopotów z płynnością finansową.

George Buchan ponagla Artura Forbesa w sprawie wyegzekwowania długu od Carola Galbreatha we Lwowie z powodu własnych trudności finansowych w Gdańsku. Omawia także nieopłacalność sprzedaży skór zajęczych oraz gwałtowny wzrost cen wełny i sukna na rynku.

Georg Buchan omawia kwestię niepełnej wpłaty od Galbraitha oraz wyjaśnia sprawę niedoręczonej paczki tkanin dla Jamesa Buchana i zamówionego płótna pakowego. Zwraca także uwagę na zaniedbanie służącego Forbesa, który nie przekazał adresatowi listu z próbkami sukna wysłanymi do Rzeszowa.

Georg Buchan z Gdańska informuje lwowskiego kupca Arthura Forbesa o postępach w przygotowaniu partii sukna oraz wysyłce pończoch, tkanin i śledzi przez miejskiego furmana. Zwraca się z prośbą o instrukcje dotyczące dalszego transportu towarów, ich ewentualnej sprzedaży na poczet długu oraz przekazania części ładunku Jamesowi Buchanowi w Samborze.

George Buchan informuje Artura Forbesa o wysłaniu do Lwowa partii sukna i prosi o dyspozycje co do jej sprzedaży lub odesłania do Jarosławia, a także o decyzję w kwestii zakupu kolejnych partii towaru. Zawiadamia również o zaciągnięciu pożyczki u Patricka Forbesa i wystawieniu weksla, prosząc o dopilnowanie jego akceptacji i wypłaty.

Król Zygmunt I Stary ogranicza Żydom lwowskim oraz obcym prawo handlu wyłącznie do dorocznych jarmarków oraz do transakcji wołami, woskiem i surowymi skórami za gotówkę lub sukno cięte na łokcie. Zabrania im prowadzenia handlu obnośnego po miasteczkach i wsiach pod rygorem konfiskaty towarów na rzecz zamku lwowskiego.

Król Zygmunt I zapewnia rajcy lwowskiemu magistrowi Michałowi oraz jego starszym dzieciom, Michałowi i Annie, dożywotnie i niezakłócone posiadanie lwowskiego młyna wodnego zwanego piekarskim. Władca zobowiązuje się pod słowem królewskim, w imieniu własnym i następców, że młyn nie zostanie wykupiony ani przez poddanych, ani na stół królewski za życia któregokolwiek z tych trojga posiadaczy.

Semen Białecki przesyła Maciejowi Hayderowi życzenia oraz drobny upominek z Warszawy, donosząc o poprawie stanu zdrowia króla Władysława IV. Informuje również o uroczystym powitaniu królowej Ludwiki Marii Gonzagi w Gdańsku i jej rychłym powrocie na niedzielę Laetare.

Semen Białecki donosi Maciejowi Hajderowi o wieściach dworskich dotyczących rychłego przybycia królowej Ludwiki Marii do Polski oraz planowanych uroczystościach w Gdańsku i Warszawie. Przekazuje także ustalenia z panem Perynem w kwestii rozstrzygnięcia sporu o perły panny Cecylii.

Semen Białecki donosi Maciejowi Hayderowi o wyjeździe syndyka z Warszawy oraz przekazuje rajcy lwowskiemu życzenia pomyślności i zdrowia na nowy rok. Prosi go również o odebranie od swoich domowników kopy solonych ryb, wanny oraz kamienia wyciny na potrzeby gospodarskie.

Semen Białecki relacjonuje pobyt w Lublinie, dziwiąc się wydaniu prawnie bezskutecznego mandatu, przed którym przestrzegali doradcy. Omawia również kwestie majątkowe, w tym kram, zwrot rzeczy panny Curtiej po zmarłej pani Gerardowej oraz rozliczenia finansowe.

Semen Białecki wyraża głębokie oburzenie z powodu roszczeń majątkowych panny Curciej oraz odrzuca jej pretensje do sukcesji, podkreślając prawa swojego syna. Krytykuje również przysłany przez Macieja Hajdera wadliwy kwit na sumę dwóch tysięcy florenów i domaga się sporządzenia poprawnego dokumentu kancelaryjnego zabezpieczającego przed przyszłymi roszczeniami.

Semen Białecki dziękuje rajcy Maciejowi Hayderowi za przysłane do Warszawy wiktuały i odwzajemnia się podarkiem berliczek. Informuje go także o naciskach strony przeciwnej w toczącym się sporze prawnym i konieczności osobistego przybycia rajcy do Warszawy.

Semen Białecki zawiadamia rajcę lwowskiego Macieja Haydera o niespodziewanym zgonie Lorenza Feiera w Warszawie na skutek nieudanego upustu krwi, przez co zmarły nie zdążył sporządzić testamentu. Omawia także bieżące sprawy finansowe, kwestię przekazania funduszy pannie Curticy oraz losy pozostawionego majątku.

Semen Białecki informuje burmistrza Macieja Haydera o niespodziewanych żądaniach majątkowych panny Kurcyi, deklarując chęć zrekompensowania adresatowi wszelkich niedogodności i kosztów związanych z tą sprawą. Donosi również o burzliwym przebiegu lubelskiego sejmiku ziemskiego, nastrojach dotyczących widma wojny oraz o poprawie stanu zdrowia swojej żony.

Simon Białecki przesyła rajcy lwowskiemu Maciejowi Hayderowi pismo od jezuitów, wyjaśniając wcześniejszą zwłokę w wysyłce poszukiwaniem pewnego posłańca oraz nadzieją na osobisty przyjazd adresata do stolicy. Wyraża także troskę o zdrowie Haydera osłabione wielkopostną dietą i krótko wspomina o sprawach urzędowych w Warszawie.

Semen Białecki po raz kolejny ponagla Macieja Haydera o odesłanie pieniędzy należnych pannie Curticy, obawiając się kpin ze strony szwagra oraz grożącego sekwestru. Zapewnia adresata o swojej lojalności i deklaruje, że w całej sprawie postąpi zgodnie z jego wskazówkami.

Semen Białecki dziękuje rajcy Maciejowi Hayderowi za przysłane towary, rozlicza zobowiązania finansowe i zapowiada nadesłanie piwa wareckiego oraz innych podarków. Informuje również o chorobie króla Władysława IV i oczekiwaniu na wieści z Gdańska o królowej.

Semen Białecki wyraża radość z powodu wstąpienia panny Cecylii do zakonu i informuje o przygotowaniu 1200 złotych na jej posag. Prosi o wyznaczenie zaufanej osoby do odebrania gotówki w Warszawie, by jak najszybciej sfinalizować sprawę i uniknąć zarzutów o zwłokę.

Władze miasta Rygi poświadczają ustanowienie przez ryskiego mieszczanina Tilemanna Herseforta pełnomocników do ściągnięcia długu od lwowianina Jana Brody. Jednocześnie proszą radę miasta Lwowa o pomoc prawną dla wierzyciela, aby uniknąć konieczności stosowania aresztu towarów kupieckich.

Jan Białobrzeski odradza władzom Lwowa zabieganie u króla o prolongatę terminu sądowego, zalecając terminowe stawiennictwo z zaprzysiężonymi zeznaniami poszkodowanych i zgłoszenie oficjalnej protestacji. Deklaruje przy tym gotowość do dalszej pomocy miastu oraz informuje o odesłaniu dokumentów procesowych.

Jan Białobrzeski informuje władze Lwowa o pomyślnym wstawiennictwie u pana krakowskiego i przesyła rajcom wydane po ich myśli uniwersały. Upewnia także adresatów o braku pozwów przeciwko nim oraz deklaruje swą stałą życzliwość i pomoc.

Król Zygmunt I ratyfikuje i zatwierdza sprzedaż rocznego czynszu z prawem wykupu, dokonaną bez wcześniejszej zgody królewskiej przez podstarościego lwowskiego Zygmunta Bartoszewskiego na trzeciej części młyna lwowskiego na rzecz wikariuszy katedry lwowskiej za sto grzywien. Czynsz ten zostaje objęty jurysdykcją sądu kościelnego, z zachowaniem nienaruszonych praw monarchy do młyna.

S. Białobrzeski dziękuje Magistratowi lwowskiemu za przysłane ryby i odnosi się do propozycji objęcia miejskiej plenipotencji w Warszawie. Wyraża gotowość podjęcia się tej funkcji, zaznaczając jednak, że proponowana pensja roczna jest zbyt niska, i dopytuje o dodatkowe gratyfikacje za prowadzenie spraw sądowych.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy władzami i pospólstwem miasta Lwowa a dziedzicem wsi Zboiska Piotrem Odnowskim, zakazując pobierania od kmieci myta grobelnego z produktów wiezionych na targ lwowski. Właściciel Zboisk zachowuje natomiast prawo pobierania cła grobelnego od furmanów i innych podróżnych zgodnie z przysługującymi mu przywilejami.

Król Zygmunt I Stary reguluje wzajemne relacje jurysdykcyjne między sądem prawa miejskiego we Lwowie a sądownictwem gminy ormiańskiej, w tym dopuszczalność świadków różnych wyznań, właściwość spraw o nieruchomości i przestępstwa kryminalne oraz tryb aresztowań. W pozostałym zakresie monarcha zatwierdza dotychczasowe przywileje obu stron.

Król Zygmunt I Stary przyznaje urzędującym rajcom miasta Lwowa połowę wpływów z czopowego jako rekompensatę za zaniedbywanie prywatnych spraw na rzecz służby publicznej. Pozostała połowa dochodu z tego podatku ma być wedle wcześniejszych zarządzeń przeznaczana na naprawę miasta.

Burgrabia zamku lwowskiego Andrzej Jordan Zakliczyński zwraca się do burmistrza Mikołaja Boima w związku ze skargą kanonika na cieślę, który porzucił powierzone mu prace ze szkodą dla zamku. Prosi miejskiego urzędnika o ujęcie niesumiennego rzemieślnika i osadzenie go w ratuszu.

Rajcy miasta Lwowa zatwierdzają przedłożone im artykuły porządkowe i statutowe lwowskiego cechu garncarzy. Dokument reguluje kwestie powinności rzemieślniczych, wyrobu i sprzedaży towarów.

Hospodar mołdawski Stefan V gwarantuje władzom oraz kupcom miasta Lwowa bezpieczny wjazd i swobodny handel na terenie Mołdawii pod warunkiem uiszczenia należnego cła. Potwierdza zarazem ważność wcześniejszych przywilejów handlowych i zobowiązuje się do nienaruszania złożonych obietnic.

Król Zygmunt I Stary ogranicza wykonywanie rzemiosła szewskiego na przedmieściach Lwowa wyłącznie do dwóch szewców zamkowych oraz zabrania kupcom skupowania skór od przybyszów poza obrębem miasta. Ponadto nakazuje staroście Stanisławowi z Chodcza i władzom miejskim bezwzględne przestrzeganie praw cechowych szewców.

Król Zygmunt I przenosi należące do Lwowa wsie Zubrza i Sichów z prawa ziemskiego na prawo magdeburskie, podporządkowując je władzy burmistrza i rady miejskiej. Zwalnia mieszkańców i rajców z jurysdykcji urzędników ziemskich i grodzkich oraz z wszelkich powinności i wypraw wojennych, zobowiązując ich wyłącznie do opłacania miejskiego szosu wraz ze Lwowem.

Registrator prosi o potrącenie 34 złotych z należności wypłacanej przez kasę Lwowa Herszce Lachmanowiczowi. To zaległa opłata za wypisy i uwierzytelnienia; po otrzymaniu pieniędzy obiecuje pokwitowanie.

Król Zygmunt I zezwala władzom Lwowa na pobieranie opłaty w wysokości pół grosza od każdego wozu uchodźców chroniących się w mieście przed najazdami wroga. Uzyskane środki mają pokryć koszty oczyszczania miasta z błota i nieczystości oraz naprawy murów, wałów i fos miejskich.

Ławnicy lwowscy pod przewodnictwem wójta sądowego Andrzeja Stefana uznają uprawnienia i intromisję kanonika Mikołaja Błażejowskiego do folwarku przy ulicy Głyńskiej na Przedmieściu Halickim. W dokumencie oblatowano wcześniejszy akt radziecki z 1520 roku, regulujący zobowiązania majątkowe zmarłego ławnika Stanisława Lamka i jego żony Agnieszki.

Konstanty Wapowski wysyła do Jana Jabłonowskiego posłańca z propozycją warunków ustalenia ceny pomierzonych dóbr. W dopisku dopytuje wojewodę o wiedzę na temat ukrytych zamiarów i wrogich kroków elektora brandenburskiego wobec Rzeczypospolitej.

Konstanty Wapowski negocjuje z wojewodą ruskim Janem Jabłonowskim warunki kupna majątku Laski, kwestionując podniesienie wcześniej ustalonej sumy. Deklaruje zapłatę trzydziestu pięciu tysięcy złotych oraz oferuje dożywotnią wierność i usługi w zamian za ustępstwo ze strony magnata.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza organizację i zwyczaje cechów lwowskich oraz wyjmuje lwowskich mistrzów, czeladników i uczniów spod zwierzchnictwa cechmistrzów krakowskich. Zezwala lwowskim rzemieślnikom na swobodne kształcenie uczniów i nadawanie godności mistrzowskich, gwarantując im pełnię praw w całym Królestwie, a jurysdykcję nad nimi powierza starszym cechowym z prawem apelacji do rady miejskiej Lwowa.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór między władzami Lwowa a szlachtą posiadającą w mieście domy, nakazując, by ich dzierżawcy lub mieszkańcy ponosili wszelkie opłaty i ciężary miejskie oraz podlegali jurysdykcji magdeburskiej. W przypadku niewypłacalności nieosiadłych lokatorów za zobowiązania oraz wyrządzone szkody odpowiadać ma sama nieruchomość szlachecka.

Stefan Wasilkowski zawiadamia porucznika Wojciecha Smolnickiego o swoim wyjeździe i instruuje go w kwestii przesyłania korespondencji drogą pocztową. Porusza również bieżące sprawy pułkowe, likwidację zasług oraz kwestie rozliczeń finansowych z towarzyszami.