Katalog źródeł

Arcybiskup damietański Angelo Maria Ranuzzi odpowiada na pismo burmistrza i rajców lwowskich, obiecując sprawiedliwe i przychylne potraktowanie sprawy tamtejszego cechu kuśnierzy. Zapewnia także o swojej gotowości do pomocy władzom miasta w innych kwestiach i życzy im pomyślności.

Król Zygmunt II August potwierdza dawny zwyczaj pobierania przez wrotnych miejskich we Lwowie opłaty w postaci jednego polana drewna oraz wiązki siana lub słomy od każdego wozu i sań wjeżdżających do miasta. W zamian strażnicy bram zobowiązani są do utrzymywania czystości przejazdów i zapewniania dogodnego wjazdu do Lwowa.

Kanclerz Jerzy Albrecht Denhoff nakazuje władzom Lwowa niezwłoczne wyegzekwowanie prawomocnego wyroku sądu polubownego od mieszczanina Laskowskiego na rzecz wojewody bracławskiego. Wzywa radnych miejskich do zignorowania wszelkich protekcji dłużnika i zadośćuczynienia roszczeniom pełnomocnika wierzyciela.

Biskup przemyski i kanclerz wielki koronny Jerzy Albrecht Denhoff wzywa magistrat lwowski, powołując się na wolę królewską, do zaprzestania pieczętowania sklepów pani Afendykowej i ograniczenia jej swobody handlu. Ostrzega władze miejskie, że brak reakcji na ponowne upomnienie spowoduje skierowanie sprawy na drogę sądową.

Papież Juliusz III zawiadamia kapitułę lwowską o obsadzeniu wakującej po śmierci arcybiskupa Piotra stolicy arcybiskupiej we Lwowie przez Feliksa Ligęzę. Nakazuje kapitule przyjęcie elekta jako swego ojca i pasterza oraz posłuszeństwo jego zarządzeniom.

Król Zygmunt August potwierdza w formie transsumptu cztery wcześniejsze przywileje królewskie dla miasta Lwowa. Dokument gwarantuje wyłączenie mieszczan lwowskich spod obcych jurysdykcji i sądów komisarskich oraz zwalnia lwowskich kupców wszystkich obrządków z opłat celnych m.in. w Chełmie, Bełzie i Hrubieszowie.

Król Zygmunt II August ustala porządek sprzedaży przywożonych z Grecji win małmazyjskich i muszkateli we Lwowie, nakazując obcym kupcom ich wystawienie na wozach rynkowych przez cztery tygodnie przed ewentualnym złożeniem do piwnic mieszczan. Regulacja miała ukrócić praktyki spekulacyjne zagranicznych handlarzy i zapobiec sztucznemu zawyżaniu cen trunków.

Król Zygmunt II August potwierdza dawniejsze przywileje królów Aleksandra i Zygmunta I zwalniające mieszczan lwowskich wszystkich obrządków z opłat celnych na terenie całego państwa. Nakazuje urzędnikom i poborcom bezwzględne przestrzeganie tej immunitetu pod groźbą kar statutowych.

Król Zygmunt August przysądza miastu Lwowowi własność dóbr Brzuchowice wraz z młynem oraz potwierdza jurysdykcję miejską nad wsiami Brzuchowice i Hołosko. Sukcesorom Marcina Hanela zapewnia prawo do pobierania dochodów z dóbr Hołosko z zachowaniem tradycyjnych szarwarków na rzecz miasta.

Nadawca przypomina o złożonej przez lwowski magistrat deklaracji w sprawie probostwa lwowskiego i o spodziewanej możliwości objęcia go po śmierci Jmci księdza Łozowskiego. Wspomina, że po śmierci księdza dziekana sprawa dziekanii i deklaracja dotycząca probostwa wymagają ponownego rozważenia; przywołuje też sufragana, który miał być przeznaczony na dziekanię. Końcowy zapis adresuje list do szlachetnych i znakomitych panów; podpis wygląda na „M. Rzewuski”. Datowany w Warszawie 13 lutego 1763 r.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową przychylność i ponawia rekomendację swego syna, księdza opata, ubiegającego się o probostwo lwowskie. Zapewnia o wdzięczności i modlitwach za pomyślność rajców w oczekiwaniu na decyzję sądu arcybiskupiego.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do burmistrza i rajców lwowskich o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi, księdzu opatowi. W zamian za przychylność deklaruje wdzięczność oraz gotowość do wszelkich usług na rzecz miasta.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności.

Kajetan Zabielski przedstawia wyliczenie podziału czynszu z sum ulokowanych u przemyskich Żydów i prosi o przesłanie należności potrzebnych na prowadzone prace budowlane. Ze względu na obowiązki przy fabryce rezygnuje z wyjazdu do Przemyśla, zalecając podjęcie kroków prawnych przeciwko Żydom w konsystorzu.

Nuncjusz apostolski Gian Francesco Commendone restytuuje godność dziekana w kapitule metropolitalnej we Lwowie, nakazując wybór dziekana spośród miejscowych kanoników. Ponadto inkorporuje do stołu kapitulnego kościół św. Jana za murami Lwowa wraz ze wszystkimi jego dobrami i dochodami z przeznaczeniem na uposażenie godności.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski nakazuje magistratowi lwowskiemu niezwłoczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie spraw pani Bieńczewskiej dotyczących kamienicy i folwarku. Upomina przy tym rajców, że nie widzi żadnego uzasadnienia dla dotychczasowej przewlekłości postępowania sądowego.

Jan Zamoyski zwraca się do burmistrza i rajców lwowskich z prośbą o przychylne rozpatrzenie praw przedstawionych przez mieszczanina Michała Greka oraz jego towarzyszy. Apeluje o utrzymanie ich przy tych prawach, o ile nie godzi to w przywileje miasta.

Hetman Jan Zamoyski dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przygotowanie i podarowanie wyobrażeń Ukrzyżowania oraz Zmartwychwstania do kościoła w Zamościu. Zapewnia władze miejskie o modlitwach zanoszonych w ich intencji oraz deklaruje gotowość do odwzajemnienia okazanej życzliwości.

Walenty Zieleński przesyła noworoczne powinszowania i przypomina o swoich dawnych usługach prawnych świadczonych adresatowi w Krakowie. Prosi o wstawiennictwo w lwowskim magistracie w sprawie obsadzenia funkcji prokuratora do spraw cywilnych.

Dokument poświadcza umowę zamiany parceli łąkowej na działkę sadowniczą w Telve Inferiore, zawartą między Piotrem Buffą, występującym także w imieniu brata Giovanniego Battisty, a Giovannim de Zanzotto. Kontrakt reguluje przeniesienie własności obu nieruchomości wraz z cesją i subrogacją ciążących na nich czynszów oraz rent pieniężnych i zbożowych.

Król Stefan Batory potwierdza i zatwierdza prawa, artykuły oraz przywileje cechu krawców miasta Lwowa, nadane pierwotnie przez króla Zygmunta I Starego.

Przełożony lwowskiego konwentu trynitarzy, br. Jan od Narodzenia, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o udostępnienie pasa ziemi między murami miejskimi a klasztorem pod budowę nowej świątyni ufundowanej przez Zofię Kłońską. Zapewnia, że wzniesienie murów nie zablokuje drogi publicznej, a zakonnicy będą stale modlić się o pomyślność miasta.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór pomiędzy gminą ormiańską a magistratem miasta Lwowa, przyznając Ormianom równe z pozostałymi mieszczanami prawa w zakresie handlu, rzemiosła i korzystania z wolności miejskich. Dokument gwarantuje jednocześnie zachowanie odrębnych praw zwyczajowych oraz własnego sądownictwa społeczności ormiańskiej.

Jan Kamocki relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu nastroje polityczne w Paryżu oraz potwierdza zawarcie pokoju z Sabaudią i przygotowania do przyjazdu sabaudzkiej księżniczki. Donosi także o ruchach wojsk w Katalonii i Flandrii oraz zapowiada przesłanie traktatu medycznego dla hetmana Jabłonowskiego.

Papież Grzegorz XIII zawiadamia wasali kościoła lwowskiego o powołaniu Jana Dymitra Solikowskiego na urząd arcybiskupa po zgonie arcybiskupa Jana. Nakazuje im przyjęcie nowego pasterza z należnym szacunkiem oraz dochowanie wierności i wypełnianie zwyczajowych świadczeń pod groźbą kar kościelnych.

Alcide Cattini zwraca się do kanclerza Jana Małachowskiego z prośbą o nakazanie magistratowi lwowskiemu wypłaty długu w wysokości 330 czerwonych złotych wraz z procentami z majątku zmarłego kamerdynera Estry. Autor memoriału podkreśla, że jego wierzytelność powstała przed ślubem dłużnika i powinna mieć pierwszeństwo przed zapisem na rzecz wdowy.

Dokument transsumuje i zatwierdza wyrok sejmowy króla Stefana Batorego rozstrzygający spór pomiędzy władzami miasta Lwowa a starostą lwowskim Mikołajem Herburtem. Król ogranicza liczbę rzemieślników pod jurysdykcją starościńską, zakazuje prowadzenia szynków i nowego targu na przedmieściu podzamcza oraz potwierdza dawne przywileje mieszczan dotyczące handlu solą i rybami, wolności od ceł i opłat targowych, a także wypasu bydła i korzystania z lasów królewskich.

Władze rzymskiego arcybractwa przy kościele Santa Maria sopra Minerva dokonują transumptu bulli papieża Grzegorza XIII z 1573 roku i na prośbę arcybiskupa lwowskiego udzielają zawartych w niej odpustów Bractwu Najświętszego Sakramentu przy katedrze we Lwowie. Dokument potwierdza prawo członków lwowskiego bractwa do korzystania z przywilejów duchowych przysługujących bractwu rzymskiemu.

Papież Sykstus V na prośbę arcybiskupa Jana Dymitra Solikowskiego oraz społeczności Lwowa wzbogaca herb miejski, dodając do sylwetki lwa trzy wzgórza i gwiazdę z własnego herbu rodowego. Dokument upoważnia władze miejskie do swobodnego umieszczania i komponowania nowego godła wedle potrzeb i okoliczności.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną ustanawia i funduje na nowo urząd wójta w miasteczku Dunajów, powierzając go szlachcicowi Marcinowi Żabce i jego sukcesorom. Dokument nadaje wójtowi jurysdykcję wedle prawa magdeburskiego oraz uposażenie obejmujące dwa łany gruntu z łąkami, parcelę pod dwór wójtowski, trzeci grosz z kar sądowych oraz prawo warzenia piwa i połowu ryb.

Franciszek Koller kończy list do władz Lwowa formułą szacunku. W dopisku zaznacza, że otrzymał od syndyka wyszczególnioną sumę 76 florenów i 46 krajcarów, w związku z czym nie należy jej już dodatkowo uwzględniać w rachunkach.

Cesarsko-królewski agent Franciszek Koller informuje władze Lwowa o pomyślnej rezolucji Najwyższej Rady Sprawiedliwości w sprawie przeciwko panu de Witofsky i prosi o dyspozycję w kwestii wyłożenia opłat kancelaryjnych oraz pocztowych potrzebnych do ekspedycji dekretu. Dziękuje również za półroczne wynagrodzenie i potwierdza rozliczenie z syndykiem.

Król Zygmunt III Waza, zatwierdzając ugodę kapituły lwowskiej z władzami miasta, przenosi na burmistrza i radnych Lwowa królewskie prawo patronatu i prezentacji uczonego duchownego na kanonię metropolitalną lwowską. Nakazuje jednocześnie arcybiskupowi Janowi Dymitrowi Solikowskiemu inwestowanie kandydatów przedstawianych przez magistrat.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza i transumuje akt komisji rewizorów królewskich z 1592 roku, ustalający przebieg granic i usypanie kopców granicznych między królewską wsią Sokolniki należącą do starostwa lwowskiego a miejskimi dobrami Lwowa zwanymi Kulparków.

Król Zygmunt III Waza objaśnia przywilej Stefana Batorego, precyzując zasady handlu suknem, szynkowania trunków oraz limit dopuszczonych ormiańskich rzemieślników we Lwowie. Dokument potwierdza prawa obu nacji do handlu, wyznaczając Ormianom ramy działalności krawieckiej, szynkarskiej i rzemieślniczej pod groźbą kary finansowej.

Król Zygmunt III Waza potwierdza ugodę zawartą między radą miejską a gminą Lwowa w sprawach zarządu finansami, dochodów miejskich, trybu wyboru i wakatów rajców oraz praw handlowych. Monarcha wprowadza przy tym zastrzeżenia dotyczące częstotliwości zebrań pospólstwa, kontroli wwożonych towarów oraz praw ustępujących rajców.

Arcybiskup lwowski Jan Zamoyski zatwierdza nową fundację prebendy szóstego mansjonarza przy katedrze lwowskiej, ustanowioną przez aptekarza Macieja Jaslikowskiego i jego żonę Martę z Pajączków. Uposażenie mansjonarza zabezpieczono na połowie kamienicy Pajączkowskiej we Lwowie kwotą 400 złotych polskich z rocznym czynszem wyderkafowym w wysokości 24 złotych.

Król Zygmunt III Waza wciela prepozyturę w Busku do odnowionego przy katedrze lwowskiej urzędu archidiakona w celu zapewnienia mu należytego uposażenia. Jednocześnie monarcha zrzeka się królewskiego prawa patronatu nad tą prepozyturą na rzecz arcybiskupa i kapituły lwowskiej.

Kajetan Cristallini proponuje władzom Lwowa przesłanie do Rzymu 100 dukatów w celu wypłacenia ich wdowie po zmarłym Franciszku Stefanonim w zamian za zwrot miejskich dokumentów. Oferuje również swoje usługi prawne przed Kurią Rzymską.

Ks. Jan Baranowski, archidiakon lwowski, sprzedaje połowę swojego nowo wybudowanego domu we Lwowie Fabianowi Gryglewiczowi i jego żonie za 150 złotych polskich. Dokument określa warunki korzystania z parceli oraz nakłada na nabywców obowiązek corocznego uiszczania 5 złotych czynszu na nabożeństwo rocznicowe za duszę wystawcy.

Kanonik i kaznodzieja lwowski Wojciech Belczyński sprzedaje mieszczaninowi Wojciechowi Madeszowiczowi i jego żonie Annie sklep oraz dwa place na gruncie kaznodziejskim z prawem zabudowy i szynku. Nabywcy zostają zobowiązani do uiszczania corocznego czynszu w wysokości dziesięciu złotych polskich na św. Marcina i podlegają jurysdykcji kaznodziei.

Papież Urban VIII zleca oficjałom krakowskiemu, kamienieckiemu i laodycejskiemu rozpatrzenie apelacji promotora fiskalnego kurii lwowskiej od wyroku nuncjusza apostolskiego w sporze z rajcami i pospólstwem Lwowa. Sędziowie delegowani otrzymują pełnomocnictwo do zbadania sprawy, wydania ostatecznego wyroku i stosowania sankcji kanonicznych.

Papież Urban VIII zezwala nominatowi Stanisławowi Grochowskiemu na przyjęcie sakry biskupiej z rąk dowolnego biskupa katolickiego w łączności ze Stolicą Apostolską pod warunkiem uprzedniego złożenia przysięgi wierności. Dokument zawiera pełną rotę przysięgi składanej przez nowo mianowanego arcybiskupa lwowskiego.

Król Władysław IV Waza potwierdza i aprobuje dokument erekcji oraz nadania prawa patronatu nad szpitalem św. Łazarza na lwowskim przedmieściu, wystawiony przez prowizorów i starszych Bractwa Różańca Najświętszej Maryi Panny.

Rektor Akademii Krakowskiej Jan Lukini ubolewa nad bezprawnym opuszczeniem kolonii akademickiej w Chełmnie przez dotychczasowego dyrektora Studnickiego i obiecuje przysłać w przyszłym miesiącu nowego, godnego profesora, prosząc magistrat chełmiński o życzliwe przyjęcie i zwrot kosztów podróży.

Hospodar Wasyl Łupuł zapewnia Jana Keménego i Jerzego II Rakoczego o stałej przyjaźni, wyjaśniając dawne pretensje dotyczące złego traktowania mołdawskiego posła na pogrzebie Zygmunta Rakoczego. Do listu dołącza nowiny o wyprawie kałgi sułtana i poselstwie chana do Chmielnickiego o posiłki przeciw Kałmukom i Kozakom dońskim oraz o krwawym buncie w Korsuniu przy redukcji rejestru kozackiego i egzekucji jego przywódcy Mozyry.

Król Władysław IV Waza zatwierdza fundację konwentu reformatów pod wezwaniem św. Rocha na przedmieściu Lwowa. Monarcha zwalnia posiadane przez zakonników grunty ze wszelkich ciężarów publicznych i miejskich, nadając im immunitet kościelny na wieczność.

Król Władysław IV zwalnia Ormian mieszkających wewnątrz murów miasta Lwowa z wszelkich opłat celnych od towarów i pieniędzy wwożonych do Królestwa lub wywożonych poza jego granice. Wolność ta ma obowiązywać pod warunkiem spisywania przewożonych dóbr w rejestrach celnych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez sejm walny.

Król Władysław IV nakazuje kupcom lwowskim uiszczanie cła granicznego od wwożonych towarów, znosząc ormiański ryczałt dwunastu kóp, jednocześnie uwalniając mieszczan od dotychczasowych zaległości i podtrzymując ich zwolnienie z ceł wewnętrznych.

Audytor Pałacu Apostolskiego Krzysztof Widman wydaje dekret w sporze pomiędzy kapitułą katedralną lwowską a zakonem dominikanów o zarząd nad majątkiem szpitala św. Łazarza we Lwowie. Akt formalnie notyfikuje stronom postanowienie o uchyleniu dotychczasowej inhibicji w oparciu o procedurę apelacyjną.