Katalog źródeł

Starosta ruski Emeryk Bebek poświadcza sprzedaż wsi Dobrowtrycz w okręgu lwowskim przez Michała Żabicza na rzecz lwowskiego mieszczanina Emnedona i jego syna Jana za kwotę 60 grzywien. Nabywcy uzyskują pełne i dziedziczne prawo własności do majątku z prawem dalszego nim rozporządzania.

Nakaz niezwłocznego wykonania rozstrzygnięcia na rzecz mieszczan lwowskich w sprawie wykupu trzeciej miary młyna zimnowódzkiego oraz związanych z nią nieruchomości. Król zakazuje dalszego odwlekania egzekucji przez apelacje; dochód ma służyć umacnianiu obrony miasta.

Król nadał Jerzemu Aichingerowi, swojemu pokojowcowi, nieruchomości przy ulicy Żydowskiej we Lwowie, które po śmierci dawnych właścicieli przeszły na skarb królewski prawem kaduka. Nakazuje władzom miejskim dopuścić go do swobodnego posiadania i dopilnować, aby nikt mu nie przeszkadzał.

Biskup krakowski Piotr Wysz transumuje bullę papieża Grzegorza XII powierzającą mu rozstrzygnięcie sporu między Janem Rusinem, proboszczem kościoła Najświętszej Marii Panny za murami Lwowa, a rajcami i mieszczanami lwowskimi o dziesięciny oraz dochody szpitala św. Ducha. W związku z tym biskup jako sędzia delegowany Stolicy Apostolskiej wdraża procedurę sądową i wzywa wyznaczone osoby duchowne do podjęcia działań procesowych.

Arbitrzy Mikołaj syn Wiganda i Mikołaj Peysar rozstrzygają polubownie spór dotyczący poboru dziesięcin toczący się między plebanem lwowskim Janem Rusinem a władzami i społecznością miasta Lwowa. Dokument został sporządzony i poświadczony przez notariusza publicznego Grzegorza z Lelowa.

Jan III nakazuje cechowi krawieckiemu zaniechać szykan wobec rzemieślników pracujących dla obozu, gwardii i dworu. Grozi postępowaniem sądowym. Klauzula o ich podległości sądom wymaga dalszej kontroli.

Król Władysław III Warneńczyk na sejmie walnym w Piotrkowie uroczyście potwierdza, odnawia i aprobuje wszystkie dotychczasowe prawa, wolności, immunitety i przywileje mieszkańców Królestwa Polskiego stanów duchownego i świeckiego. Władca zobowiązuje się do nienaruszalnego przestrzegania praw nadanych przez swoich poprzedników oraz do ich skutecznego strzeżenia.

Wojewoda wołoski Wład II zezwala kupcom ze Lwowa oraz innych miast ziem ruskich, polskich i mołdawskich na bezpieczny i wolny handel w swoich posiadłościach po uiszczeniu ustalonego cła. Od każdego wozu kupieckiego ustanowiono opłatę w wysokości dwóch florenów węgierskich.

Hospodar mołdawski Stefan Lupu zwraca się do rajców lwowski z prośbą o umożliwienie jego wysłannikowi, celnikowi czerniowieckiemu Kondrze, bezcłowego zakupu i wywozu ze Lwowa towarów na zbliżające się święta. W zamian hospodar deklaruje odwzajemnienie życzliwości w podobnych okolicznościach oraz podtrzymywanie dobrosąsiedzkich relacji.

Piotr Odrowąż ze Sprowy, wojewoda lwowski, poświadcza, że szlachcic Jan Zubrski uiścił mieszczaninowi z Gródka Stefanowi sumę 50 grzywien za sołectwo we wsi Zubrza. Obie strony złożyły zgodne oświadczenia przed sądem ziemskim lwowskim.

Ignacy z Kutyszcz, sędzia ziemski halicki, wraz z podsędkiem Ściborem z Unieńca poświadczają, że Klemens z Siemikowiec sprzedał swoje dziedziczne dobra Siemikowce panu Piotrowi z Dobijowa za sumę stu grzywien groszy polskich.

Wojewoda ruski Andrzej Odrowąż i sędzia lwowski Jan Gołąbek rozstrzygają z mandatu królewskiego spór graniczny między kapitułą metropolitalną we Lwowie a dziećmi Wincentego Łąki z Uniatycz. Na podstawie dawniejszych dokumentów przysądzają sporne znaki graniczne i dobra wsi Wierzbiąż kapitule, nakładając na stronę przeciwną nakaz wieczystego milczenia.

Hospodar mołdawski Stefan potwierdza kupcom lwowskim wolność handlu oraz wcześniejsze przywileje nadane przez jego przodków. Dokument reguluje kwestie poboru opłat celnych w poszczególnych komorach handlowych Mołdawii.

Hospodar mołdawski Stefan Wielki potwierdza kupcom lwowskim oraz kupcom ziem ruskich i podolskich dawne swobody handlowe i ustala szczegółowe taryfy celne w komorach na terenie Mołdawii. Dokument przyznaje im także prawo do prowadzenia domu kupieckiego w Suczawie oraz gwarantuje ochronę towarów przed konfiskatą.

Hospodar mołdawski Stefan Wielki gwarantuje kupcom lwowskim swobodny wjazd oraz bezpieczny handel na terenie Mołdawii. Zapewnia nienaruszalność ich mienia oraz nakazuje pobór opłat celnych zgodnie z przyznanymi ulgami.

Magistrat Rohatyna wysyła przedstawicieli na sejm do Krakowa, prosząc Wojciecha Zimnickiego o wsparcie potwierdzenia dawnych przywilejów oraz zwolnienia z myt w Koronie. Dopuszcza ograniczenie zasięgu ulgi, gdyby zwolnienie ogólne okazało się niemożliwe. Obiecuje wynagrodzenie pracy i zwrot kosztów.

Antici otrzymał listy magistratu przez jego wysłannika, który przybył do Rzymu 15 listopada. Zapewnia o dalszej pomocy w obronie praw publicznych i zapowiada wspólną naradę z wysłannikiem oraz Stefanonim nad środkami prowadzącymi do pomyślnego zakończenia sprawy.

Antici zapewnia o zaangażowaniu w sprawy adresatów i uzyskaniu zakazu Świętej Kongregacji Soboru. Prosi o pełnomocnictwo wystawione na siebie, z prawem ustanowienia Franciszka Stefanoniego lub innego zastępcy, oraz o środki na koszty. Oświadcza, że nie zabiega o własne honorarium.

Autor otrzymał dwa listy, dokumenty oraz przekaz z Warszawy mniejszy od zapowiedzianego: 54 dukaty, odpowiadające 27 dukatom węgierskim, zamiast 30. Przekazuje sprawę Stefanoniemu, do którego należy kierować dalszą korespondencję. Wyjaśnia, że kapituła może poprzeć arcybiskupa, oraz wspomina pismo informacyjne złożone do Kongregacji.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o stanie zdrowia królowej Marii Kazimiery, księcia Jakuba oraz kardynała. Przekazuje także wiadomości o pobycie królewiczów w Paryżu oraz o ewentualnej podróży królowej na Ruś.

Józef Baczyński prosi Jana Łatynowicza o pomoc dla gospodarza pałacowego, przysłanie naczynia dobrego wina oraz obiecuje uregulować wydatki związane z trunkiem i więźniem. Pismo uzupełnia dołączone pokwitowanie Łatynowicza, poświadczające odebranie wspomnianego więźnia z polecenia komisarza.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje kanonikowi kamienieckiemu i notariuszowi królewskiemu Sewerynowi Herburtowi z Felsztyna plac czyli dworzysko we wsi Nahorce w powiecie lwowskim. Nadanie zostaje zwolnione z ciężarów zamkowych i przeniesione na prawo ziemskie.

Hospodar mołdawski Stefan V gwarantuje władzom oraz kupcom miasta Lwowa bezpieczny wjazd i swobodny handel na terenie Mołdawii pod warunkiem uiszczenia należnego cła. Potwierdza zarazem ważność wcześniejszych przywilejów handlowych i zobowiązuje się do nienaruszania złożonych obietnic.

Ławnicy lwowscy pod przewodnictwem wójta sądowego Andrzeja Stefana uznają uprawnienia i intromisję kanonika Mikołaja Błażejowskiego do folwarku przy ulicy Głyńskiej na Przedmieściu Halickim. W dokumencie oblatowano wcześniejszy akt radziecki z 1520 roku, regulujący zobowiązania majątkowe zmarłego ławnika Stanisława Lamka i jego żony Agnieszki.

Konstanty Wapowski popiera stanowisko wojewody dotyczące potrzeby uchwalenia jednoznacznej deklaracji województwa na sejmiku w obliczu dążeń kardynała i Sapiehów do zawarcia porozumienia. Zapowiada, że szczegóły swoich opinii przedstawi ustnie adresatowi jego syn, podczaszy.

Stefan Wasilkowski zawiadamia porucznika Wojciecha Smolnickiego o swoim wyjeździe i instruuje go w kwestii przesyłania korespondencji drogą pocztową. Porusza również bieżące sprawy pułkowe, likwidację zasług oraz kwestie rozliczeń finansowych z towarzyszami.

M. Wyżycki donosi wojewodzie ruskiemu o zabiegach Augusta II o zażegnanie konfliktu na Litwie, planach zwołania sejmu pacyfikacyjnego oraz poddaniu się Sapiehów i Lubomirskich woli monarchy przy trwającym oporze prymasa Radziejowskiego. Informuje także o nastrojach w wojsku, uciążliwościach związanych z pobytem wojsk saskich oraz bieżących wydarzeniach dworskich i dyplomatycznych.

Michał Wyżycki donosi wojewodzie wołyńskiemu o sytuacji w Warszawie, w tym o naciskach na królową wdowę w sprawie ustąpienia oraz zwrotu majątków i klejnotu. Wspomina także o intrygach prymasa, przybyciu podskarbiego litewskiego i stołecznych pogłoskach.

Michał Wyżycki zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Klemensa Branickiego o nagłym zgonie króla Jana III Sobieskiego i żalu, jaki po sobie zostawił. Informuje także o pierwszych zabiegach stronnictw królowej i królewicza Jakuba oraz o senatorach zjeżdżających do Warszawy przed radą i konwokacją.

Wojnarowski prosi wojewodę o protekcję dla syna Stefana, stolnika owruckiego. Przywołuje łaskę ojca adresata, kasztelana krakowskiego, oraz pośrednictwo innych patronów; zapowiada przyjazd do Krakowa.

Hankiewicz opisuje zabiegi przy sprawach Haidera, rozmowy z sekretarzem królewskim i kanclerzem. Prosi o środki na potrzebne wydatki i odpiera krążącą o adresacie nieżyczliwą opinię.

Hankiewicz wyjaśnia wydatki procesowe, podaje kwoty i zapowiada termin sprawy z Reiznerem. Prosi Haidera, aby zniszczył jego korespondencję, obawiając się jej szkodliwego wykorzystania.

Autor relacjonuje zapytanie kanclerza o przyjazd Haidera. Sugeruje osobiste stawiennictwo dla obrony spraw i wspomina osoby działające po stronie przeciwnej.

Hankiewicz przekazuje magistratowi, że kanclerz nie chce dłużej odkładać spraw Lwowa. Wzywa do jak najszybszego wysłania pełnomocnika i zapowiada wpisanie spraw do rejestru sądowego.

Hankiewicz prosi o dokładne instrukcje, potwierdza otrzymanie150zł i zapowiada rozpatrzenie sprawy następnego dnia. Wspomina także ormiańskie sprawy sądowe.

Hankiewicz ponawia osobistą prośbę przekazaną przez Gabriela, czeladnika ormiańskiego kupca. Prosi o wysłanie ryb i obiecuje zwrot wydatków oraz odwdzięczenie się usługami.

Autor donosi o korzystnym wyniku sporu z Reiznerem i przesyła tekst dekretu. Łączy wiadomości sądowe z życzeniami wielkanocnymi i informacjami o innych sprawach.

Hilbrant wyjaśnia władzom Lwowa, że z racji obowiązków przy generale Melchiorze von Hatzfeldt nie mógł osobiście zająć się ich sprawami, dlatego powierzył je referendarzowi koronnemu, który pomyślnie załatwił je dzięki poparciu podkanclerzego. Autor prosi burmistrza i rajców o wdzięczne przyjęcie tych zabiegów i poleca się ich dalszej łasce.

Samuel Głogowski donosi bratu o licznych przeszkodach uniemożliwiających mu terminowe wyruszenie do obozu wojskowego, w tym o braku konia, ucieczce woźniców i niespłaconych długach. Prosi o wsparcie finansowe oraz informuje o oczekiwaniu na odpowiedź w sprawie zakupu koni od pana Butowicza.

Dalton donosi o zawieszeniu procesu starosty krasnostawskiego oraz o wojskowych staraniach u Jego Mości o komput i regimentarstwo. Przekazuje również wieści o przechwyceniu instrukcji królewskiej przez Sapiehów, bezwzględnym stanowisku króla wobec starosty oraz pogłoskach o buncie w Moskwie i śmierci cara.

Król Zygmunt II August dokonuje transumptu trzech wcześniejszych przywilejów monarszych dla Lwowa: Kazimierza Wielkiego z 1368 r. (potwierdzonego w 1389 r.) na 100 łanów frankońskich, Władysława Jagiełły z 1415 r. na tzw. obszary i Krzywylas oraz Władysława Warneńczyka w sprawie zagospodarowania nadwyżek łanowych nad Brzuchowicką. Dokument nadaje wpisanym aktom pełną i niewątpliwą moc prawną równą oryginałom.

Pogrążona w żałobie Elżbieta Drużkiewiczowa dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazanie wsparcia i roztoczenie opieki nad jej młodszym synem. Zapewnia, że nakazała potomkowi wierną służbę wojewodzie, i poleca się jego dalszej pamięci.

Biskup łucki Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za korespondencję oraz donosi o pilnej naradzie z kardynałem Michałem Stefanem Radziejowskim. Rozmowy dotyczyły zabezpieczenia dóbr diecezjalnych na Podlasiu i Mazowszu przed spodziewanym przemarszem litewskich związkowców.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za nadesłanie dokumentów komisji lwowskich i wyraża nadzieję na rychłe załagodzenie kryzysu oraz przywrócenie pokoju w państwie. Donosi także o swoim nagłym wyjeździe do Warszawy na wezwanie prymasa oraz o trudnościach związanych z nastrojami wojska i zjazdem szlachty.

Franciszek Jan Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o śmierci podskarbiego wielkiego koronnego i wynikłym z tego rozdaniu urzędów senatorskich. Donosi także o ruchach dworu królewskiego, pismach prymasa oraz obawach związanych z rozdwojeniem politycznym Rzeczypospolitej.

Hetman Jan Zamoyski zwraca się do burmistrza i rajców Lwowa z prośbą o wypożyczenie miejskich armat, prochu, kul oraz skierowanie puszkarzy, cieśli i furmanów wobec zagrożenia najazdem tatarskim. Zapewnia przy tym o terminowym zwrocie sprzętu i pełnym pokryciu wszelkich kosztów, ewentualnych strat oraz żołdu dla rzemieślników.

Król Zygmunt II August potwierdza trzy dawne dokumenty komisarskie z lat 1440, 1442 i 1464 dotyczące rozgraniczenia dóbr kapituły metropolitalnej lwowskiej (Wierzbiąż i Kahujów) z królewskimi wsiami Honiatycze i Czerkasy. Wprowadzone akty przysądzają sporne grunty kapitule i nakazują wieczyste milczenie ich dzierżawcom.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w sprawie bezprawnego zatrzymania zamojskich kupców oraz ponad stu kuf małmazji. Powołując się na przywileje nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych i ich towaru.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w obronie zamojskich kupców greckich, Prokopa i Jerzego, którym bezprawnie skonfiskowano transport ponad stu kuf małmazji oraz ograniczono wolność osobistą. Powołując się na przywileje handlowe nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, autorka domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych kanclerza Jana Zamoyskiego i zwrotu ich mienia.

Król Stefan Batory potwierdza wszelkie prawa, przywileje, immunitety oraz dawne zwyczaje nadane wspólnocie Ormian lwowskich przez swoich poprzedników. Władca nakazuje staroście lwowskiemu oraz władzom miejskim nienaruszalne przestrzeganie i ochronę tych praw.