Katalog źródeł

Odpowiedź na pismo z 23 marca 1763 r. o kursie monet. Magistrat Warszawy wyjaśnia, że obowiązuje tabela przeliczeniowa podskarbiego wielkiego koronnego, ogłoszona w grodach i miastach. Miejskie władze nie są uprawnione do samodzielnego ustalania różnic między rodzajami monet.

Magistrat Warszawy zachęca Lwów do wysłania delegatów na zbliżający się sejm nadzwyczajny. Proponuje wspólne uzgodnienie postulatów i obronę praw miejskich, powołując się na oczekiwaną pomoc króla i większą skuteczność zgodnego działania wszystkich miast.

W odpowiedzi na prośbę o wiadomość o wspólnym cechu szklarzy i blacharzy magistrat Starej Warszawy informuje o wydaniu uwierzytelnionego odpisu jego artykułów. Podaje, że statut nadał magistrat, następnie zatwierdzili go królowie polscy, a odpis porównano z oryginałem.

Władze Starej Warszawy współczują lwowianom obciążeń nakładanych przez Becala. Informują o powstrzymaniu u siebie opłaty 2 złotych od każdych 100 złotych, której żądał administrator ceł od kupców jadących na jarmark jarosławski. Opisują też samodzielną interwencję przeciw zwiększeniu hiberny, mimo braku współdziałania delegatów Lwowa i Krakowa.

Alberti zapewnia o gorliwości w wykonywaniu poleceń adresata. Pisze o liberiach pana o niepewnie odczytanym nazwisku, zamierza poprzeć sprawę i uzyskać potrzebne pismo. Przekazuje uszanowanie wojewodzinie.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Autor potwierdza odbiór dokumentów dotyczących spraw Lwowa, opisuje starania u instygatora koronnego i opóźnienie sądów. Informuje o wpisaniu sprawy do rejestru i oczekuje dalszej wiadomości.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Białobrzeski dziękuje magistratowi za ryby, których jeszcze nie otrzymał, i przyjmuje pełnomocnictwo. Uważa proponowaną stałą kwotę za niską; oczekuje dodatkowego wynagrodzenia za prowadzenie spraw.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Gembicki dziękuje magistratowi Lwowa za słone ryby przesłane na czas postu. Obiecuje odwzajemnić dar przychylnością i zabiegami na rzecz miasta.

Głowicki przybył do Warszawy, ale nie zastał prymasa. Przesłał mu kondolencje i załącza kopię listu. Prosi adresata o ponowne wysłanie listu do metrykanta.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.

Arcybiskup damiatyński potwierdza odbiór pisma w sprawie sporu kuśnierzy lwowskich. Zapowiada uwzględnienie próśb zgodnie ze sprawiedliwością i w granicach własnej decyzji; zapewnia o pomocy także w innych sprawach.

Nadawca zwraca się do szlachetnych panów i wspomina o nominacji sufragana lwowskiego oraz o zasługach i życzliwości adresatów. Rękopis jest uszkodzony i w wielu miejscach nieczytelny; nie da się pewnie odtworzyć szczegółów sprawy ani nazwisk. List datowano w Warszawie 9 grudnia 1723 roku. Nadawca podpisał się nieczytelnie.

Długi list do adresata tytułowanego Panem Hrabią. Nadawca relacjonuje sprawy i korespondencję, wymienia osoby oraz wraca do kwestii wymagających decyzji lub dalszych działań. Gęste pismo i liczne przebicia utrudniają odczytanie szczegółów; nie można bezpiecznie ustalić pełnego tematu ani nazwisk. Przy końcu widnieje prawdopodobnie miejsce Warszawa oraz data 11 października, bez czytelnego roku. S. 1 jest kartą archiwalną; s. 5 zawiera złożenie i zapis adresowy tego samego listu.

Nadawca przesyła adresatowi wyrazy szacunku oraz życzenia dobrego i szczęśliwego nowego roku. Tekst jest krótki i częściowo trudny do odczytania. Dopisek na składanej karcie wspomina królową i polecenie przekazania wiadomości, lecz jego brzmienie pozostaje w dużej mierze niepewne. Podpis można odczytać jako „Dumons” lub podobnie. List ma własny datownik: Warszawa, 4 stycznia 1703 r.