Katalog źródeł

Autor donosi wojewodzie ruskiemu o pobycie kardynała prymasa w Warszawie, przybyciu rezydenta szwedzkiego oraz planowanej radzie ze stronnikami na Trzech Króli. Do listu załączono najnowszą gazetę toruńską.

Autor relacjonuje wojewodzie ruskiemu zjazd magnatów u prymasa w Warszawie, odnotowując przybycie Sobieskiego oraz oczekiwanie na wojewodów wileńskiego i poznańskich. Informuje także o represjach króla Francji wobec Przebendowskiego za uwięzienie posła d'Ussona oraz o sekwestrze dóbr Radziejowice.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o manewrach wojsk Augusta II i posiłków cudzoziemskich przeciwko zwolennikom księcia Contiego oraz o trudnościach finansowych wstrzymujących wymarsz wojsk koronnych. Prosi adresata o zachowanie poufności i spalenie listu po przeczytaniu.

Joanna Jabłonowska zapewnia męża o wielkiej miłości i tęsknocie, relacjonując spotkania z ojcem oraz postępy synka Stasia. Opisuje także nieprzyjemne zatargi towarzyskie ze starościną czernikowską i starostą bohusławskim, gorąco prosząc męża o rychły powrót.

J. W. Szpiłowski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu o wkroczeniu szwedzkiego garnizonu do Warszawy, nastrojach szlachty i wojska oraz obawach przed zawarciem hańbiącego traktatu pokojowego. Informuje również o śmierci Rafała Leszczyńskiego i ostatnich nominacjach na urzędy państwowe.

Jakub Chronowski przeprasza Macieja Hajdera za brak obecności na rodzinnej uroczystości, tłumacząc się późnym nadejściem zaproszenia oraz chorobą żony, która po podróży poroniła. Wyraża żal z powodu zwłoki, przesyła spóźnione podarki i składa najlepsze życzenia nowożeńcom.

Walenty Urbanowski informuje wojewodę o trudnościach ze ściągnięciem należności od pana Wolskiego oraz warunkach pożyczki stawianych przez pana Bartołdego. Czekając w Toruniu na pocztę, prosi o dyspozycje dotyczące odebranych funduszy i dalszego postępowania.

Walenty Urbanowski donosi wojewodzie ruskiemu o daremnym oczekiwaniu w Toruniu na porucznika w celu odebrania asygnaty i uregulowania spraw finansowych. Informuje również o ustaleniach powziętych z panem Bartołdim i panem Winarskim co do wypłaty oraz ratalnej spłaty sumy w Gdańsku.

Walenty Urbanowski donosi o powrocie z Torunia do Świecia i deklaruje gotowość do przewiezienia pieniędzy własnymi końmi. Informuje również, że fundusze od pana Bartołdego oczekują na przeliczenie w Gdańsku, gdzie pan Winarski czeka na dalsze dyspozycje.

Teodor Potocki donosi o trudnościach z wyjazdem do Warszawy i opóźnieniach w załatwianiu spraw powierzonych mu przez wojewodę ruskiego. Zapowiada nadesłanie szczegółowych informacji kolejną pocztą oraz odradza adresatowi przyjazd.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza dwa dokumenty króla Jana Kazimierza chroniące cech krawców we Lwowie przed nieuprawnioną konkurencją. Potwierdza zakaz szycia i handlu odzieżą oraz czapkami sukiennymi przez Żydów, Ormian, kuśnierzy i osoby spoza cechu.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza ogół dawnych praw, swobód i przywilejów nadanych miastu Kamionka Strumiłowa przez swoich poprzedników. Potwierdza również dawne rozgraniczenie miejskich gruntów z sąsiednimi wsiami Horpin i Monasterz na podstawie wpisu z Metryki Koronnej.

John Paton przeprasza lwowskiego kupca Arthura Forbesa za zwłokę w oddaniu pieniędzy, tłumacząc się brakiem dobrej monety oraz wysłaniem posiadanych funduszy do Torunia. Prosi o cierpliwość do czasu najbliższego jarmarku, obiecując uregulowanie należności i apelując, by adresat nie winił za zaistniałą sytuację pana Murraya.

Król August III potwierdza i odnawia ogół praw miejskich, swobód handlowych, immunitetów oraz przywilejów miasta Kamionka Strumiłowa, transumując i aprobując wcześniejsze nadania królów polskich od Zygmunta I po Jana III Sobieskiego.

Król August II Mocny zatwierdza statuty, prawa i dawne przywileje nadane cechowi krawców lwowskich przez magistrat Lwowa oraz kolejnych monarchów polskich od Zygmunta I po Jana III Sobieskiego. Zobowiązuje ponadto władze grodzkie i miejskie Lwowa do ich ścisłego przestrzegania i ochrony.

Krzysztof Minasowicz informuje Artura Forbesa o przesłaniu przez bratanka należnego tysiąca złotych oraz długu Dawida Krauzego na jarmark w Toruniu. Przeprasza za niedotrzymanie terminu spłaty w Gdańsku z powodu braku bezpiecznej okazji i dziękuje za cierpliwość.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Stanisław Kussewicz wyraża głębokie oburzenie z powodu rozsiewanych przeciwko niemu oszczerstw o rzekomych dawnych wyrokach kryminalnych w Warszawie i Toruniu. Informuje o podjęciu działań w celu zdobycia odpowiednich dokumentów, oczyszczenia swojego dobrego imienia oraz zapowiada osobiste spotkanie.

Jan Krasiński tłumaczy przerwę w korespondencji ciężką chorobą oraz komentuje agresywne działania wojsk szwedzkich i zniszczenia czynione przez wojska saskie. Donosi również o chorobie podskarbiego wielkiego koronnego, ruchach wojsk i prosi Jabłonowskiego o protekcję nad swoimi zrujnowanymi dobrami na komisji tarnopolskiej.

Wojewoda płocki Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o dramatycznym położeniu Rzeczypospolitej w obliczu ruchów wojsk szwedzkich, moskiewskich oraz brandenburskich. Donosi także o planach zwołania pospolitego ruszenia oraz zjeździe senatorów wyznaczonym w Warszawie przez prymasa.

Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o swojej chorobie oraz ubolewa nad brakiem porozumienia między dworem królewskim a senatorami. Opisuje ruchy wojsk szwedzkich, ucieczkę króla z Torunia oraz zabiegi kardynała Radziejowskiego dążącego do zwołania narady pokojowej.

Jan Krasiński opisuje trudne położenie kraju wobec ruchów wojsk szwedzkich i kozackich oraz wspomina o rokowaniach w Toruniu. Zwraca się do Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo w sprawie zwolnienia jego zrujnowanych dóbr z ciężarów hiberny.

Wojewoda płocki Jan Krasiński ubolewa nad uciskiem Szwedów i Kozaków na ziemiach ruskich oraz informuje o udostępnieniu warszawskiego pałacu posłowi cesarskiemu Zinzendorfowi i swoim wyjeździe na Podlasie. Przesyła również adresatowi najświeższe doniesienia z poczty toruńskiej.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawniejsze przywileje nadane strzelcom miasta Lwowa przez swoich poprzedników, królów Zygmunta Augusta i Henryka Walezego.

Jacob Koller potwierdza Peterowi Forbesowi odbiór 550 florenów w ortach doręczonych przez Thomasa Taylora oraz przesyła rachunek za towary wysłane do Jarosławia. Prosi o uregulowanie brakującej kwoty na ręce Jacoba Thonarta i wspomina o przychylności pisarza celnego.

Jacob Koller relacjonuje Peterowi Forbesowi odprawę celną i rewizję transportu sukna w Toruniu, przedstawiając szczegółowe rozliczenie opłat i doszacowań dokonanych przez pisarza celnego. Informuje o pomyślnym przepuszczeniu części ładunku bez cła oraz przesyła przekaz pieniężny na 390 złotych i 24 grosze.

Biskup kamieniecki Franciszek Antoni Kobielski deklaruje wsparcie dla magistratu Lwowa w obronie miejskich praw i przywilejów, zapowiadając podjęcie interwencji po lipcowej kapitule. Doradza władzom miasta uzyskanie korzystnych dekretów w sprawach jurydyk szlacheckich oraz czerpanie z rozwiązań wywalczonych przez wielkie miasta pruskie.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński zatwierdza mocą władzy ordynariackiej przywilej króla Stefana Batorego z 1576 roku, włączający prepozyturę lwowskiego szpitala Świętego Ducha wraz z prawem patronatu do kapituły katedralnej lwowskiej.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński zatwierdza transumowane przywileje biskupa chełmskiego Wojciecha Sobiejowskiego oraz króla Stefana Batorego dotyczące przyłączenia kościoła parafialnego w Łopatynie do parafii w Busku. Akt sankcjonuje nową fundację kolegium pięciu mansjonarzy wraz z prepozytem przy kościele buskim oraz określa ich obowiązki duszpasterskie i uposażenie.

Król Stefan Batory transumuje swój edykt z 20 lutego 1577 roku, w którym kasuje wszelkie komisje powołane do zbadania skarg pospólstwa na magistrat lwowski i rezerwuje sprawę wyłącznie dla sądu królewskiego pod zakładem 15 000 dukatów. Nakazuje obu stronom stawić się z dowodami przed sądem monarszym, zakazując w międzyczasie jakichkolwiek zatargów i naruszania porządku prawnego.

Król Stefan Batory zatwierdza akt komisarski ustalający taksę dochodów i realizujący wykup trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego na przedmieściu lwowskim przez kasztelana sieradzkiego Andrzeja Dembowskiego od spadkobierców Kazimierza Hynka za kwotę 4684 florenów. Nadaje Dembowskiemu prawo spokojnego dzierżenia młyna aż do czasu ewentualnego odkupienia go przez króla za tę samą sumę.

Król Stefan Batory zezwala krawcom ze Stryja na założenie cechu oraz zatwierdza statut regulujący funkcjonowanie bractwa, prawa mistrzów, przyjmowanie obcych rzemieślników i wyzwalanie czeladzi na wzór prawa lwowskiego.

Król Stefan Batory potwierdza i zatwierdza prawa, artykuły oraz przywileje cechu krawców miasta Lwowa, nadane pierwotnie przez króla Zygmunta I Starego.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o obawach związanych z posunięciami wojsk szwedzkich, przygotowaniach do sejmików oraz uciążliwościach czynionych przez wojska saskie. Informuje również o planach biskupa warmińskiego i swoim zamiarze spędzenia zimy w Toruniu.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o niepokojach na prowincji, ostatnich decyzjach personalnych dotyczących laski wielkiej oraz pobożnej postawie króla w Toruniu. Kończy list pośpiesznymi powinszowaniami pomyślności na nadchodzący nowy rok.

Franciszek Jan Załuski powiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o przemieszczeniu się króla do Malborka oraz o własnych zamiarach wyjazdu do Wielunia i odesłania żony do Królewca. Wspomina również o podróży swojego brata na dwór królewski oraz wszechobecnych podejrzeniach panujących w Rzeczypospolitej.

Franciszek Jan Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za powinszowania, opisując zniszczenia kraju, powolny bieg sesji pod Warszawą oraz zagrożenie ze strony nadciągających wojsk wroga. Donosi również o złym stanie zdrowia podkanclerzego i kanclerza, którzy z powodu wyczerpania pracą planują udać się na krótki odpoczynek na wieś.

Franciszek Jan Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o śmierci podskarbiego wielkiego koronnego i wynikłym z tego rozdaniu urzędów senatorskich. Donosi także o ruchach dworu królewskiego, pismach prymasa oraz obawach związanych z rozdwojeniem politycznym Rzeczypospolitej.

Biskup warmiński i kanclerz Andrzej Chryzostom Załuski przesyła z Torunia wojewodzie ruskiemu noworoczne powinszowania. Donosi także o przybyciu biskupa i wojewody chełmińskich na audiencję u króla oraz o wspólnym obiedzie na dworze monarszym.

Andrzej Chryzostom Załuski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu konieczność zachowania powściągliwości w listach z powodu niepewnej sytuacji politycznej oraz braku pewnych wieści. Informuje także o złej pogodzie w Toruniu utrudniającej podróże i w dopisku odpowiada na narzekania wojewody.

Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o swoim krótkim wyjeździe z Torunia spowodowanym zmęczeniem i koniecznością zdobycia zaopatrzenia. Uprzedza o możliwej zwłoce w korespondencji, zapewniając jednocześnie, że listy będą mu na bieżąco przekazywane przez rezydenta.

Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o zakończeniu obrad Rady Senatu oraz trwających pracach nad ekspedycją pism na sejmiki, których daty król jeszcze nie wyznaczył. Z powodu obowiązków urzędowych i rozpoczętych sądów kanclerz nie wie, gdzie spędzi święta, z okazji których przesyła wojewodzie życzenia.

Walenty Zaleski informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o szczęśliwym przybyciu ze statkami do Świecia oraz o surowych kontrolach i wysokich opłatach celnych w Toruniu. Donosi również o aktualnych cenach zboża i płótna oraz trudnościach z odbiorem drzewek z Wilanowa.

Walenty Zaleski donosi wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o pomyślnym dopłynięciu do Torunia oraz o opóźnieniach w odbiorze zboża z winy warszawskich urzędników. Informuje również o konieczności opłacenia toruńskiego cła oraz o niskich cenach zbóż i braku popytu na płótno.

Ignacy Rzeszowski SJ informuje władze Lwowa o doręczeniu powierzonych mu listów oraz osobistym wstawiennictwie u adresatów w sprawach miasta. Do pisma załącza uzyskaną odpowiedź informacyjną i deklaruje dalszą gotowość do posługi.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o wysłaniu do niego beli towaru przez furmana Baumgarta. Wspomina również o przesyłce z Lipska, która w zależności od ustaleń z zastępcą z Wiśniowa zostanie dołączona do tego samego transportu lub nadejdzie przez Kraków.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o uiszczeniu polskiego cła od przesyłki sukna i koca oraz dołącza wykaz pobranych opłat. Oferuje także sprowadzenie partii safianu różnych gatunków na korzystnych warunkach handlowych wzorowanych na lipskich.

Ferdinand Engelhardt powiadamia Arthura Forbesa o wysyłce beli sukna oraz lipskiej skrzyni za pośrednictwem furmanów do Lwowa i Jarosławia. Do listu dołącza specyfikację poniesionych opłat oraz rachunek na kwotę 338 florenów z prośbą o zaksięgowanie.

Grodzicki odsyła rajców po pokwitowanie pożyczonych 6000 zł do skarbu Rzeczypospolitej. Obiecuje upomnieć podwładnych, na których miasto składa skargi, oraz rozliczyć wzięte żelazo.

Stanisław Gorzewski donosi Janowi Jabłonowskiemu o przesłaniu weksla oraz odpowiedzi od władz Gdańska, a także o popłochu wśród wojsk saskich gromadzących zapasy w Toruniu. Autor prosi o dalsze dyspozycje, nie widząc potrzeby dłuższego pozostawania w Świeciu.