Katalog źródeł

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności i obfitości wszelkich dóbr dla władz oraz wszystkich mieszkańców miasta na bieżący rok i kolejne lata.

Wodzicki nie chce wydawać reskryptu bez znajomości sprawy rozpoznawanej przez sądy asesorskie. Przekazuje dokumenty kanclerzowi koronnemu.

Brulion skierowany do Wodzickiego deklaruje posłuszeństwo królowi, ale zasadniczy fragment odpowiedzi na memoriał pozostaje niepewny.

Michał Wodzicki zawiadamia magistrat lwowski o przekazaniu na dworze królewskim wyjaśnień doktora Franchiego w jego sporze z jubilerem królewskim Wayzerem. Przypuszcza również, że pismo to zostało już odesłane do Drezna, gdzie aktualnie przebywa jubiler.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski, że nie otrzymał zapowiadanych wyjaśnień od doktora Franchiego w sprawie wniesionego przeciw niemu memoriału pana Wayzera. W związku z tym domaga się rychłego wydania rozstrzygnięcia, którego oczekuje strona skarżąca.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skierowaniu listu do starosty błońskiego z żądaniem zwrotu bezprawnie zajętej kamienicy Katarzynie Georgiewiczowej. Kopię pisma pod pieczęcią przesyła władzom miejskim do wiadomości z nadzieją na pomyślne załatwienie sprawy.

Biskup zwraca się do wojewody podolskiego o powściągnięcie syna. Radzi miastu prosić hetmana o użycie garnizonu oraz porozumieć się z arcybiskupem.

Biskup wysyła interwencje do hetmana wielkiego koronnego i starosty lwowskiego. Magistrat otrzymuje kopie i ma równolegle wykonywać swoje obowiązki.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, radzie i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi odwzajemnia się serdecznymi życzeniami obfitości wszelkich dóbr i pomyślności w Nowym Roku dla mieszkańców miasta.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc o Bożą opiekę, pociechę i obfitość dóbr dla Lwowa oraz jego mieszkańców.

Biskup przemyski Michał Wodzicki apeluje do hetmana Jana Klemensa Branickiego o wstawiennictwo i ochronę Lwowa przed samowolą starosty błońskiego Potockiego, który zbrojną ręką przejmuje miejskie kamienice. Powołując się na konstytucję z 1678 roku zakazującą siłowego zaboru dóbr mieszczańskich, prosi hetmana o powstrzymanie bezprawia grożącego miastu upadkiem.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Bożego Narodzenia. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość i przesyła władzom oraz całemu miastu życzenia wszelkiej pomyślności.

Odpis interwencji do wojewody podolskiego o ojcowskie napomnienie syna, zaprzestanie przemocy wobec Lwowa i zadośćuczynienie za krzywdy.

Biskup przesyła odpowiedź starosty błońskiego, omawia niezaspokojone roszczenia wierzycieli i wskazuje drogę sądową jako sposób odzyskania kamienicy.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Rekomendacja kupca Hampla z Warszawy do prowadzenia miejskich rozrywek. Autor wskazuje korzyści z napływu gości: najem domów, handel i sprzedaż żywności.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skardze podwojewodziego Skrzetuskiego na zarzuty wytoczone przeciwko niemu przed sądami królewskimi. Zaleca władzom miejskim niezwłoczne powołanie komisji na miejscu w celu polubownego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sporu.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje władze Lwowa o planowanym wyjeździe do Wschowy i zapowiada wstawiennictwo u hetmana polnego koronnego w kwestii wymiany złota na potrzeby miejscowego garnizonu. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do pomyślnego załatwienia sprawy miejskiej.

Biskup przemyski Michał Wodzicki interweniuje u władz Lwowa na polecenie dworu w Dreźnie, domagając się bezzwłocznej egzekucji wyroków nakazujących doktorowi Franchiemu spłatę długu wobec królewskiego jubilera Weisera. Ostrzega, że w przypadku dalszej opieszałości sam wypłaci należną sumę, a zwrotem kosztów i karą obciąży magistrat.

Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia opieki Bożej oraz obfitości wszelkich pomyślności dla miasta i jego obywateli.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki zapewnia władze Lwowa o swojej stałej przychylności oraz gotowości do obrony i pomnażania praw miejskich. Informuje również, że po przebytej chorobie wyjeżdża na sejm, gdzie zamierza zadbać o interesy miasta.

Autor żąda zbadania zarzutów doktora Awedyka wobec Rozalii Muratowiczowej i jej synów: najścia domu, zabrania pieniędzy, zastawów, sprzętów i dzieci. Domaga się zwrotu oraz zakazu dalszych najść.

Referendarz koronny Michał Wodzicki przesyła magistratowi lwowskiemu oryginał supliki wniesionej do króla przez pana Weyzego. Wzywa władze miejskie do jak najszybszego wydania opinii i decyzji, którą ma następnie przedłożyć dworowi królewskiemu.