Katalog źródeł

Autor odnotowuje wysłanie panu Zaleskiemu kwitu pochodzącego od starościca kamienieckiego, dotyczącego Mikołaja Zająca [?] i kwoty 72 florenów 18 groszy za myto.

Autor skarży się na nierozliczenie wydatków poniesionych dla miasta i na postępowanie magistratu. Żąda zwrotu 420 florenów oraz pozostałych należności, odnosi się do dekretu i terminu 20 sierpnia, a na końcu pisze o zdrowiu i ograniczeniu dalszych podróży.

Hrabia de Béthune prosi, aby adresat zadowolił się przy tej poczcie jego dobrą wolą, i zapewnia o swym oddaniu. Powód ograniczenia długości listu pozostaje częściowo nieczytelny.

Osobna koperta adresowana do wojewody wołyńskiego we Lwowie. Nie podaje daty ani nazwiska nadawcy.

Niepodpisany autor przekazuje wiadomości de Baluze’a o papieskiej inwestyturze króla Hiszpanii, francuskich operacjach we Włoszech i neutralności państw niemieckich. Ocenia trudności Holendrów i relacjonuje, z zastrzeżeniem potrzeby potwierdzenia, układ portugalski.

Autor przekazuje wiadomości o francuskich, hiszpańskich i cesarskich operacjach we Włoszech, zranieniu Catinata, zaopatrzeniu armii i posiłkach. Relacjonuje działania w Katalonii oraz stanowisko Wenecji; część danych wyraźnie traktuje jako doniesienia.

Dopisek informuje o zdobycznych statkach od floty Bilbao, dalszym ruchu okrętów koło wybrzeży hiszpańskich oraz rozkazie przygotowania jednostek w Dunkierce.

Autor krytycznie odnosi się do sprzecznych doniesień o flocie i rokowaniach, wyjaśnia opóźnienia poczty oraz broni sposobu, w jaki przekazywał informacje dotyczące elektora bawarskiego i polskiej elekcji.

De Baluze życzy powodzenia na sejmiku. Odrzuca niepotwierdzoną wiadomość o śmierci delfina i omawia szanse wojny, neutralność w Rzeszy, flotę francuską i hiszpańską oraz prawa sukcesyjne do włoskich posiadłości.

Autor wspomina przesunięcie podróży adresata do sejmu. Zapowiada wysłanie listów do Paryża i przekazuje list markizy. Prosi o mocniejszy papier i opisuje koszty przesyłek.

Duport wyjaśnia opóźnienie odpowiedzi i donosi o galiocie, który wypłynął z Gdańska osiemnastego dnia oraz został odprawiony w komorze celnej dwudziestego drugiego. Obawia się, że wojna utrudni przewóz koni i wjazd z nimi do Francji.

Autor składa życzenia noworoczne i omawia oczekiwanie Duporta na przesyłkę oraz sytuację marszałkowej litewskiej podczas nieobecności męża. Przekazuje z wyraźnym zastrzeżeniem pogłoskę o francuskim wyjściu z oblężenia.

Autor wyjaśnia sprawę niezwróconych listów do markizy de Béthune i zamówienia luster. Relacjonuje wyjazd posła francuskiego do króla w Birżach, pogłoski o powrocie dworu oraz pokoju ze Szwecją i obawy o sytuację wewnętrzną.

Kolumna liczb na odwrocie adresu; niepodane przedmiot rachunku, jednostka pieniężna ani osoby. Część cyfr i suma są niepewne.

De Baluze gratuluje przyjazdu i rozwiązania wojewodziny. Prosi o wyjaśnienie pogłosek o niezadowoleniu Jabłonowskiego z przyjęcia we Francji i odrzuconych propozycjach. Ustala także sposób rozliczenia należności paryskiej.

Autor cieszy się z powrotu wojewodziny do zdrowia. Wyjaśnia brak korespondencji markizy de Béthune i zapewnia, że jej syn otrzymał pieniądze oraz zamierzał wrócić do Francji.

Adres do Stanisława Jana Jabłonowskiego, kasztelana krakowskiego i najwyższego wodza wojsk Królestwa Polskiego, do Warszawy.

Przeor uznaje obowiązek stawienia się przed sądem asesorskim, lecz prosi o rozstrzygnięcie sprawy przez sąd rady miejskiej dla uniknięcia kosztów. Chce wyznaczenia komisarzy do obejrzenia dokumentów dotyczących gruntów klasztoru. W związku z niedawnym pilnym wyjazdem prosi o tydzień do powrotu, zwolnienie z terminów asesorskich i zgodę na dalszą budowę do polubownego rozstrzygnięcia, przy czym budynki mają przypaść temu, komu zostanie przyznany grunt.

Autor zabiega o interwencję adresata w sporze z człowiekiem określanym jako komorzy krakowski. Wspomina wcześniejsze zabiegi u tego człowieka, własną służbę, koszty i potrzebę uzyskania należnych mu środków. Treść jest prośbą i relacją strony, nie dowodem wyniku sporu.

Autor przypomina prośbę o interwencję w sprawie zasłużonej zapłaty. Pisze, że jego sytuacja finansowa jest ciężka, a zwrot kosztów i odzyskanie należności umożliwiłyby dalszą służbę. Odwołuje się do sprawy związanej z komorzym krakowskim; nie znamy odpowiedzi adresata.

Autor prosi o pilne wstawiennictwo u generała dla swego „wnuka”, ks. Rusnowskiego [?], w sprawie archidiakonatu warszawskiego. Skarży się na konkurencję kanonika Suszyckiego [?] i powołuje na pisemną obietnicę.

Józef Błazowski rekomenduje ks. Marcina Welimskiego do wakującej mansjonarii u Panny Maryi po rezygnacji ks. Petranskiego, wikarego lwowskiego. Nadanie pozostaje w gestii magistratu.

Bobrowski wysyła pacholika, którego adresat ma po powrocie odesłać do chorągwi. Przypomina o swej sprawie i oczekuje deputatów; skarży się, że przysłanym pocztowym nie dano nic na wyżywienie.

Bogucki prosi prezydenta Lwowa o dokończenie rozliczenia zastawu klejnotów, zapisanie pokwitowania w aktach i zabezpieczenie stron przed dalszymi roszczeniami. Część szczegółów transakcji pozostaje nieczytelna.

Brodzicki przekazuje pochwałę wojewody bełskiego za opór Lwowa wobec nieprzyjaciela i radzi podziękować mu wizytą. Prosi też o sprawiedliwe rozpatrzenie krzywdy poddanych z Żurawki [?], poleconych przez tego wojewodę.

Krótki bilecik odsyła do prośby Forbesa i trudności w jej załatwieniu. Adresata, przedmiotu prośby i daty nie ustalono.

Wykaz towarów obejmuje 70 jednostek w różnych kolorach, dodatkowy szkarłat i 50 łokci tkaniny. Nazwa towaru i części kolorów wymagają kontroli.

Karmelita Walenty prosi prezydenta Lwowa o urzędowe wydanie rzeczy i papierów Górskiego przechowywanych u Herbuta. Szabla pozostaje sporna z powodu roszczenia o jeden złoty; zakonnik obiecuje pokwitowanie odbioru.

Wachlikowic dziękuje za działania syndyka: rzeczy po wielomiesięcznym oczekiwaniu przywieziono pokrzywdzonej. Przekazuje polemikę z usprawiedliwieniem Wilczka i zapowiada rozliczenie kosztów.

Wachlikowic prosi syndyka o zwrot rzeczy siostrzenicy, żony kowala Aleksandra Złotkiewicza. Zarzuca kucharce Jagniessce kradzież i opisuje jej uwięzienie u Wilczka; rzeczy miały pozostawać w depozycie urzędowym.

Wielopolska tłumaczy, że choroba oczu uniemożliwia jej własnoręczne pisanie. Wyraża troskę o siostrzenicę i pyta o kobietę z klasztoru umiejącą haftować drobnym ściegiem.

Autorka gratuluje adresatowi bezpiecznego przybycia i szczęśliwego porodu jego żony. Dziękuje za solidarność wobec nieszczęścia Sapiehów i prosi o bezpieczne przesłanie relikwii.

Wielopolska dziękuje za życzliwość i chce odwzajemnić pomoc. Niepokoi się o zdrowie siostrzenicy; przekazuje także pozdrowienia i wiadomość, że znajomi oczekują adresata.

Autor zawiadamia o śmierci króla17czerwca o22 i żałobie. Opisuje jako już zaczynające się spory królewicza Jakuba z królową oraz oczekiwane narady i przyjazd kardynała.

Rejestr obejmuje odzież, broń, pościel, naczynia, sprzęty domowe, wozy, konie i bydło. To osobny odpis spisu rzeczy, nie trzeci list do matki.

Zachowany początek listu ponawia prośbę i wyjaśnia, że celem autora jest służba pod komendą dobrodzieja. Dalszy ciąg, podpis i datownik nie występują w udostępnionym PDF.

Brulion skierowany do Wodzickiego deklaruje posłuszeństwo królowi, ale zasadniczy fragment odpowiedzi na memoriał pozostaje niepewny.

Giedymin prosi porucznika o krótkotrwałe pożyczenie pancerza i elementów uzbrojenia. List nie podaje celu użycia ani daty; rok 1698 pochodzi z okładki.

Darowski odrzuca żądanie podatków sprzed objęcia kamienicy. Opisuje zniszczony dach, wodę podmywającą fundamenty i kwaterunek żołnierzy; domaga się uwzględnienia stanu budynku i pisemnej odpowiedzi.