Katalog źródeł

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności i obfitości wszelkich dóbr dla władz oraz wszystkich mieszkańców miasta na bieżący rok i kolejne lata.

Wodzicki nie chce wydawać reskryptu bez znajomości sprawy rozpoznawanej przez sądy asesorskie. Przekazuje dokumenty kanclerzowi koronnemu.

Brulion skierowany do Wodzickiego deklaruje posłuszeństwo królowi, ale zasadniczy fragment odpowiedzi na memoriał pozostaje niepewny.

Michał Wodzicki zawiadamia magistrat lwowski o przekazaniu na dworze królewskim wyjaśnień doktora Franchiego w jego sporze z jubilerem królewskim Wayzerem. Przypuszcza również, że pismo to zostało już odesłane do Drezna, gdzie aktualnie przebywa jubiler.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski, że nie otrzymał zapowiadanych wyjaśnień od doktora Franchiego w sprawie wniesionego przeciw niemu memoriału pana Wayzera. W związku z tym domaga się rychłego wydania rozstrzygnięcia, którego oczekuje strona skarżąca.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skierowaniu listu do starosty błońskiego z żądaniem zwrotu bezprawnie zajętej kamienicy Katarzynie Georgiewiczowej. Kopię pisma pod pieczęcią przesyła władzom miejskim do wiadomości z nadzieją na pomyślne załatwienie sprawy.

Biskup zwraca się do wojewody podolskiego o powściągnięcie syna. Radzi miastu prosić hetmana o użycie garnizonu oraz porozumieć się z arcybiskupem.

Biskup wysyła interwencje do hetmana wielkiego koronnego i starosty lwowskiego. Magistrat otrzymuje kopie i ma równolegle wykonywać swoje obowiązki.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, radzie i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi odwzajemnia się serdecznymi życzeniami obfitości wszelkich dóbr i pomyślności w Nowym Roku dla mieszkańców miasta.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc o Bożą opiekę, pociechę i obfitość dóbr dla Lwowa oraz jego mieszkańców.

Biskup przemyski Michał Wodzicki apeluje do hetmana Jana Klemensa Branickiego o wstawiennictwo i ochronę Lwowa przed samowolą starosty błońskiego Potockiego, który zbrojną ręką przejmuje miejskie kamienice. Powołując się na konstytucję z 1678 roku zakazującą siłowego zaboru dóbr mieszczańskich, prosi hetmana o powstrzymanie bezprawia grożącego miastu upadkiem.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Bożego Narodzenia. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość i przesyła władzom oraz całemu miastu życzenia wszelkiej pomyślności.

Odpis interwencji do wojewody podolskiego o ojcowskie napomnienie syna, zaprzestanie przemocy wobec Lwowa i zadośćuczynienie za krzywdy.

Biskup przesyła odpowiedź starosty błońskiego, omawia niezaspokojone roszczenia wierzycieli i wskazuje drogę sądową jako sposób odzyskania kamienicy.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Rekomendacja kupca Hampla z Warszawy do prowadzenia miejskich rozrywek. Autor wskazuje korzyści z napływu gości: najem domów, handel i sprzedaż żywności.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skardze podwojewodziego Skrzetuskiego na zarzuty wytoczone przeciwko niemu przed sądami królewskimi. Zaleca władzom miejskim niezwłoczne powołanie komisji na miejscu w celu polubownego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sporu.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje władze Lwowa o planowanym wyjeździe do Wschowy i zapowiada wstawiennictwo u hetmana polnego koronnego w kwestii wymiany złota na potrzeby miejscowego garnizonu. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do pomyślnego załatwienia sprawy miejskiej.

Biskup przemyski Michał Wodzicki interweniuje u władz Lwowa na polecenie dworu w Dreźnie, domagając się bezzwłocznej egzekucji wyroków nakazujących doktorowi Franchiemu spłatę długu wobec królewskiego jubilera Weisera. Ostrzega, że w przypadku dalszej opieszałości sam wypłaci należną sumę, a zwrotem kosztów i karą obciąży magistrat.

Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia opieki Bożej oraz obfitości wszelkich pomyślności dla miasta i jego obywateli.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki zapewnia władze Lwowa o swojej stałej przychylności oraz gotowości do obrony i pomnażania praw miejskich. Informuje również, że po przebytej chorobie wyjeżdża na sejm, gdzie zamierza zadbać o interesy miasta.

Autor żąda zbadania zarzutów doktora Awedyka wobec Rozalii Muratowiczowej i jej synów: najścia domu, zabrania pieniędzy, zastawów, sprzętów i dzieci. Domaga się zwrotu oraz zakazu dalszych najść.

Referendarz koronny Michał Wodzicki przesyła magistratowi lwowskiemu oryginał supliki wniesionej do króla przez pana Weyzego. Wzywa władze miejskie do jak najszybszego wydania opinii i decyzji, którą ma następnie przedłożyć dworowi królewskiemu.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór kompetencyjny między radą miejską Lwowa a starostą Stanisławem Odrowążem, potwierdzając jurysdykcję prawa magdeburskiego nad wszystkimi przybyszami i kupcami przebywającymi w mieście, na przedmieściach oraz pod Zamkiem Wyższym. Kompetencje sądownicze starosty ograniczono wyłącznie do spraw o zabójstwa i najścia na domostwa popełnione w obrębie jurysdykcji zamkowej.

Król Zygmunt I Stary nakazuje urzędnikom koronnym i miejskim udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w zatrzymywaniu kupców omijających lwowski skład towarów. Zabrania nielegalnego transportu wołów, wosku i innych towarów z Rusi i Podola z pominięciem Lwowa i należnych ceł pod groźbą kar majątkowych.

Michał Woliński usprawiedliwia przed Franciszkiem Głogowskim swoje zatrzymanie i zwłokę w obowiązkach wojskowych, powołując się na nagłe wezwanie. Zapewnia adresata o woli zrehabilitowania się przy najbliższej okazji oraz przesyła pozdrowienia dla jego rodziny.

Michał Woliński przekazuje Franciszkowi Głogowskiemu wiadomości polityczne uzyskane od starosty grabowieckiego, w tym doniesienia o przybyciu księcia Contiego do Malborka oraz o przejściu wojsk cudzoziemskich na jego stronę. Informuje również o planowanym zjeździe pod Zawichostem i przemarszu wojewody bełskiego przez Niemirów do Brzeżan.

Michał Woliński zwraca się do Franciszka Głogowskiego z pilną prośbą o wypożyczenie broni palnej na wypadek konieczności obrony w związku ze sprawą trybunalską. Zapewnia adresata o dbałości o powierzony rynsztunek i deklaruje gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Podkomorzy lwowski Wojciech Starzechowski poświadcza usypanie kopców granicznych i prawne ustalenie granic między dobrami kapituły lwowskiej (Żydatycze), Michała Chomątowskiego (Dublany) oraz Zofii Hynkowej (Sroki). Za naruszenie nienaruszalności wytyczonych granic strony ustanowiły wadium w wysokości stu grzywien.

Fabian Giedymin zwraca się do porucznika Michała Wolskiego z uniżoną prośbą o krótkoterminowe wypożyczenie pancerzy pacholczych i towarzyskich, a także karwaszy i misiurek.

Król Zygmunt I rozstrzyga sprawę próby wykupu Młyna Piekarskiego na przedmieściu Lwowa przez chirurga Jana Frię. Monarcha orzeka, że rodzeństwo Michał i Anna, dzieci zmarłego mistrza Michała, zachowują dożywotnie prawo do posiadania i dzierżawy owego młyna.

Lwowski sąd ziemski dokonuje transumpcji i potwierdzenia przywilejów królów Kazimierza Jagiellończyka oraz Zygmunta I Starego dla cerkwi św. Mikołaja przed miastem Lwowem. Dokument potwierdza zwolnienie tamtejszego prezbitera, jego następców oraz samego monasteru od wszelkich podatków, danin i ciężarów na rzecz korony.

Antoni Głogowski tłumaczy się bratu Franciszkowi ze spraw związanych z zarządem dobrami i przekazaniem rejestrów oraz informuje o powrocie posłańca Bazylego. Sugeruje wysłuchanie jego rachunków oraz wyznaczenie osoby do wyegzekwowania należności od pana Wodyńskiego.

Gniński rekomenduje syndyka Michała Grygrowicza na wakujące pisarstwo sądowe Lwowa. Powołuje się na jego wcześniejszą służbę i reprezentowanie miasta na sejmach i sejmikach.

Dokument podkomorzego przemyskiego Stanisława Herburta z Fulsztyna oraz wojskiego przemyskiego Macieja Boguskiego potwierdzający przeprowadzenie wizji lokalnej, wyznaczenie granic oraz usypanie kopców granicznych między wsiami Bieńkowa Wisznia, Jatwięgi i Sychtarowice a wsią Milczyce. Spór graniczny został rozpatrzony na wniosek dziedziców wspomnianych dóbr.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski potwierdza i zatwierdza powagą ordynariacką przywilej króla Zygmunta I, przekazujący rajcom miasta Lwowa wieczyste i nieodwołalne prawo patronatu oraz prezenty prepozytury szpitalnego kościoła Świętego Ducha we Lwowie. Akt wydano po uprzednim wezwaniu edyktalnym ewentualnych oponentów i stwierdzeniu ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Dalton donosi o zawieszeniu procesu starosty krasnostawskiego oraz o wojskowych staraniach u Jego Mości o komput i regimentarstwo. Przekazuje również wieści o przechwyceniu instrukcji królewskiej przez Sapiehów, bezwzględnym stanowisku króla wobec starosty oraz pogłoskach o buncie w Moskwie i śmierci cara.

Król Zygmunt II August dokonuje transumptu i potwierdzenia czterech dawnych przywilejów królewskich dla miasta Lwowa, dotyczących m.in. prawa składu wszelkich towarów, zakazu omijania lwowskiego składu przez kupców podolskich i ruskich, poddania kupców obcych sądownictwu miejskiemu oraz zasad sporządzania testamentów i obrotu nieruchomościami. Dokument nadaje odpisom tych przywilejów pełną moc prawną równą oryginałom.

Georg Christoph Dietz dopomina się u Arthura Forbesa o odpowiedź na wcześniejszą korespondencję w związku ze zbliżającym się jarmarkiem św. Michała w Lipsku. Prosi o wydanie panu Altmuellerowi dyspozycji, które pozwolą zadowalająco sfinalizować interesy z udziałem pana Taylora.

Król Zygmunt II August potwierdza przywilej króla Władysława III Warneńczyka z 1444 roku, nakazujący szlachcie i duchowieństwu wyprzedaż lwowskich nieruchomości w ciągu roku mieszczanom lwowskim. Dodatkowo monarcha wprowadza obowiązkowe urzędowe taksowanie obciążanych dóbr przez magistrat pod przysięgą oraz zakazuje sztucznego zawyżania długów zastawnych ponad oszacowaną wartość.

Kapituła metropolitalna lwowska zezwala młynarzowi Walentemu i jego żonie Dorocie na wykupienie trzeciej części oraz trzeciej miarki młyna Stachyrowskiego od Elżbiety, wdowy po rajcy Stanisławie Bergerze. Jednocześnie kapituła wydzierżawia im dożywotnio pozostałe dwie części młyna w zamian za roczny czynsz, dostawy mąki i obowiązek utrzymania oraz naprawy budynków młyńskich.

Król Zygmunt II August dokonuje transumptu trzech wcześniejszych przywilejów monarszych dla Lwowa: Kazimierza Wielkiego z 1368 r. (potwierdzonego w 1389 r.) na 100 łanów frankońskich, Władysława Jagiełły z 1415 r. na tzw. obszary i Krzywylas oraz Władysława Warneńczyka w sprawie zagospodarowania nadwyżek łanowych nad Brzuchowicką. Dokument nadaje wpisanym aktom pełną i niewątpliwą moc prawną równą oryginałom.

Król Zygmunt II August rozstrzyga spór apelacyjny pomiędzy spadkobiercami Marcina Hanela a władzami miasta Lwowa, opierając się na dawnych przywilejach królewskich i zeznaniach świadków. Dokument ostatecznie potwierdza, że wsie Hołosko Wielkie i Brzuchowice leżą w granicach miejskich i na zawsze podlegają jurysdykcji władz Lwowa.

Król Zygmunt August potwierdza w formie transumptu vidimus dwa wcześniejsze przywileje królów Władysława Jagiełły (1415) i Władysława Warneńczyka (1444), dotyczące nadania oraz użytkowania przez miasto Lwów podmiejskich gruntów i nadwyżek łanowych, tzw. obszarów. Dokument gwarantuje transumowanemu wypisowi taką samą moc prawną i wiarygodność, jaką posiadały dokumenty oryginalne.

Król Zygmunt II August zatwierdza transumowany dokument rady miejskiej Lwowa z 1529 roku zawierający statut i artykuły mistrzowskie połączonego cechu kowali, ślusarzy, mieczników, kotlarzy, zbrojarzy i iglarzy. Władca nadaje postanowieniom cechowym moc prawną na prośbę starszych i braci cechowych.

Michael Eckmiller informuje Mathiasa Forbesa o podjętych krokach prawnych i rozliczeniach wekslowych wobec dłużników, m.in. Haltersa i Naylora, a także o ekspedycji towarów. Wyraża obawy co do ściągnięcia należności i prosi o nadesłanie dalszych szczegółowych dyspozycji.