Katalog źródeł

Antoni Heuglin poleca opiece Arthura Forbesa sługę swojego syna, który podróżuje w sprawach handlowych do Jass. Zwraca się z prośbą o udzielenie mu wsparcia i rady, zapewniając o swojej wdzięczności oraz gotowości do wzajemnych przysług.

Ant. Heuglin dziękuje Arthurowi Forbesowi za wykupienie weksla przez pana Nitzscha oraz przekazanie pieniędzy panu Knabe w Warszawie. Deklaruje również gotowość do dalszych przysług i potwierdza zastrzeżenie prowizji dla adresata.

Antony Heuglin junior potwierdza bezpieczne dotarcie do Gdańska, dziękuje za okazaną przyjaźń, usprawiedliwia zwłokę w pisaniu i informuje o wyjeździe [ojca?] morzem do Amsterdamu 27 maja.

Załączony weksel ma zostać przedstawiony Piotrowi, słudze Krzysztofa Nitzscha; po inkasie należność należy przesłać Heuglinowi, potrącając prowizję.

Król Zygmunt I Stary, zważywszy na położenie Lwowa na zagrożonym pograniczu oraz zasługi tamtejszych rzemieślników w obronie murów miejskich, wyłącza lwowskie cechy z ogólnego nakazu kasacji bractw w Koronie i uroczyście potwierdza wszystkie ich dotychczasowe prawa, statuty i przywileje.

Fabian Giedymin zwraca się do porucznika Michała Wolskiego z uniżoną prośbą o krótkoterminowe wypożyczenie pancerzy pacholczych i towarzyskich, a także karwaszy i misiurek.

Podkomorzy lwowski Wojciech Starzechowski poświadcza usypanie kopców granicznych i prawne ustalenie granic między dobrami kapituły lwowskiej (Żydatycze), Michała Chomątowskiego (Dublany) oraz Zofii Hynkowej (Sroki). Za naruszenie nienaruszalności wytyczonych granic strony ustanowiły wadium w wysokości stu grzywien.

J. de Harstall zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u jego ojca, kasztelana krakowskiego, w obliczu nieprzychylnych działań i roszczeń finansowych wysuwanych przez księcia kurlandzkiego. Zapewnia przy tym adresata o niezmiennym szacunku i oddaniu dla całego rodu Jabłonowskich.

J. de Harstall ponawia wyrazy szacunku wobec wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego oraz prosi o zachowanie życzliwości jego ojca, hetmana wielkiego koronnego. Wyjaśnia kwestię doręczonego mu pozwu księcia Kurlandii na rozprawę we Lwowie, protestuje przeciwko temu postępowaniu i prosi o ochronę przed niesprawiedliwymi zarzutami.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie nadaje miastu Lwowowi na wieczność prawo pobierania opłaty targowej od każdego wozu z towarami, przyznanej niegdyś czasowo przez króla Jana Olbrachta. Uzyskane w ten sposób dochody zostają przeznaczone na odnowienie i utrzymanie fortyfikacji miejskich.

Ksiądz Paweł Garbowski odpowiada na skargę burmistrza oraz rady Lwowa dotyczącą nieuprawnionego pobrania sumy przez ks. Gudłowskiego. Zapewnia o nakazaniu pisarzowi bełskiemu wystawienia pozwu i deklaruje sprawiedliwe rozsądzenie sprawy po stawieniu się pełnomocnika miasta.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy Dymitrem Tyrawą a lwowską kapitułą katedralną, przysądzając kapitule wieczystą własność wsi Czerkasy na podstawie wcześniejszej darowizny królewskiej i faktu wykupienia dawnego zastawu. Wobec wykazania wypłaty sumy zastawnej i braku innych tytułów prawnych u pretendenta, król nakazuje Dymitrowi i jego potomkom wieczne milczenie.

Hankiewicz opisuje zabiegi przy sprawach Haidera, rozmowy z sekretarzem królewskim i kanclerzem. Prosi o środki na potrzebne wydatki i odpiera krążącą o adresacie nieżyczliwą opinię.

Hankiewicz wyjaśnia wydatki procesowe, podaje kwoty i zapowiada termin sprawy z Reiznerem. Prosi Haidera, aby zniszczył jego korespondencję, obawiając się jej szkodliwego wykorzystania.

Autor relacjonuje zapytanie kanclerza o przyjazd Haidera. Sugeruje osobiste stawiennictwo dla obrony spraw i wspomina osoby działające po stronie przeciwnej.

Hankiewicz przekazuje magistratowi, że kanclerz nie chce dłużej odkładać spraw Lwowa. Wzywa do jak najszybszego wysłania pełnomocnika i zapowiada wpisanie spraw do rejestru sądowego.

Hankiewicz prosi o dokładne instrukcje, potwierdza otrzymanie150zł i zapowiada rozpatrzenie sprawy następnego dnia. Wspomina także ormiańskie sprawy sądowe.

Hankiewicz ponawia osobistą prośbę przekazaną przez Gabriela, czeladnika ormiańskiego kupca. Prosi o wysłanie ryb i obiecuje zwrot wydatków oraz odwdzięczenie się usługami.

Autor donosi o korzystnym wyniku sporu z Reiznerem i przesyła tekst dekretu. Łączy wiadomości sądowe z życzeniami wielkanocnymi i informacjami o innych sprawach.

Sędzia i podsędek ziemscy lwowscy poświadczają wpis z ksiąg grodzkich z 1510 roku dotyczący wykupienia przez kapitułę metropolitalną lwowską praw do królewskiej wsi Czerkasy od Dmytra i Onyszka za sumę 200 grzywien. Akt potwierdza również zrzeczenie się roszczeń przez dotychczasowych posiadaczy oraz prawną intromisję kapituły w posiadanie tych dóbr dokonaną przez woźnego.

Karol Galbraith usprawiedliwia się przed Arturem Forbesem ze zwłoki w uregulowaniu należności, tłumacząc opóźnienie brakiem spłat od własnych dłużników oraz zastojem w handlu safianem. Zapewnia adresata o rychłym uiszczeniu długu i obiecuje wynagrodzić mu konieczność oczekiwania.

Karol Galbreath dziękuje Arturowi Forbesowi za nadesłane kondolencje i informuje o poleceniu wypłaty tysiąca złotych zebranych z długów przez swego czeladnika. Deklaruje również chęć wykupienia weksla wystawionego przez pana Bochena podczas zbliżającego się jarmarku w Rzeszowie.

Galbraith tłumaczy opóźnienia zapłat, wymienia przekazanie 1000 zł oraz dalsze kwoty przekazane we Lwowie. Prosi Forbesa o cierpliwość i zachowanie zaufania.

Galbraith omawia trudności zamiany szelągów na dobrą monetę, spodziewane wpłaty Gordona i weksel. List dla Forbesa skierowano do Krakowa.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek przenosi z prawa świeckiego pod jurysdykcję i immunitet kościelny wsie Honiatycze i Czerkasy, młyn przed bramą halicką oraz kamienicę przy ulicy Szkolnej we Lwowie, stanowiące uposażenie kapituły metropolitalnej lwowskiej nadane jej przez króla Zygmunta I.

Z Lipska Gałecki dziękuje za otrzymany list i życzliwość, wspomina tutejszy dwór oraz królową. Ponawia prośbę o wstawiennictwo i opiekę nad żoną i dziećmi.

Franciszek Zygmunt Gałecki informuje szwagra o szczęśliwych narodzinach syna, polecając noworodka oraz całą rodzinę jego opiece. Wspomina również o swoim oddaleniu od dworu i docierających niepokojących wieściach o wzajemnej nieufności panującej wśród magnatów.

Franciszek Zygmunt Gałecki przesyła hetmanowi Jabłonowskiemu relację króla dotyczącą misji starosty chełmskiego w Kowlu. Wspomina o napomnieniu, by unikać zarzewia wojny i trzymać się drogi praworządności.

Franciszek Gałecki składa Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia noworoczne, prosząc o przywrócenie dawnej przychylności i opiekę nad rodziną przed planowanym wyjazdem za granicę. Porusza również kwestię rozliczeń finansowych za utrzymanie regimentu oraz swoich sporów z margrabią d'Arquien.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza przywilej kapituły metropolitalnej przyznający kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu dożywotnie posiadanie domu we Lwowie, który wzniósł on własnym kosztem. W zamian kapituła zobowiązała się do corocznego odprawiania po jego śmierci nabożeństw żałobnych i mszy w intencji zbawienia jego duszy.

Gałecki informuje ze Środy o sporach podczas sejmiku, próbie jego zerwania i kwestiach rozdziału hiberny. Zapowiada dalsze informacje w osobnym piśmie; część relacji i dopisku pozostaje nieodczytana.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miejską Lwowa dotyczący procedury powoływania rajców. Dokument ustanawia, że pierwszego rajcę nominuje w imieniu monarchy starosta spośród sześciu rajców urzędujących na dany rok, drugiego wybiera rada, a trzeciego pospólstwo miasta.

Kuchmistrz koronny Franciszek Gałecki prosi burmistrza i rajców lwowskich o dopuszczenie apelacji w procesie swojego dawnego sługi Versadra, który czuje się pokrzywdzony wyrokiem sądu miejskiego. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i powołuje się na dotychczasową przychylność magistratu.

Kuchmistrz koronny Franciszek Gałecki odpowiada na prośbę burmistrza i rajców lwowskich, zapewniając o swej życzliwości i gotowości do przysług. Informuje magistrat, że polecił powstrzymać się od wnoszenia regresu, mając na względzie pożytek i wygodę miasta oraz jego mieszkańców.

Gałecki składa życzenia noworoczne i wstawia się za Tomaszem [nazwisko niepewne], prosząc o przyjęcie go do miejskiego grona urzędniczego. Wskazuje na starania króla i wspólnych przyjaciół.

Po niedawnej żałobie Gałecki zaprasza magistrat na wesele z Rozalią Dzieduszycką, kasztelanką lubaczowską. Uroczystość zapowiada na14 lutego na Zamku Warszawskim, z poparciem króla i królowej.

Kapituła metropolitalna lwowska nadaje kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu w dożywotnie użytkowanie murowany dom przy ulicy Szkolnej we Lwowie, wzniesiony jego własnym nakładem na gruncie kapitulnym. W zamian za poniesione przez niego koszty kapituła zobowiązuje się do corocznego odprawiania po jego śmierci oficjum i mszy żałobnych za spokój jego duszy.

Kupiec pisze Forbesowi o trudnym rozliczeniu z Gordonem, sprzedaży towarów i planowanym wyjeździe do Lublina. Prosi o towar oraz odzyskanie należności i przesyła ukłony Robertowi Forbesowi.

Król Zygmunt I Stary nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie wieś Honiatycze prawem dziedzicznym wraz ze szczegółowym wytyczeniem jej granic. Ponadto zwalnia wieś i jej mieszkańców ze wszelkich ciężarów ziemskich oraz wypraw wojennych, poddając ją immunitetowi kościelnemu.

Mikołaj Hadziewicz donosi doktorowi Kupińskiemu o zabiegach w kancelarii królewskiej, u hetmana oraz podkomorzego łuckiego w celu uzyskania libertacji dla Lwowa, wspominając o poniesionych na ten cel wydatkach. Zwraca się również z prośbą o dopilnowanie jego prywatnych spraw majątkowych i kwestii długów w mieście.

Król Zygmunt I nadaje arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi i jego następcom pół grzywny rocznego czynszu, wypłacanego na Boże Narodzenie przez starostę gródeckiego, tytułem odszkodowania za łąki zajęte pod pastwisko zamku w Gródku. Świadczenie to zostaje ustanowione jako wieczyste zobowiązanie starostwa gródeckiego.

Gawroński zwraca się do administratora Funduszu Ubogich Klasztorów o sfinalizowanie i przesłanie umowy emfiteutycznej na grunt, który zamierza objąć w posiadanie. Deklaruje przy tym chęć pokrycia kosztów ewentualnego przyjazdu adresata do swojego domu.

Król Zygmunt I nadaje mieszczanom lwowskim wieczyste prawo szynkowania wina palonego (gorzałki) w obrębie miasta i na przedmieściach oraz pobierania z tego tytułu opłat na potrzeby miejskie. Wszelkim innym stanom i mieszkańcom zakazuje się sprzedaży wódki bez zezwolenia rady miejskiej pod karą konfiskaty trunku.

Aleksander Wronowski wstawia się u burmistrza Lwowa za swoim towarzyszem Borwackim w sprawie wydania zakupionego pancerza. Sprawa jest pilna, gdyż chorągiew ma w ciągu kilku dni stawić się w obozie wojskowym pod Złoczowem.

Król Zygmunt I Stary zwalnia mieszczan i kupców lwowskich z obowiązku uiszczania cła w Kołomyi, które było bezprawnie pobierane w okresie dzierżawy tamtejszych dóbr królewskich przez Ottona z Chodcza. Przywilej zwalnia na zawsze wszelkie przewożone towary, w tym ryby i zboża, w drodze tam i z powrotem.

Paweł Wojakowski ubolewa nad nagłym ochłodzeniem relacji ze strony dziekana Stanisława Dzieńkowskiego i zapewnia, że nie dał do tego żadnych powodów. Przypisując zmianę zachowania intrygom nieprzychylnych ludzi, prosi adresata o powrót do dawnej łaski i życzliwości.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a władzami Lwowa, przysądzając sporny dom na Przedmieściu Krakowskim na własność miasta. Dokument potwierdza posadowienie budynku na gruncie miejskim i poddaje go na zawsze jurysdykcji miejskiej.

Kasper Wojakowski wyraża zgodę na zamianę dóbr Laszki zgodnie z wolą Stanisława Jana Jabłonowskiego. Zwraca się z prośbą o nadesłanie deklaracji w tej sprawie, ufając, że wojewoda weźmie pod uwagę wartość majątku i nie dopuści do jego pokrzywdzenia.

Król Zygmunt I potwierdza, że plac za kościołem franciszkanów udostępniony pod ustawienie królewskich dział wojennych stanowi własność miejską, a nie zamkową. Monarcha zobowiązuje się oddać ten teren rajcom lwowskim natychmiast po przygotowaniu innego miejsca na artylerię.

Jan Wojakowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoje rozmowy ze szlachtą w Przemyślu dotyczące potrzeby zwołania sejmiku i doradza sprowadzenie uniwersałów. Donosi także o pomyślnym pozyskiwaniu dla swojej frakcji osób skłaniających się dotąd ku obozowi przeciwnemu.