Katalog źródeł

Król Zygmunt I rozstrzyga spór między dzierżawcami cła śniatyńskiego a rajcami lwowskimi, zatwierdzając dokumenty Jana z Czyżowa i Michała Mużyły Buczackiego z 1444 roku, które zniosły bezprawne cło w Kołomyi oraz określiły sprawiedliwe stawki opłat celnych w Śniatynie.

Józef Błazowski rekomenduje ks. Marcina Welimskiego do wakującej mansjonarii u Panny Maryi po rezygnacji ks. Petranskiego, wikarego lwowskiego. Nadanie pozostaje w gestii magistratu.

Król Zygmunt I zezwala magistrowi Michałowi, notariuszowi lwowskiemu, na wykupienie trzeciej części Młyna Piekarskiego na przedmieściu lwowskim za sumę pięćdziesięciu grzywien. Zapisuje mu tę kwotę oraz prawo pobierania trzeciej części dochodów z młyna z obowiązkiem ponoszenia jednej trzeciej kosztów jego napraw.

Błazowski ostrzega, że przedwczesne uwięzienie Balickiego może narazić urząd na odpowiedzialność. Omawia kolejne publikaty, mandat egzekucyjny, pozwanie do sądu i potrzebę konsultacji przed dalszą egzekucją.

Po uniwersale podskarbiego Błazowski prosi magistrat o odroczenie taksy cen do 20 października, kiedy sam przyjedzie. Liczy na udział podwojewodziego. Taksa dotyczy cen towarów i żywności.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy dziedzicem Zboisk Piotrem Hodnowskim a władzami Lwowa, zezwalając na pobór grobelnego wyłącznie od kupców pod warunkiem należytego utrzymania grobli i drogi. Jednocześnie zwalnia z opłaty wozy puste oraz chłopów przewożących płody rolne i surowce na własny użytek domowy.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Król Zygmunt I Stary potwierdza przywilej króla Kazimierza IV Jagiellończyka z 1472 roku ustanawiający we Lwowie dwa jarmarki roczne na uroczystości Świętej Trójcy oraz św. Agnieszki. Dokument reguluje szczegółowe uprawnienia handlowe, prawo składu, opłaty celne, wypas bydła kupieckiego oraz jurysdykcję sądową nad kupcami.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Sędzia i podsędek ziemscy sieradzcy zaświadczają, że król na sejmie walnym w Piotrkowie zatwierdził prawa Małgorzaty, wdowy po Marcinie Tłustym, oraz jej syna Erazma do młyna słodowego pod Lwowem przy bramie halickiej. Władca utrzymał ich w spokojnym posiadaniu młyna wbrew roszczeniom kapituły metropolitalnej lwowskiej.

Bobowski wstawia się za wdową Iliniczową, która nie ma pokwitowań podatków od kamienicy. Obawia się roszczeń miasta wobec kapitana i jego regresu do niej. Autor powołuje się na szczególny wzgląd należny wdowom i sierotom.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór kompetencyjny między radą miasta Lwowa a gminą ormiańską, znosząc urząd odrębnego wójta ormiańskiego i poddając Ormian pod jurysdykcję miejską w sprawach o nieruchomości oraz w czterech artykułach kryminalnych. W pozostałych sprawach ormiańskich sądzić ma wójt miejski wraz z sześcioma starszymi ormiańskimi według ich prawa ojczystego, z prawem apelacji bezpośrednio do majestatu królewskiego.

Michał Bobrowski odsyła Kazimierzowi Wolskiemu pachołka, prosząc o ponowne skierowanie go do chorągwi po powrocie, oraz pyta o stan sprawy z panem Boreyką. Informuje także o pilnej potrzebie przybycia deputatów z wyżywieniem dla ludzi pocztowych i prosi o odebranie czapki od Próchnickiego.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza przywilej króla Aleksandra Jagiellończyka zezwalający kapitule katedralnej we Lwowie na wykupienie wsi Czerkasy od dzierżawców. Potwierdzone dobra zostają na wieczność inkorporowane do uposażenia lwowskiej kapituły metropolitalnej.

Piotr Bobrowski przesyła pozdrowienia porucznikowi Kazimierzowi Wolskiemu oraz prosi o wypłacenie dodatku na strawne dla swoich pachołków w razie opóźnienia jego przybycia. Zapewnia, że wkrótce osobiście zjawi się w obozie pod Lwowem i zwróci wyłożone pieniądze.

Piotr Bobrowski donosi porucznikowi Kazimierzowi Wolskiemu o całkowitym zniszczeniu Wawrzeńczyc i okolicznych wsi przez Szwedów oraz o trudnościach ze ściągnięciem prowiantu, prosząc o instrukcje chorążego koronnego. Wspomina również o niepokojących wieściach ze Lwowa i prosi o zabezpieczenie pozostawionych tam skrzyń.

Bobrowski opisuje kłopoty z czeladzią i pieniędzmi. Prosi o wypłatę pocztowemu i pomoc ludziom pozostawionym u Wolskiego, zapowiadając przyjazd. Wymienia 50 i 60 zł w odrębnych rozliczeniach.

Król Zygmunt I pozwala Janowi Odrowążowi ze Sprowy, wojewodzie bełskiemu i staroście samborskiemu, na zapisanie królewskiej wsi Łuka w powiecie samborskim szlachcicowi Piotrowi Mączyńskiemu w sumie 200 florenów. Akt określa warunki dzierżenia dóbr przez wierzyciela oraz zastrzega prawo ich wykupu przez króla bądź starostę.

Bogdanowicz pisze do Forbesa o spłacie długu 600 zł. Zamiast wcześniejszego przesłania pieniędzy wysyła przez żonę weksel. Wspomina zabezpieczenie membraną i prosi o wiadomość zwrotną; część instrukcji pozostaje nieczytelna.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza ugodę między lwowską kapitułą katedralną a prepozytem Stanisławem Wilczkiem dotyczącą przyznania mu dożywotnio pierwszego miejsca w kościele, kapitule i przy stole jako kanonikowi. Porozumienie zastrzega prawa przyszłych następców na prepozyturze lwowskiej do dochodzenia swoich uprawnień.

Stanisław Bogusławski zdaje sprawę Wojciechowi Zimnickiemu z przebiegu postępowań przed Trybunałem w Piotrkowie przeciwko Wielkiemu oraz informuje o przeniesieniu sprawy do Lublina. Zwraca się z pilną prośbą o nadesłanie właściwych pełnomocnictw grodzkich i oryginalnych dekretów królewskich niezbędnych do obrony panów Siekierzyńskich i Langisza.

Król Zygmunt I na prośbę arcybiskupa lwowskiego Bernarda Wilczka potwierdza wyrok króla Władysława Jagiełły z 1422 roku regulujący wysokość rocznych opłat na stół arcybiskupi, uiszczanych na świętego Marcina przez kmieci i osadników prawa niemieckiego w diecezji lwowskiej. Dokument ustala stały wymiar tego świadczenia na sześć groszy szerokich z każdego posiadanego łanu, z wyjątkiem osadników lwowskich płacących po jednym wiardunku.

J. Bogucki zwraca się do prezydenta Lwowa z prośbą o definitywne sfinalizowanie sprawy zastawu klejnotów pani Rypczyny. Domaga się odebrania przysięgi od strony przeciwnej, wypłacenia należnego mu wynagrodzenia oraz wpisania obustronnego pokwitowania do akt miejskich.

Król Zygmunt I nakazuje urzędnikom koronnym udzielanie pomocy przedstawicielom Lwowa w konfiskacie towarów i zatrzymywaniu kupców omijających lwowski skład. Ostrzega przy tym urzędników, że wszelkie straty wynikłe z braku ich współdziałania zostaną ściągnięte z ich własnych majątków.

Duchowny skarży się na postępowanie Tarabultowskiego i wyrok wydany podczas jego nieobecności. Prosi Niewęgłowskiego o przeniesienie sprawy do Trybunału. Załącza szczegółowy wykaz kosztów sądowych i podróży.

Komisarze króla Zygmunta I rozstrzygają spór rzeźników lwowskich ze szlachtą i mieszczaństwem, zezwalając na wolny handel mięsem we Lwowie w każdą sobotę. Ustanowiono zasady poboru opłaty targowej, zwanej sochaczne, gromadzonej w skrzynce o trzech kluczach, z której część przeznaczono na pomoc rzeźnikom w opłacaniu czynszu królewskiego.

Komendant prosi starostę w Janowie o odzyskanie i natychmiastowy zwrot lwowskich podwód zabranych przez posłów tureckiego i tatarskiego. Miały wrócić bezzwłocznie, a są potrzebne do prac przy fortyfikacjach Lwowa.

Król Zygmunt I zezwala Kapitule Metropolitalnej we Lwowie na wykupienie trzeciej miary z młyna królewskiego przed Bramą Krakowską we Lwowie z rąk rajcy Mikołaja Harnegtha i innych posiadaczy. Zgoda została udzielona w celu wsparcia kapituły po zniszczeniu jej dóbr przez najazd tatarski.

Rafał Bojm relacjonuje trudności związane z konwojowaniem miejskich pieniędzy przez Jarosław do Rzeszowa oraz informuje o konieczności wręczenia podarunku pułkownikowi Hornowi w zamian za eskortę chroniącą przed Wołochami. Zapowiada dalszą drogę do Rzeszowa w celu uzyskania dyspozycji i glejtu od generała Stenbocka, dodając bieżące pogłoski o ruchach wojsk.

Rafał Boym donosi władzom Lwowa o przybyciu do Jaworowa i zebranych wieściach o stacjonowaniu generała Horna w Jarosławiu oraz jego planowanym marszu na Sambor. Uspokaja rajców co do bezpośredniego zagrożenia miasta i zapowiada nadesłanie dalszych wiadomości po osobistym spotkaniu ze szwedzkim dowódcą.

Rafał Bojm informuje feldmarszałka Magnusa Stenbocka o swoim przybyciu do Jarosławia oraz przeszkodach napotkanych podczas podróży ze Lwowa. Zwraca się z zapytaniem o miejsce uiszczenia uzgodnionej sumy i prosi o wystawienie salvagardii chroniącej miasto przed dalszymi ciężarami wojskowymi.

Rafał Boym donosi władzom Lwowa o przybyciu do obsadzonego przez Szwedów Jarosławia i zatrzymaniu miejskiego posłańca przez podpułkownika Horna. Informuje o bezowocnych rokowaniach w sprawie kontrybucji oraz o wysłaniu kuriera do generała Stenbocka po zgodę na rozliczenie pieniędzy na miejscu.

Pułkownik szwedzkiej kawalerii Carl Gustav Horn wystawia paszport mieszczaninowi ze Lwowa udającemu się do generała majora Stenbocka. Apeluje do wszystkich napotkanych żołnierzy o zapewnienie mu swobodnego i bezpiecznego przejazdu w obie strony.

Arcybiskup Bernard Wilczek potwierdza, że kanonicy kapituły lwowskiej sprzedali na wyderkauf kamienice fundacji polskiego kaznodziei, przeznaczając uzyskane 300 florenów na wykup wsi Czerkasy. W zamian kapituła zobowiązała się do wypłacania kaznodziei rocznego czynszu w wysokości 6 grzywien w zamian za odprawianie dwóch mszy tygodniowo.

Boyd potwierdza Arturowi Forbesowi uzgodnienie ceny sukna oraz omawia kwestię odliczenia opłat celnych w Widerzstoff, wskazując na konieczność ostrożności pod nieobecność Jacoba Beselie. Porusza także sprawę zatrudnienia syna Johna Lawa.

Boyd potwierdza otrzymanie listu, wspomina opłaty, towary, Jacoba Bresliego w Jarosławiu oraz dalsze dyspozycje; znaczne partie środkowe nie zostały bezpiecznie odczytane.

Ławnicy miasta Lwowa pod przewodnictwem wójta Jana Panaszka poświadczają, że Stanisław Hryczko i Jerzy Wojnar sprzedali i wieczyście odstąpili Kapitule Metropolitalnej Lwowskiej ogród położony za mostem Wołoskim. Nieruchomość została przeznaczona na użytek kapituły i doprowadzenie wody do jej młyna.

Pułkownik występuje za Szymonem Hrebionką, sługą stolnika krakowskiego. Prosi magistrat o korzystną zmianę wyroku w sporze z ks. Felicjanem Kubińskim, któremu zarzuca dążenie do przejęcia majątku Hrebionki.

Komisarze królewscy pod przewodnictwem arcybiskupa Bernarda Wilczka rozstrzygają wieloletnie spory między kapitułą metropolitalną a władzami miasta Lwowa, regulując kwestie kaznodziejów polskiego i niemieckiego, szkoły katedralnej oraz urzędu zakrystiana. Ugoda normuje również zarząd majątkiem i zapisami testamentowymi, funkcjonowanie młyna miejskiego oraz zaopatrzenie katedry w wodę.

Bonawentura poświadcza przekazanie kanonikowi lwowskiemu relikwii męczenników z rzymskich katakumb przy kościele św. Pankracego. Prosi ordynariuszy o ich uwierzytelnienie dla publicznego kultu. Część imion pozostaje niepewna.

Inżynier Józef Awin przekazuje dyrektorowi Aleksandrowi Czołowskiemu odnaleziony na strychu kamienicy we Lwowie dokument z 1698 roku. Pismo to zostało sporządzone przez rektora klasztoru św. Piotra i Pawła do kanonika katedry lwowskiej w sprawie relikwii.

Dokument stanowi wyrok arbitrażowy regulujący wieloletnie spory między lwowską kapitułą katedralną a magistratem miasta Lwowa m.in. w kwestiach kaznodziejów języka polskiego i niemieckiego, zarządu szkołą katedralną, depozytów i zapisów testamentowych oraz praw do młyna Olchowego i miejskich wodociągów. Pod rygorem kary dwóch tysięcy florenów węgierskich nakazuje stronom wieczyste przestrzeganie uzgodnionego porządku.

Jakub Bączyński informuje syndyka Lwowa o podjętych u instygatora koronnego krokach w sprawie procesu sejmowego miasta z panem Bernatem i wpisaniu sprawy na wokandę. Donosi również o przedłużających się obradach sejmu, opóźnieniu sądów sejmowych oraz wstrzymaniu działalności sądów asesorskich.

Król Zygmunt I Stary uwalnia arcybiskupa lwowskiego Bernarda Wilczka od zarzutu lichwy i daruje mu dotychczasowe pożytki z zastawionych dóbr królewskich. Ponadto nadaje mu prawo ich dożywotniego i nieskrępowanego użytkowania w celu wsparcia zniszczonego przez wrogów uposażenia arcybiskupstwa.

Felix Caspar Georg Bore informuje Arthura Forbesa o zamówieniu koronek, które mają być dostarczone panu Edtmüllerowi na jarmark św. Pawła. Prosi również o polecenie Edtmüllerowi wypłaty należności w pełnowartościowej monecie wekslowej, aby uniknąć strat kursowych.

Felix Caspar Georg Bore informuje Artura Forbesa, że zamówiony towar został wykonany wadliwie przez rzemieślników i musiał zostać odesłany. Zapewnia, że zlecono nową produkcję, a gotowy asortyment zostanie przesłany w okolicach świętego Michała.

Papież Leon X wydaje zarządzenia w sprawie dyscypliny duchowieństwa, reformy obyczajów oraz zwalczania błędów i herezji w Królestwie Polskim, Czechach i na Węgrzech. Wykonanie i uprawnienia jurysdykcyjne powierza arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Janowi Łaskiemu.

Borowski odpowiada syndykowi Frankowi w sprawie zaległych należności z kamienicy Sakrochowskiej. Kwestionuje rozliczenie i zwłokę miasta, proponuje ugodę z odsetkami 5%, zapowiadając dochodzenie roszczeń w razie odmowy.

Król Zygmunt I Stary przeznacza pierwszą opróżnioną mansjonarię w kościele św. Katarzyny na Zamku Dolnym we Lwowie na uposażenie niemieckiego kaznodziei, którego kandydaturę rajcy miejscy mają przedstawiać królowi celem prezentowania arcybiskupowi lwowskiemu. Dokument nakazuje kaznodziei zachowanie tradycyjnego obowiązku odprawiania służby chórowej osobiście bądź przez zastępcę.

Piotr Borsuk apeluje od wyroku rajców samborskich w sporze o dom. Prosi Wojciecha Zimnickiego o poparcie, powołując się na więź rodzinną przez żonę. Przedstawia własną wersję kolejnych sprzedaży i odzyskania nieruchomości.