Katalog źródeł

Król wzywa władze Lwowa do wykonania rozstrzygnięcia arbitrów dotyczącego fundacji kolegium jezuitów. Przypomina zgodę przedstawicieli miasta oraz własne zatwierdzenie ugody, żąda zaprzestania zwłoki i przedstawia fundację jako ozdobę miasta.

Król rozpatruje skargę mieszczan Lwowa na komisarzy lustracyjnych, którzy pod pozorem nowej kwarty nakładają nieznane wcześniej ciężary i obowiązki wobec zamku. Wyjaśnia, że lustracji podlegają dobra starostów i dzierżawców, a nie miejska własność oraz jej dochody. Nakazuje usunąć bezprawne obciążenia albo wyjaśnić powody ich nałożenia, przypominając wcześniejsze upomnienia.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki informuje władze Lwowa o nakazie pozostania Eliasza Łąckiego na stanowisku komendanta twierdzy do czasu dalszych dyspozycji. Zapewnia przy tym magistrat, że komendant otrzymał polecenie nienakładania na mieszkańców i przyjezdnych bezprawnych ciężarów oraz niestosowania taryfy ulgowej wobec Żydów.

Król zakazuje komendantowi Eliaszowi Łąckiemu nowych poborów od mieszkańców i przybyszów. Ma on przyjąć ustalone honorarium trzydziestu złotych od miasta oraz respektować sądownictwo miejskie.

Bonawentura poświadcza przekazanie kanonikowi lwowskiemu relikwii męczenników z rzymskich katakumb przy kościele św. Pankracego. Prosi ordynariuszy o ich uwierzytelnienie dla publicznego kultu. Część imion pozostaje niepewna.

Inżynier Józef Awin przekazuje dyrektorowi Aleksandrowi Czołowskiemu odnaleziony na strychu kamienicy we Lwowie dokument z 1698 roku. Pismo to zostało sporządzone przez rektora klasztoru św. Piotra i Pawła do kanonika katedry lwowskiej w sprawie relikwii.

Konstanty Wapowski prosi wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o ponowienie nakazu wydania zbiegłego poddanego ze wsi Lacka Wola na rzecz wojskiego żydaczewskiego. Poprzednie polecenie w tej sprawie zostało wstrzymane przez chorążego krakowskiego w wyniku mylnych skarg tamtejszych włościan.

Dokument podkomorzego przemyskiego Stanisława Herburta z Fulsztyna oraz wojskiego przemyskiego Macieja Boguskiego potwierdzający przeprowadzenie wizji lokalnej, wyznaczenie granic oraz usypanie kopców granicznych między wsiami Bieńkowa Wisznia, Jatwięgi i Sychtarowice a wsią Milczyce. Spór graniczny został rozpatrzony na wniosek dziedziców wspomnianych dóbr.

Golski żąda aresztowania kupców wołoskich i zatrzymania ich rzeczy do czasu zadośćuczynienia Łąckiemu. Oskarża ich o napaść na jego gospodę, a rajców o przyzwolenie.

Stanisław Golski poleca opiece władz Lwowa pana Łąckiego, który mimo zasług dla króla i Rzeczypospolitej na Wołoszczyźnie doznał tam ciężkich krzywd i dotąd nie uzyskał sprawiedliwości. Prosi burmistrza i rajców o przychylność dla poszkodowanego, który osobiście przedstawi im swoją sprawę i planowane działania.

Stanisław Golski w ostrych słowach gani rajców lwowskich za bezprawne osądzenie i ograbienie zasłużonego dla Rzeczypospolitej pana Łąckiego, lekceważąc przy tym powoływanie się na jego protekcję. Zapowiada rajcom dotkliwe konsekwencje na własnej skórze, jeśli nie zrekompensują poszkodowanemu doznanych krzywd.

Stanisław Golski wyrzuca rajcom lwowskim bezprawne i zbyt surowe potraktowanie sprawy Łanckiego, który obrabował kupców hospodara multańskiego. Zapewnia adresatów o swojej stałej przychylności oraz donosi, że osobiście i godnie odprawił poszkodowanych kupców.

Król Zygmunt I Stary kasuje klauzule dawnych przywilejów obciążające łany miejskie czynszami oraz zezwalające różnym nacjom na odrębne sądownictwo, uwalniając mieszczan od opłat i nakazując sądzenie wszystkich mieszkańców wyłącznie prawem magdeburskim przed wójtem lwowskim.

Arcybiskup lwowski Feliks Ligęza potwierdza stan posiadania dóbr kapituły katedralnej i wikariuszy lwowskich, obejmujących m.in. wsie, młyny, ogrody i place miejskie. Mocą władzy ordynariackiej wciela te majętności do immunitetu kościelnego, gwarantując im pełnię praw i swobód kościelnych.

Arcybiskup metropolita lwowski Paweł Tarło potwierdza i ratyfikuje nadanie królewskie oraz inkorporację. Nakłada przy tym mocą swojej władzy wieczyste milczenie na wszelkie roszczenia strony przeciwnej.

Król Zygmunt II August potwierdza i transumuje cztery przywileje królów Kazimierza Jagiellończyka i Zygmunta I dla cechu szewców miasta Lwowa. Dotyczą one ograniczenia liczby szewców na podzamczu do dwóch mistrzów, zakazu uprawiania rzemiosła szewskiego w dworkach szlacheckich poza murami, zasad sprzedaży skór przez garbarzy oraz zakazu wykupywania skór przed bramami miejskimi.

Wójt janowski Daniel Antoni Kamieński zawiadamia władze Lwowa, że ukrywa u siebie zbiegłego chłopca, syna dawnego prezydenta Chwedora Hańskiego Szczerpki. Zwraca się z prośbą o ustalenie losów rodziców dziecka po zarazie morowej oraz o otoczenie małoletniego opieką prawną i majątkową.

Nuncjusz apostolski Claudio Rangoni zatwierdza powagą papieską akt arcybiskupa Jana Zamoyskiego powołujący godność archidiakona przy katedrze lwowskiej i inkorporujący do niej prepozyturę w Busku. Potwierdza również powołanie na ten urząd pierwszego archidiakona, doktora teologii Tomasza Pirawskiego.

Jan Łahodowski donosi podstarościemu lwowskiemu Zygmuntowi Poradowskiemu o powstrzymaniu kozaków nasłanych przez pana Łąckiego w celu bezprawnego usypywania kopców granicznych. Autor zawiadamia o sporze z sąsiadem i poleca się łasce urzędnika.

Król Jan Kazimierz w uznaniu wierności i ofiarności Lwowa podczas wojen zrównuje miasto oraz jego obywateli w prawach, wolnościach i przywilejach szlacheckich z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy otrzymują prawo udziału w elekcjach królewskich, obecności na sejmach oraz swobodnego nabywania i posiadania dóbr ziemskich.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza na prośbę seniorów nacji ormiańskiej przywilej Jana Kazimierza z 1661 roku, który zrównał miasto Lwów oraz jego obywateli obrządków rzymskokatolickiego, ormiańskiego i greckiego w prawach i prerogatywach z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy uzyskują i zachowują uprawnienia szlacheckie, w tym prawo do udziału w elekcjach królewskich, nabywania dóbr ziemskich oraz reprezentacji sejmowej.

Arcybiskup lwowski Wojciech Koryciński zatwierdza i eryguje fundację prałatury kanclerza oraz kanonii giedzińskiej przy katedrze lwowskiej, ustanowioną przez sufragana Jerzego Giedzińskiego. Beneficjum zostało uposażone rocznym czynszem zabezpieczonym na dobrach Bolechów, Zawadka i innych posiadłościach fundatora.

Maciej Poniatowski donosi rajcom lwowskim, że król nadał już wieś Zniesienie panu Łąckiemu, wobec czego nie można całkowicie cofnąć tej decyzji. Zaleca jednak miastu szybkie nadesłanie specyfikacji spornej góry, aby wyłączyć ją z nadania i uzyskać do niej prawa w porozumieniu z nowym posiadaczem.