Katalog źródeł

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Bożego Narodzenia. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość i przesyła władzom oraz całemu miastu życzenia wszelkiej pomyślności.

Odpis interwencji do wojewody podolskiego o ojcowskie napomnienie syna, zaprzestanie przemocy wobec Lwowa i zadośćuczynienie za krzywdy.

Biskup przesyła odpowiedź starosty błońskiego, omawia niezaspokojone roszczenia wierzycieli i wskazuje drogę sądową jako sposób odzyskania kamienicy.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Rekomendacja kupca Hampla z Warszawy do prowadzenia miejskich rozrywek. Autor wskazuje korzyści z napływu gości: najem domów, handel i sprzedaż żywności.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skardze podwojewodziego Skrzetuskiego na zarzuty wytoczone przeciwko niemu przed sądami królewskimi. Zaleca władzom miejskim niezwłoczne powołanie komisji na miejscu w celu polubownego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sporu.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje władze Lwowa o planowanym wyjeździe do Wschowy i zapowiada wstawiennictwo u hetmana polnego koronnego w kwestii wymiany złota na potrzeby miejscowego garnizonu. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do pomyślnego załatwienia sprawy miejskiej.

Biskup przemyski Michał Wodzicki interweniuje u władz Lwowa na polecenie dworu w Dreźnie, domagając się bezzwłocznej egzekucji wyroków nakazujących doktorowi Franchiemu spłatę długu wobec królewskiego jubilera Weisera. Ostrzega, że w przypadku dalszej opieszałości sam wypłaci należną sumę, a zwrotem kosztów i karą obciąży magistrat.

Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia opieki Bożej oraz obfitości wszelkich pomyślności dla miasta i jego obywateli.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki zapewnia władze Lwowa o swojej stałej przychylności oraz gotowości do obrony i pomnażania praw miejskich. Informuje również, że po przebytej chorobie wyjeżdża na sejm, gdzie zamierza zadbać o interesy miasta.

Autor żąda zbadania zarzutów doktora Awedyka wobec Rozalii Muratowiczowej i jej synów: najścia domu, zabrania pieniędzy, zastawów, sprzętów i dzieci. Domaga się zwrotu oraz zakazu dalszych najść.

Referendarz koronny Michał Wodzicki przesyła magistratowi lwowskiemu oryginał supliki wniesionej do króla przez pana Weyzego. Wzywa władze miejskie do jak najszybszego wydania opinii i decyzji, którą ma następnie przedłożyć dworowi królewskiemu.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór kompetencyjny między radą miejską Lwowa a starostą Stanisławem Odrowążem, potwierdzając jurysdykcję prawa magdeburskiego nad wszystkimi przybyszami i kupcami przebywającymi w mieście, na przedmieściach oraz pod Zamkiem Wyższym. Kompetencje sądownicze starosty ograniczono wyłącznie do spraw o zabójstwa i najścia na domostwa popełnione w obrębie jurysdykcji zamkowej.

Wojnarowski prosi wojewodę o protekcję dla syna Stefana, stolnika owruckiego. Przywołuje łaskę ojca adresata, kasztelana krakowskiego, oraz pośrednictwo innych patronów; zapowiada przyjazd do Krakowa.

Król Zygmunt I Stary nakazuje urzędnikom koronnym i miejskim udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w zatrzymywaniu kupców omijających lwowski skład towarów. Zabrania nielegalnego transportu wołów, wosku i innych towarów z Rusi i Podola z pominięciem Lwowa i należnych ceł pod groźbą kar majątkowych.

Prokurator Uniwersytetu Krakowskiego Antoni Wojciechowski odpowiada w imieniu rektora na zapytanie władz Lwowa w sprawie stypendysty fundacji Alembekowskiej, pana Czechuckiego. Informuje, że student ponad rok wcześniej przerwał naukę i wyjechał na posadę prywatną do panów Lubienieckich.

Król Zygmunt I odracza ostateczne rozstrzygnięcie sporu między miastami Lwowem i Lublinem o przejazd kupców ze Wschodu. Do czasu dokładnego zbadania przywilejów obu stron monarcha nakazuje zachować lwowskie prawo składu i zatrzymywać kupców tureckich, tatarskich oraz wołoskich.

Wójcicki przygotował dekret wymagający podpisu podczaszego koronnego. Ponawia prośbę o drewno na ogrodzenia i odbudowę chałup w Malechowie; obawia się trudności z zapłatą czynszu.

Administrator prosi o przywrócenie wyrębu w lasach miejskich dla dworu szpitalnego i poddanych Malechowa. Opisuje szkody przypisywane sąsiedniej wsi i spór o grunt.

Sędzia ziemski Mikołaj Taszycki i podsędek Jan Słabosz zaświadczają, że Jan Jazwiecki odstąpił i zapisał wszystkie swoje dziedziczne dobra w Jazwiecy Fryderykowi Kalińskiemu z Dziętnej. Nowy właściciel uzyskał pełne prawo objęcia majątku i swobodnego dysponowania nim.

Michał Woliński usprawiedliwia przed Franciszkiem Głogowskim swoje zatrzymanie i zwłokę w obowiązkach wojskowych, powołując się na nagłe wezwanie. Zapewnia adresata o woli zrehabilitowania się przy najbliższej okazji oraz przesyła pozdrowienia dla jego rodziny.

Michał Woliński przekazuje Franciszkowi Głogowskiemu wiadomości polityczne uzyskane od starosty grabowieckiego, w tym doniesienia o przybyciu księcia Contiego do Malborka oraz o przejściu wojsk cudzoziemskich na jego stronę. Informuje również o planowanym zjeździe pod Zawichostem i przemarszu wojewody bełskiego przez Niemirów do Brzeżan.

Michał Woliński zwraca się do Franciszka Głogowskiego z pilną prośbą o wypożyczenie broni palnej na wypadek konieczności obrony w związku ze sprawą trybunalską. Zapewnia adresata o dbałości o powierzony rynsztunek i deklaruje gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Król Zygmunt I odracza na sześć lat rozstrzygnięcie sporu między Krakowem a Lwowem o prawa składu i zatwierdza tymczasową ugodę regulującą zasady handlu kupców obu miast. Dokument nakazuje lwowianom przejeżdżać przez Kraków i ogranicza wywóz wołów, a krakowianom zabrania omijania Lwowa oraz skupowania bydła dalej niż do Glinian.

Administrator brodzki J. Wolański prosi prezydenta Lwowa o przekazanie podoficerowi Trembeckiemu uwięzionego w lwowskim ratuszu zbiega, ślusarza Grzegorza, który uciekł z Brodów po zaciągnięciu licznych długów. Deklaruje wdzięczność oraz zapowiada poinformowanie hetmana wielkiego koronnego o pomyślnym załatwieniu sprawy.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spory między starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miasta Lwowa, regulując kwestie opłat targowych, myta i mostowego, wypasu pędzonego bydła, liczby rzemieślników podzamkowych oraz przemiału w młynach i wyrębu lasów. Dekret potwierdza dawne przywileje mieszczan lwowskich i zakazuje nakładania na nich bezprawnych ciężarów przez urząd grodzki.

Wolski sprzeciwia się naruszaniu przywilejów Lwowa podczas nieobecności monarchy. Aprobuje protest miasta i odwołanie do przyszłego sejmu; obiecuje obronę jego praw oraz autorytetu kancelarii.

Król Zygmunt I Stary nadaje na wieczne czasy kanonikom kościoła metropolitalnego we Lwowie trzecią miarę z młyna królewskiego przy bramie Halickiej. Dokument określa jednocześnie obowiązki kapituły i starosty w zakresie ponoszenia kosztów naprawy i utrzymania młyna.

Iwan Wojakowski zapewnia stolnika przemyskiego o swojej gotowości do posług i zapowiada przyjazd przez Mościska do Wiszni, aby odebrać dalsze dyspozycje. Przekazuje również ukłony od nowo ożenionego syna, który także ma się tam zjawić.

Król Zygmunt I potwierdza, że plac za kościołem franciszkanów udostępniony pod ustawienie królewskich dział wojennych stanowi własność miejską, a nie zamkową. Monarcha zobowiązuje się oddać ten teren rajcom lwowskim natychmiast po przygotowaniu innego miejsca na artylerię.

Jan Wojakowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoje rozmowy ze szlachtą w Przemyślu dotyczące potrzeby zwołania sejmiku i doradza sprowadzenie uniwersałów. Donosi także o pomyślnym pozyskiwaniu dla swojej frakcji osób skłaniających się dotąd ku obozowi przeciwnemu.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a władzami Lwowa, przysądzając sporny dom na Przedmieściu Krakowskim na własność miasta. Dokument potwierdza posadowienie budynku na gruncie miejskim i poddaje go na zawsze jurysdykcji miejskiej.

Kasper Wojakowski wyraża zgodę na zamianę dóbr Laszki zgodnie z wolą Stanisława Jana Jabłonowskiego. Zwraca się z prośbą o nadesłanie deklaracji w tej sprawie, ufając, że wojewoda weźmie pod uwagę wartość majątku i nie dopuści do jego pokrzywdzenia.

Król Zygmunt I Stary zwalnia mieszczan i kupców lwowskich z obowiązku uiszczania cła w Kołomyi, które było bezprawnie pobierane w okresie dzierżawy tamtejszych dóbr królewskich przez Ottona z Chodcza. Przywilej zwalnia na zawsze wszelkie przewożone towary, w tym ryby i zboża, w drodze tam i z powrotem.

Paweł Wojakowski ubolewa nad nagłym ochłodzeniem relacji ze strony dziekana Stanisława Dzieńkowskiego i zapewnia, że nie dał do tego żadnych powodów. Przypisując zmianę zachowania intrygom nieprzychylnych ludzi, prosi adresata o powrót do dawnej łaski i życzliwości.

Król Zygmunt I nadaje mieszczanom lwowskim wieczyste prawo szynkowania wina palonego (gorzałki) w obrębie miasta i na przedmieściach oraz pobierania z tego tytułu opłat na potrzeby miejskie. Wszelkim innym stanom i mieszkańcom zakazuje się sprzedaży wódki bez zezwolenia rady miejskiej pod karą konfiskaty trunku.

Aleksander Wronowski wstawia się u burmistrza Lwowa za swoim towarzyszem Borwackim w sprawie wydania zakupionego pancerza. Sprawa jest pilna, gdyż chorągiew ma w ciągu kilku dni stawić się w obozie wojskowym pod Złoczowem.

Król Zygmunt I nadaje arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi i jego następcom pół grzywny rocznego czynszu, wypłacanego na Boże Narodzenie przez starostę gródeckiego, tytułem odszkodowania za łąki zajęte pod pastwisko zamku w Gródku. Świadczenie to zostaje ustanowione jako wieczyste zobowiązanie starostwa gródeckiego.

Gawroński zwraca się do administratora Funduszu Ubogich Klasztorów o sfinalizowanie i przesłanie umowy emfiteutycznej na grunt, który zamierza objąć w posiadanie. Deklaruje przy tym chęć pokrycia kosztów ewentualnego przyjazdu adresata do swojego domu.

Król Zygmunt I Stary nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie wieś Honiatycze prawem dziedzicznym wraz ze szczegółowym wytyczeniem jej granic. Ponadto zwalnia wieś i jej mieszkańców ze wszelkich ciężarów ziemskich oraz wypraw wojennych, poddając ją immunitetowi kościelnemu.

Mikołaj Hadziewicz donosi doktorowi Kupińskiemu o zabiegach w kancelarii królewskiej, u hetmana oraz podkomorzego łuckiego w celu uzyskania libertacji dla Lwowa, wspominając o poniesionych na ten cel wydatkach. Zwraca się również z prośbą o dopilnowanie jego prywatnych spraw majątkowych i kwestii długów w mieście.

Kapituła metropolitalna lwowska nadaje kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu w dożywotnie użytkowanie murowany dom przy ulicy Szkolnej we Lwowie, wzniesiony jego własnym nakładem na gruncie kapitulnym. W zamian za poniesione przez niego koszty kapituła zobowiązuje się do corocznego odprawiania po jego śmierci oficjum i mszy żałobnych za spokój jego duszy.

Kupiec pisze Forbesowi o trudnym rozliczeniu z Gordonem, sprzedaży towarów i planowanym wyjeździe do Lublina. Prosi o towar oraz odzyskanie należności i przesyła ukłony Robertowi Forbesowi.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Odnowskim a radą miejską Lwowa dotyczący procedury powoływania rajców. Dokument ustanawia, że pierwszego rajcę nominuje w imieniu monarchy starosta spośród sześciu rajców urzędujących na dany rok, drugiego wybiera rada, a trzeciego pospólstwo miasta.

Kuchmistrz koronny Franciszek Gałecki prosi burmistrza i rajców lwowskich o dopuszczenie apelacji w procesie swojego dawnego sługi Versadra, który czuje się pokrzywdzony wyrokiem sądu miejskiego. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i powołuje się na dotychczasową przychylność magistratu.

Kuchmistrz koronny Franciszek Gałecki odpowiada na prośbę burmistrza i rajców lwowskich, zapewniając o swej życzliwości i gotowości do przysług. Informuje magistrat, że polecił powstrzymać się od wnoszenia regresu, mając na względzie pożytek i wygodę miasta oraz jego mieszkańców.

Gałecki składa życzenia noworoczne i wstawia się za Tomaszem [nazwisko niepewne], prosząc o przyjęcie go do miejskiego grona urzędniczego. Wskazuje na starania króla i wspólnych przyjaciół.

Po niedawnej żałobie Gałecki zaprasza magistrat na wesele z Rozalią Dzieduszycką, kasztelanką lubaczowską. Uroczystość zapowiada na14 lutego na Zamku Warszawskim, z poparciem króla i królowej.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza przywilej kapituły metropolitalnej przyznający kanonikowi Mikołajowi Poniatowskiemu dożywotnie posiadanie domu we Lwowie, który wzniósł on własnym kosztem. W zamian kapituła zobowiązała się do corocznego odprawiania po jego śmierci nabożeństw żałobnych i mszy w intencji zbawienia jego duszy.