Katalog źródeł

Wskutek wstawiennictwa w sprawie Lwowa król zgadza się uwolnić miasto od różnego rodzaju obciążeń i nakazuje wszystkim zainteresowanym zastosować się do rozporządzenia oraz nie niepokoić miasta. Miejscowe niepewności pozostają w formule wykonawczej.

W aktach sądu ławniczego Jarosławia zapisano relację woźnego o ogłoszeniu na czterech narożach rynku nakazu przyprowadzania towarów przez zwykłe drogi do Lwowa i respektowania prawa składu. Nakaz ogłoszono w czasie jarmarku na żądanie władz Lwowa, z upoważnienia stanów koronnych i Mikołaja Herburta z Fulsztyna. Przewiduje on zatrzymanie osób obchodzących prawo i zajęcie ich towarów.

Burmistrz i rajcy Jarosławia proszą radę Lwowa o ogłoszenie kupcom, że nadchodzący jarmark jarosławski odbędzie się w zwykłym czasie. Powołują się na wolę i powagę marszałka i hetmana wielkiego koronnego oraz swojej dobrodziejki i zachęcają do przyjazdu z towarami bez obaw o działania nieprzyjacielskie. Jest to zapewnienie i zaproszenie nadawców, nie potwierdzenie przebiegu jarmarku.

Władze Jarosławia odpowiadają na pismo lwowskie dotyczące frekwencji kupców na jarmarku. Informują, że tego dnia poleciły woźnemu ogłosić podczas targu zaproszenie do bezpiecznego przyjazdu, bez obawy o nadzwyczajne wymuszenia. Powołują się na obiecaną ochronę marszałka i hetmana wielkiego koronnego oraz składają życzenia noworoczne.

Jarosław odpowiada na prośbę Lwowa, wysyłając mistrza katowskiego. Żąda jego szybkiego odesłania po egzekucji, ze świadectwem i na dobrej podwodzie. Lwowski mieszczanin pozostaje w Jarosławiu jako poręczenie powrotu.

Autor czeka w Jarosławiu na Haydera, rozważa przyjazd żony i zakup koni. Donosi o śmierci Samuela oraz o mandacie chroniącym dobra zmarłego, a także o spadku ceny towaru w Gdańsku.

Autor otrzymał od pani Wentonowej niewielką kwotę pieniędzy, zatrzymuje ją w oczekiwaniu na polecenie Forbesa i wyjaśnia, dlaczego nie wysłał jej do Lwowa. Liczy na spotkanie podczas jarmarku jarosławskiego.

Bell nawiązuje do wcześniejszej wiadomości przesłanej za pośrednictwem Mertena Burcka[?], potwierdza otrzymanie przesyłki w dobrym stanie i umieszczenie jej w swoim składzie.

Bell przesyła Forbesowi paczkę szafranu przez George’a Giurgy[?], opisuje oznaczenie AF i niebieskie opakowanie, przypomina o przesyłce wysłanej 27 maja przez Mosk[a] Chleboswicza[?].

Bell odpowiada na sprawy frachtu, składu i pieniędzy, wspomina Gdańsk i pośredników, a w postscriptum informuje o wyjeździe grupy kupców po zboże. Szczegóły kilku dyspozycji i kwoty pozostają niepewne.

Bell donosi Forbesowi o przedstawieniu przywileju królowej władzom miejskim. Według autora magistrat ma zastrzeżenia i odsuwa pełną odpowiedź; Bell wiąże odwlekanie ze sprawami finansowymi. Jest to jego relacja z negocjacji, nie potwierdzenie decyzji magistratu ani treści przywileju.

Birrell dziękuje Arturowi Forbesowi za poruszenie sprawy chłopca w związku z Robertem Forbesem. Napisał do Królewca i oczekuje odpowiedzi oraz przyjazdu chłopca na nadchodzący jarmark. Załącza próbkę jego pisma, którą prosi przekazać Robertowi, i oferuje obu Forbesom swoje usługi.

Birrell potwierdza otrzymanie listu z 12 lipca. W nie w pełni odczytanym zdaniu wspomina swoją podróż do Lwowa, gospodarza i swego generała. Przeprasza za zwięzłość spowodowaną brakiem czasu.

Birrel opisuje próbę zatrzymania go wraz z towarem w Przeworsku w sporze z żydowskim arendarzem pobierającym opłatę. Początkowo zaprzecza swojej obecności, lecz świadkowie ją potwierdzają. Według autora został zwolniony po wyjaśnieniu, że wiezie towar dla kasztelana krakowskiego. Ostrzega Forbesa o oczekiwaniu na jego towary.

Birrell zwraca się do Forbesa o pomoc w odnalezieniu oryginału pisma zniesławiającego go i ustaleniu autora. Pisze o czci, reputacji i rozpowszechnianiu paszkwilu wśród ich znajomych. Wskazuje A. Bailiego jako osobę pomocną w dochodzeniu. Dodatkowy dopisek mówi, że niektórzy przyznali się do lektury tekstu.

Bojm opisuje trudności z opuszczeniem Jarosławia, żądania Horna i uzyskanie eskorty 25 ludzi. Zamierza jechać do Rzeszowa po rozstrzygnięcie Stenbocka; wspomina oczekiwanie oddziału w Stryju.

Łacińskie pismo prosi o uwolnienie zatrzymanego autora i pieniędzy, rozstrzygnięcie zobowiązań Lwowa oraz ochronę miasta przed dodatkowymi ciężarami. Nawiązuje do postępowania Horna.

Bojm informuje o zatrzymaniu posłańca z pieniędzmi przez Horna i wysłaniu Andryńskiego do Stenbocka. Pozostaje z Bernatowiczem, oczekując zwrotu; dołącza informację o kopiach korespondencji.

Odpis niemieckiej przepustki Horna nakazuje umożliwić wysłannikowi Lwowa swobodną podróż do generała majora Stenbocka i z powrotem.

Wójt Jarosławia zawiadamia o udzieleniu satysfakcji rzemieślnikowi skarżącemu się na czeladź. W postscriptum prosi prezydenta Lwowa o tekst ustawy dotyczącej wartości obiegowej monety i obiecuje wzajemną pomoc.

Wapowski poleca syna, starostę brzemidzkiego [?], do objęcia porucznikostwa w swojej chorągwi oraz Więckowskiego [?] do chorąstwa. Zapowiada ponowny zaciąg i należyte uporządkowanie oddziału.

Wast prosi o zajęcie się dwoma wekslami, wymienia Thomasa Gordona i polecenie przesłania pieniędzy do Gdańska. Informuje też o śmierci Andreasa Lettricha [?].

Wast omawia zabiegi podejmowane przez pośredników i prosi o wiadomości. Na tej samej stronie znajduje się dalszy ustęp datowany 2 kwietnia.

Wast omawia ceny i rozliczenie, wspomina brak podpisu oraz prosi o pieczęć. Wymienia cynamon, kamforę i szafran; szczegóły ilości pozostają niepewne.

Obszerny list kupiecki omawia ceny i płatności, trudność sprzedaży, podróż przez Zamość i zamiar wyjazdu do Warszawy. Liczne kwoty wymagają dalszej kolacji.

Piotr West zawiadamia o spakowaniu 130 postawów sukna w cztery paki. Wymienia czerwień, sukno „perlietne” [?] i ciemny odcień niebieskofioletowy; podział ilości między odmiany wymaga kontroli.

Werner dziękuje za życzenia noworoczne i informuje o opóźnieniu przewozu. Szuka ładunku powrotnego, koresponduje w tej sprawie z Lwowem i zapowiada dalszą podróż w stronę Zamościa.

Werner donosi o przybyciu wozów po trzech tygodniach i problemach z powrotem w głębokim śniegu. Omawia przewóz sukna z Zamościa, stawkę od cetnara oraz plan przybycia dwóch lub trzech wozów do Lwowa.

Kupiec pisze Forbesowi o trudnym rozliczeniu z Gordonem, sprzedaży towarów i planowanym wyjeździe do Lublina. Prosi o towar oraz odzyskanie należności i przesyła ukłony Robertowi Forbesowi.

Wiadomość o sześciu fasach kosów złożonych przez furmanów i opłatach naliczanych od każdej fasy. Autor oczekuje dalszej dyspozycji. Liczba 15 jest czytelna, ale jej jednostka i dokładna rola w rozliczeniu pozostają niepewne.