Katalog źródeł

Podskarbi wielki koronny Teodor Wessel dziękuje władzom Lwowa za życzenia noworoczne i odwzajemnia pomyślności. W kwestii redukcji monetarnej odsyła do wcześniejszych uniwersałów oraz załącza dekret Trybunału Piotrkowskiego.

Wieżayski zawiadamia plenipotenta Bonawenturę Bogdanowicza o przesunięciu sesji na czwartek i prosi o rozesłanie zaproszeń do depozytów na posiedzenie w sprawie przywilejów dotyczących woskowojny.

Wielopolski prosi burmistrza o pomoc urzędnikowi komory w odzyskaniu należności od lwowskich obywateli i kupców. Podkreśla interes skarbu i trudności wierzyciela z powodu zawiedzionych terminów zapłaty.

Wielopolski prosi władze Lwowa o pomoc w rozliczeniu należności Wacława Woyzika [?]. Zapłata ma nastąpić proporcjonalnie, pod warunkiem rzeczywistego podpisu i należytego rachunku, bez przewlekłej egzekucji.

Wielopolski nakazuje znieść wcześniejszy zakaz wydawania towarów kupców z Koszyc i Preszowa. Uzasadnia zmianę stratami skarbu koronnego i ograniczeniem handlu.

Wielopolski wyjaśnia, że po wniesieniu skargi na chorążego Koca do hetmana nie może sam rozstrzygać tej sprawy. Czeka na dyspozycję wyższej władzy, nie przesądzając zasadności zarzutów.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za przysłanie relikwii od królowej oraz prosi o szczegółowe informacje na temat jego dawnej edukacji w kolegium we Francji i związanych z nią wydatków. Donosi także o bieżących wiadomościach towarzyskich z Warszawy, w tym o żałobie wojewodziny malborskiej i sporach majątkowych wojewodziny wileńskiej.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu radosnej nowiny i życzy jego żonie szybkiego powrotu do zdrowia po połogu. Zachęca również małżonków do przyjazdu do Warszawy na zbliżający się karnawał.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za nadesłane wiadomości o kolegium, w którym w tajemnicy zamierza umieścić marnującego czas syna. Wyraża również radość z perspektywy bliskiego spotkania z adresatem i swoją siostrzenicą.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Marianna Wielopolska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za pamięć i wyraża ulgę z powodu poprawy stanu zdrowia siostrzenicy po wypadku. Prosi także o dowiedzenie się w klasztorze jego ciotki o pannę biegłą w hafcie gobelinowym.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego porodu żony i bezpiecznej podróży, dzieląc się ulgą po okresie niepokoju. Odnosi się także do nieszczęścia, które spotkało ród Sapiehów, przewidując z troską, że nadchodzące problemy polityczne wkrótce dotkną wszystkich.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazaną życzliwość oraz wyraża niepokój o zdrowie siostrzenicy. Przekazuje także pozdrowienia od bliskich i zapewnia o niecierpliwym wyczekiwaniu na rychłe spotkanie.

Wieniawski prosi, by wojewoda dobrze o nim myślał. Donosi o zdrowiu rodziny, nabożeństwach i wspólnych posiłkach. Dopisek dotyczy listu syndyka i rachunków hiberny.

Wieniawski donosi o zdrowiu domowników i przyjazdach gości. Przekazuje opinię lekarza o zdrowieniu kasztelanowej oraz ubolewa nad nieobecnością wojewody. Zapisuje też ceny owsa i grochu.

Wieniawski skarży się na pomijanie w korespondencji, donosi o słabym zdrowiu pani i zapowiada wyjazd. Przekazuje pozdrowienia oraz wiadomość o podróży generała do Warszawy.

Wieniawski zapowiada wyjazd do Żółkwi i dalszej służby po chorobie. Donosi o podróży generała z prałatem przemyskim do Warszawy; przekazuje rodzinne pozdrowienia i wiadomość o Adamuszku.

Krzysztof Wieniawski zapewnia Franciszka Zawadzkiego o pamięci o zobowiązaniach finansowych Skowrońskiego oraz meblarza i zapowiada swoje rychłe przybycie po świętach. Dziękuje za okazaną życzliwość oraz przesyła serdeczne pozdrowienia i toasty za zdrowie wojewodziny, starosty oraz dworskich dam.

Gabriel Wyhowski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odnalezieniu i naprawieniu jego karetki, której odesłanie zablokował jednak pan de Béthune. Prosi również o wsparcie dla brata prowadzącego pertraktacje z chorążym koronnym.

Daniel Wyhowski zawiadamia magistrat lwowski o wysłaniu do miasta swojego organisty Józefa wraz z panem Iskrzyckim. Prosi rajców o niezwłoczne skompletowanie i wydanie posłańcowi wszystkich rzeczy wyszczególnionych w osobnym rejestrze.

Jan Wyhowski usprawiedliwia dotychczasowe milczenie strony kozackiej piętrzącymi się trudnościami i zapowiada rychłe wysłanie posłów do księcia Siedmiogrodu po weselu Tymofieja Chmielnickiego w Mołdawii. Zapewnia o nienaruszalności dawnego przymierza oraz odsyła po szczegóły do ustnych relacji posłańca.

Iwan Wyhowski dziękuje Jánosowi Keményemu za przychylność i życzliwość, o których dowiedział się od poselstwa z Siedmiogrodu i od swego podpisarza Michała Gunaszewskiego. Zapewnia o swej wzajemnej przyjaźni i oddaniu zarówno wobec siedmiogrodzkiego wodza, jak i księcia Jerzego II Rakoczego.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swoim wstawiennictwie u hetmana Bohdana Chmielnickiego i wojska. Wzywa magistrat do pilnego wyprawienia rankiem delegatów, co ma zapewnić miastu hetmańską łaskę i bezpieczeństwo.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swojej życzliwości i pośrednictwie w negocjacjach, zalecając niezwłoczne wysłanie miejskich posłów do hetmana następnego dnia.

Po odroczeniu układów hetman i starszyzna oczekują nazajutrz duchownych, szlachty i mieszczan, aby przedstawiciele różnych stanów wysłuchali warunków.

Jan Wyhowski zawiadamia władze Lwowa, że hetman Bohdan Chmielnicki zakończył pilne narady wojskowe i oczekuje niezwłocznego przybycia delegacji miejskiej. Zachęca rajców do rychłego stawienia się w kozackim taborze w celu omówienia wszelkich potrzebnych spraw.

Wyhowski obiecuje dalsze pośrednictwo, informuje o ustnym przekazaniu warunków hetmana i wzywa do ponownego wysłania delegacji nazajutrz.

Iwan Wyhowski informuje władze Lwowa o okazaniu hetmanowi Chmielnickiemu spisu otrzymanego od pułkowników kozackich i przypomina o konieczności uregulowania żądań w gotówce. Zapewnia jednocześnie rajców o swojej życzliwości oraz o podjęciu korespondencji z dowódcami w ich sprawie.

Jan Wyhowski zapewnia władze Lwowa o swojej niezmiennej przychylności i gotowości do pośrednictwa przez wysłanych posłów. Jednocześnie wzywa mieszczan do bezwzględnego zdania się na łaskę hetmana Bohdana Chmielnickiego.

Jan Wyhowski informuje magistrat Lwowa, że z powodu spraw wojskowych hetman nie mógł tego dnia przyjąć posłów miejskich. Zaprasza delegatów na rozmowy następnego dnia wczesnym rankiem.

Plamisty list ostrzega przed zwłoką w odpowiedzi, wspomina powstrzymanie rozlewu krwi i zachęca do pośpiechu z ostateczną deklaracją. Liczne fragmenty nieczytelne.

Wygranowski wyraża żal wobec Stanisława Głogowskiego z powodu upokorzenia posłańca wysłanego w sprawach opłat celnych za statek oraz lekceważenia obowiązujących praw. Zapowiada skierowanie sprawy do wyższych instancji, deklarując jednocześnie chęć zachowania wzajemnej przyjaźni.

Stanisław Wydżga informuje adresata o wyprawieniu gońców w celu ustalenia trasy jego przejazdu ze Śmiły. Deklaruje chęć jak najszybszego osobistego spotkania i powitania go w okolicach Chmielnika lub Pikowa.

Jan Wyszycki donosi wojewodzie ruskiemu o chorobie biskupa, listach królewskich posłanych do senatorów oraz o groźbach rzucanych przez Trzembeckiego pod adresem kasztelana bełskiego. Zapowiada także przekazanie kolejnych wieści z podróży do Zamościa i poleca się dalszej opiece adresata.

Jan Wyszycki przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu uniżone uszanowanie przy okazji poselstwa księdza nominata. Zapewnia adresata o swej bezwzględnej gotowości do wypełniania wszelkich rozkazów i prosi o zachowanie w niezmiennej łasce.

M. Wyżycki gratuluje hetmanowi i wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu pomyślnego zawarcia małżeństwa przez chorążego koronnego, ucinającego tutejsze spekulacje i zakłady co do terminu ślubu. Donosi również o powrocie króla z polowania w Prusach i zapowiada przesłanie obszerniejszych wieści przez pułkownika Glanczofa.

Michał Wyżycki donosi wojewodzie wołyńskiemu o niepewnej sytuacji w Warszawie, obradach Rady Królewskiej oraz sporze wokół zapisu testamentowego wojewody ruskiego na Michowie. Informuje również o wyjeździe wojewody trockiego do Grodna i wyraża niepokój z powodu bezbożnego szaleństwa sprowadzającego nieszczęście na kraj.

Michał Wyżycki informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o swoim wyjeździe do Warszawy oraz o rezygnacji z podróży do Żółkwi z powodu panującej drożyzny i tłoku. Donosi również o sytuacji politycznej wokół elekcji, życząc powodzenia królewiczom Sobieskim i wspominając o nowej kandydaturze szwedzkiej.

Michał Wyżycki przesyła wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu uroczyste powinszowania noworoczne. Donosi również o oczekiwaniu dworu i królowej na przyjazd Jana III Sobieskiego oraz o wyjazdach dygnitarzy na powitanie monarchy.

M. Wyżycki donosi wojewodzie ruskiemu o zabiegach Augusta II o zażegnanie konfliktu na Litwie, planach zwołania sejmu pacyfikacyjnego oraz poddaniu się Sapiehów i Lubomirskich woli monarchy przy trwającym oporze prymasa Radziejowskiego. Informuje także o nastrojach w wojsku, uciążliwościach związanych z pobytem wojsk saskich oraz bieżących wydarzeniach dworskich i dyplomatycznych.

Michał Wyżycki donosi wojewodzie wołyńskiemu o sytuacji w Warszawie, w tym o naciskach na królową wdowę w sprawie ustąpienia oraz zwrotu majątków i klejnotu. Wspomina także o intrygach prymasa, przybyciu podskarbiego litewskiego i stołecznych pogłoskach.

M. Wyżycki donosi pułkownikowi Denhoffowi o wyjazdach z Warszawy na sejmiki przed zbliżającą się konwokacją, podkreślając potrzebę posiadania tam sprawdzonych stronników. Przy okazji ponawia obietnicę spotkania oraz prosi o przysłanie soku cytrynowego i osobliwości z podróży.

Michał Wyżycki zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Klemensa Branickiego o nagłym zgonie króla Jana III Sobieskiego i żalu, jaki po sobie zostawił. Informuje także o pierwszych zabiegach stronnictw królowej i królewicza Jakuba oraz o senatorach zjeżdżających do Warszawy przed radą i konwokacją.

Michał Wyżycki składa wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia noworoczne oraz przestrzega przed powołaniem komisji po zerwanym sejmie, co uważa za groźny precedens łamiący prawo. Apeluje o poszanowanie protestacji województw i prosi adresata o przesyłanie wieści o bieżących wydarzeniach.

Michał Wyżycki prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o radę w kwestii bezpiecznego wyjazdu do dóbr królewiczów Sobieskich lub na Śląsk z powodu zagrożenia szwedzkiego. Dopytuje również o wieści ze Lwowa oraz ocenę prawdopodobieństwa ewentualnego ataku na to miasto.

Arcybiskup lwowski Mikołaj Ignacy Wyżycki interweniuje u władz Lwowa, prosząc o umożliwienie plebanowi bez przeszkód zwożenia z Kleparowa opłaconych i wydobytych na jego koszt kamieni przeznaczonych na dokończenie budowy kościoła Najświętszej Marii Panny.

Arcybiskup prosi magistrat o sprawiedliwe rozpatrzenie skargi Stanisława Rozesłanka na wykonawców testamentu jego brata i o ochronę przed dalszymi roszczeniami.

Wyżycki popiera wspólne starania magistratu o patrona i święto dla metropolii; zapowiada pomoc u króla oraz wystąpienie do zwierzchnika Kościoła. Imię świętego nie pada.

Wyżycki rekomenduje Jana Jasińskiego i prosi magistrat o prezentę na miejsce zmarłego księdza Bogadzkiego w beneficjum pozostającym w dyspozycji miasta.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.