Katalog źródeł

Wacław Karsza interweniuje u rajcy Kupińskiego w sprawie incydentu pobicia komisarza przez pachołka, przekonując, że błahe zajście zostało niepotrzebnie nagłośnione i rozdmuchane aż przed oblicze kasztelana i kanclerza. Wyjaśnia gotowość do zadośćuczynienia i obwinia syndyka miejskiego o celowe podsycanie sporu oraz utrudnianie polubownego załatwienia sprawy.

Papież Grzegorz XIII zawiadamia lud miasta i diecezji lwowskiej o powołaniu Jana Dymitra Solikowskiego na urząd arcybiskupa po śmierci jego poprzednika Jana. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należną czcią oraz posłuszeństwo jego pasterskiej władzy.

Katarzyna Konstancja prosi Andrzeja Janockiego o opiekę prawną i poparcie jej przeciągającej się sprawy przed sądem królewskim w Warszawie po śmierci dotychczasowego obrońcy. Wyjaśnia wątpliwości co do statusu wyroku królewskiego, odsyła dokumenty dowodowe i przesyła zadatek, obiecując dalsze wynagrodzenie po pomyślnym zakończeniu procesu.

Papież Grzegorz XIII zawiadamia wasali kościoła lwowskiego o powołaniu Jana Dymitra Solikowskiego na urząd arcybiskupa po zgonie arcybiskupa Jana. Nakazuje im przyjęcie nowego pasterza z należnym szacunkiem oraz dochowanie wierności i wypełnianie zwyczajowych świadczeń pod groźbą kar kościelnych.

Biskup kujawski Stanisław Karnkowski odpowiada na skargę władz Lwowa dotyczącą ucisku ze strony miejscowej szlachty, ubolewając nad trudnymi czasami wspólnymi dla mieszczan i duchowieństwa. Tłumacząc się chorobą, odsyła adresatów do ustnej relacji posłańca oraz zapewnia o gotowości obrony praw i wolności miasta, gdy nadarzy się sposobność.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór władz i pospólstwa Lwowa ze starostą Mikołajem Herburtem oraz poborcą podatkowym, ustalając, że miasto zobowiązane jest płacić jedynie podwójną stawkę poboru obejmującą także przedmieścia i łany miejskie. Władca zabrania pobierania osobnego podatku od ról miejskich i warsztatów rzemieślniczych, kasując dotychczasowe wyroki starosty.

Jacob Carmichel dziękuje Arthurowi Forbesowi za wypłatę pieniędzy Jacobowi Buchanowi oraz wspomina o korespondencji z Robertem Forbesem w Krakowie. Zwraca się także z prośbą o sprzedaż bądź przesłanie do Gdańska zamówionych kilimów i doręczenie załączonego listu.

Jacob Carmichell informuje Arthura Forbesa, że furman odmówił zabrania paki czerwonego safianu do Krakowa z powodu złego stanu dróg i braku posiłkowych koni, mimo propozycji wyższej zapłaty. Towar zdeponowano u pana Grussewicza do czasu dalszych dyspozycji, o czym Carmichell zamierza powiadomić pocztą także Roberta Forbesa.

Jacob Carmichell informuje Arthura Forbesa o pismach z Lublina dotyczących skryptu dłużnego za wino oraz o kłopotach z pijanym furmanem wiozącym sobole do Krakowa. Zapowiada swój wyjazd do Krakowa i podaje dyspozycje co do przekazania należności przez pana Morlanda.

Zestawienie rachunkowe sporządzone przez Jacoba Carmichella, wykazujące należności oraz uregulowane kwoty na rzecz Roberta i Arthüra Forbesów z lat 1684–1685. Rachunek obejmujący m.in. płatności kupieckie i przekazy do Anglii został ostatecznie zbilansowany i zatwierdzony 5 kwietnia 1685 roku.

Jacob Carmichel oczekuje na decyzję Arthura Forbesa w sprawie należności finansowych oraz informuje o wysyłce towarów do Gdańska pod nadzorem wyznaczonych osób. Donosi również o odebraniu dużej sumy talarów, wśród których wykryto dwie fałszywe monety, oraz zapowiada swój przyjazd do Krakowa.

Jacob Carmichel informuje Arthura Forbesa o trudnościach ze ściągnięciem pieniędzy ze Lwowa przez Petera Bensona i prosi o wsparcie, aby uniknąć konieczności osobistej podróży. Nawiązuje również do sprawy zapłaty od Thomasa Bondyego z Lublina oraz kwestii transportu towarów przez Mościska.

Jacob Carmichell dziękuje Arthurowi Forbesowi za realizację asygnaty finansowej na rzecz Petera Bensona oraz dopytuje o jego dalsze postanowienia po podróży do Gdańska. Autor listu prosi także o przysłanie tureckiego sukna i tabakierki.

J. Karmichell informuje Artura Forbesa, że nie przybędzie do Mościsk, i dopytuje o sprawy załatwiane we Lwowie przez Piotra Simsona. Wydaje również dyspozycje dotyczące ekspedycji listów krakowskich oraz odprawienia kozaka Jana wobec znalezienia innej okazji do podróży.

Wójt i ławnicy krakowscy na prośbę pisarza lwowskiego Pawła Szczerbica zaświadczają o obowiązującym w Krakowie zwyczaju wyboru kolegium czterdziestu mężów, do którego odwoływał się dekret królewski dla Lwowa. Zgodnie z krakowską praktyką dwudziestu członków wybierają starsi cechów spośród kupców, a kolejnych dwudziestu wyznaczają kupcy spośród starszyzny cechowej, z udziałem jedenastu ławników.

Sędzia wojskowy Mikołaj Karmeński prosi rajców lwowskich o krótkoterminowe użyczenie miejskiego kata do wykonania egzekucji na żołnierzach skazanych na śmierć w obozie pod Świrzem. Zapewnia przy tym o bezzwłocznym odesłaniu mistrza sprawiedliwości po wykonaniu wyroków oraz o należytej rekompensacie.

Król Stefan Batory potwierdza przywilej króla Zygmunta I z 1547 roku nadany lwowskim krajaczom sukna. Akt gwarantuje im wyłączność na detaliczny handel i postrzyganie sukna we Lwowie pod karą konfiskaty nielegalnego towaru.

Wikariusz i komisarz generalny brat Jan Kapistran zwraca się do władz Lwowa z prośbą o patronat i wsparcie budowy nowej bramy oraz pomoc dla miejscowego kustosza. Zapewnia o modlitwie w intencji pomyślności rajców i całego miasta, dziękując za ich dotychczasową gorliwość.

Król Stefan Batory zatwierdza na prośbę posłów miasta Lwowa dokument króla Władysława Jagiełły z 1 października 1389 roku wcielający Lwów do Korony Królestwa Polskiego. Monarcha zobowiązuje się do nienaruszania przynależności miasta i ziemi lwowskiej do Królestwa.

Doktor Marcin Kampian informuje Wojciecha Zimnickiego o wysłaniu wozem na Trybunał soku i trunków dla biskupa przemyskiego oraz innych dygnitarzy, polecając pilne doręczenie korespondencji od arcybiskupa. Przekazuje również wieści ze Lwowa o spokoju od strony Tatarów oraz o ruchach pana podczaszego wyjeżdżającego z Ukrainy.

Dokument stanowi królewskie potwierdzenie wilkierza cechu chirurgów i cyrulików lwowskich, uchwalonego uprzednio przez radę miejską Lwowa. Ustanawia on szczegółowe zasady egzaminów mistrzowskich, nauki rzemiosła, wykonywania zawodu, a także obowiązki cechu w zakresie obronności oraz bezpłatnego leczenia miejskich strażników.

Nadawca wyjaśnia, że musiał wyjechać do Brodów z powodu mandatu wydanego przez J.O. Pana Krakowskiego. Żałuje, że nie może służyć adresatom podczas wyznaczonej komisji; wspomina o złym stanie zdrowia i rozkazach hetmańskich, które mu przeszkadzają. List datowano w Brodach 26 kwietnia 1723 r.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński zatwierdza mocą władzy ordynariackiej przywilej króla Stefana Batorego z 1576 roku, włączający prepozyturę lwowskiego szpitala Świętego Ducha wraz z prawem patronatu do kapituły katedralnej lwowskiej.

Jan Kamocki relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu nastroje polityczne w Paryżu oraz potwierdza zawarcie pokoju z Sabaudią i przygotowania do przyjazdu sabaudzkiej księżniczki. Donosi także o ruchach wojsk w Katalonii i Flandrii oraz zapowiada przesłanie traktatu medycznego dla hetmana Jabłonowskiego.

Jan Kamocki relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu uroczystości w Paryżu z okazji zawarcia pokoju z Sabaudią oraz pogłoski o hiszpańskim dworze i poparciu Francji dla kandydatury Jakuba II na tron Polski. Informuje również o stanie zdrowia Ludwika XIV, który mimo bolesnego zabiegu nacięcia ropnia nieprzerwanie kieruje sprawami państwa.

Jean Kamocki donosi Janowi Jabłonowskiemu z Paryża o pogłoskach dotyczących planowanego oblężenia Barcelony oraz o ruchach wojsk francuskich w Katalonii. Informuje także o bezruchu militarnym we Flandrii z powodu mrozów oraz o aresztowaniu stronnika, który zdradził plany króla Jakuba.

Jean Kamocki informuje Jana Jabłonowskiego o bieżącej sytuacji wojennej w Europie, w tym o spodziewanej kapitulacji Sabaudii, działaniach we Flandrii i manewrach morskich. W dopisku prosi o pomoc w uregulowaniu długu zaciągniętego w Paryżu przez hrabiego Leszczyńskiego, za którego poręczył.

Rajcy miasta Lwowa ustanawiają i zatwierdzają statut lwowskiego cechu chirurgów, określając warunki uzyskania mistrzostwa, wymogi dotyczące wykonania sztuk majsterskich oraz zasady nauki rzemiosła. Dokument nakłada również na członków cechu obowiązek wystawienia zbrojnego na ratusz w razie potrzeby oraz bezpłatnego opatrywania rannych strażników miejskich.

Zygmunt Kamiński informuje kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego o uzyskaniu z gdańskiego ratusza, po wielomiesięcznych sporach, deklaracji dotyczącej ratalnej wypłaty sum pogłównego. Zapowiada przekazanie szczegółów w kolejnej korespondencji po wyznaczonej na poniedziałek audiencji.

Zygmunt Kamiński donosi kasztelanowi krakowskiemu o bezskuteczności dotychczasowych zabiegów wobec nieustępliwego stanowiska gdańszczan. Wyraża obawę, że jeśli kwestia ta nie zostanie pomyślnie rozwiązana podczas pobytu adresata w Warszawie, dalsze perswazje i listy okażą się bezcelowe.

Król Stefan Batory potwierdza akt komisarski ustalający granice między wsiami lwowskiego konwentu dominikanów Bożego Ciała (Zarudce, Kościejów, Zaszków) a dobrami królewskimi i miejskimi. W dokumencie przytoczono ustalenia komisarzy królewskich oraz transumowano królewski list powołujący komisję, powołujący się na dawne rozgraniczenia księcia Władysława Opolczyka.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o uregulowanie weksla kapitana Barclaya, prosząc o odpowiedź skierowaną na adres w Lublinie. Zwraca się także z prośbą o wyegzekwowanie od Sobaka pozostałej kwoty długu w wysokości 1020 florenów.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming przesyła Arthurowi Forbesowi korespondencję z kapitanem Alexandrem Barclayem z prośbą o przekazanie mu odpowiedzi. Zwraca się także o pomoc pewnej wdowie w wyegzekwowaniu od kapitana należnej jej zapłaty.

Thomas Cuming tłumaczy Arthurowi Forbesowi konieczność nagłego wyjazdu do Warszawy oraz problemy z podziałem i sprzedażą transportu węgierskiego wina spowodowane niestabilną sytuacją w kraju. Przeprasza za opóźnienie w zwrocie należności, prosząc o cierpliwość i obiecując pełną rekompensatę, gdy tylko sytuacja ulegnie poprawie.

Thomas Cuming informuje Arthura Forbessa o przekazaniu jego słudze stu florenów na opłacenie ośmiu wozów. Przeprasza za trudności i prosi o cierpliwość, tłumacząc się zastojem handlowym i brakiem zysków ze sprzedaży wina.

Thomas Cumming zapowiada wizytę u Arthura Forbesa w celu uregulowania pożyczki zgodnie z wcześniejszą obietnicą. Prosi także o wymianę zakupionej we Lwowie tafty na inne towary z powodu niefortunnego wypadku.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór pomiędzy gminą ormiańską a magistratem miasta Lwowa, przyznając Ormianom równe z pozostałymi mieszczanami prawa w zakresie handlu, rzemiosła i korzystania z wolności miejskich. Dokument gwarantuje jednocześnie zachowanie odrębnych praw zwyczajowych oraz własnego sądownictwa społeczności ormiańskiej.

Wójt janowski Daniel Antoni Kamieński zawiadamia władze Lwowa, że ukrywa u siebie zbiegłego chłopca, syna dawnego prezydenta Chwedora Hańskiego Szczerpki. Zwraca się z prośbą o ustalenie losów rodziców dziecka po zarazie morowej oraz o otoczenie małoletniego opieką prawną i majątkową.

Rajcy miasta Lwowa oblatują i poświadczają przywilej króla Stefana Batorego z 1578 roku, zatwierdzający wilkierz lwowskiego cechu tokarzy. Dokument szczegółowo reguluje zasady wyzwolenia na mistrza, wykonywanie majstersztyków, obowiązki religijno-obronne oraz walkę z partaczami.

Eleonora Kazanowska informuje wojewodę wołyńskiego o przekazaniu pieniędzy przez Żyda Moszkę oraz zapewnia o pełnym zaufaniu i gotowości wsparcia krewnego. Prosi również o wystawienie asygnaty na przejęte długi chłopskie w celu zakupu wina mszalnego oraz posiłku dla chorych zakonnic.

Eleonora Kazanowska przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przywileje z prośbą o przedstawienie ich do podpisu królowi. Nalega na pośpiech, tłumacząc go trudnościami czynionymi klasztorowi przez ludzi przekonanych o rzekomym bogactwie lwowskich benedyktynek.

Król Stefan Batory zatwierdza i odnawia dawne artykuły oraz zwyczaje połączonego cechu tokarzy i grzebieniarzy miasta Lwowa. Dokument szczegółowo reguluje zasady składania majstersztyku, przyjmowania uczniów i mistrzów, funkcjonowania władz cechowych oraz kary za naruszenie porządku rzemieślniczego.

Walenty Kajerski informuje lwowskiego rajcę o sprawach miasta rozpatrywanych w Radomiu, w tym o kwestii szkodliwych propinacji oraz braku obecności podkomorzego lwowskiego. Zapewnia o czuwaniu nad interesami Lwowa, przesyła pisma do Krakowa i deklaruje dalszą gotowość do wypełniania dyspozycji.

Król Stefan Batory potwierdza mieszczaninowi lwowskiemu Szymonowi Hannelowi wcześniejsze przywileje królów Zygmunta I i Władysława Jagiełły na majątek Hołosko oraz nadania nad rzeką Brzuchowice. Dokument sankcjonuje prawa dziedziczne i własnościowe do wspomnianych dóbr pod Lwowem.

M. Iskra przesyła Janowi Jabłonowskiemu list od namiestnika chorągwi i prosi o pilne wstawiennictwo oraz wypłatę funduszy ze szkatuły na poczet asygnacji chlebowych. Wyjaśnia, że nie posiada własnych środków na zaspokojenie żądań żołnierzy i obawia się ich wzburzenia, jeśli nie zostaną zaspokojeni finansowo.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór między szlachtą województwa ruskiego a magistratem Lwowa, kasując inkorporację podmiejskich wsi Zubrza i Sichów do prawa magdeburskiego oraz poddając sprawy sporne dotyczące ich gruntów i powinności wojennych prawu ziemskiemu. Jednocześnie monarcha potwierdza jurysdykcję prawa miejskiego i sądu królewskiego wobec mieszczan, urzędników miejskich oraz ich majątków miejskich.

Przełożony lwowskiego konwentu trynitarzy, br. Jan od Narodzenia, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o udostępnienie pasa ziemi między murami miejskimi a klasztorem pod budowę nowej świątyni ufundowanej przez Zofię Kłońską. Zapewnia, że wzniesienie murów nie zablokuje drogi publicznej, a zakonnicy będą stale modlić się o pomyślność miasta.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński zatwierdza transumowane przywileje biskupa chełmskiego Wojciecha Sobiejowskiego oraz króla Stefana Batorego dotyczące przyłączenia kościoła parafialnego w Łopatynie do parafii w Busku. Akt sankcjonuje nową fundację kolegium pięciu mansjonarzy wraz z prepozytem przy kościele buskim oraz określa ich obowiązki duszpasterskie i uposażenie.

Autor listu stanowczo odpiera zarzuty nielojalności i wrogich wypowiedzi przekazane przez pana Wigurę, powołując się na tradycję wiernej służby swoich przodków. Apeluje do rozwagi adresata, aby nie dawał wiary potwarzom rozsiewanym przez niegodziwych ludzi i zachował go w swej łasce.