Katalog źródeł

Armand przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu nadesłaną odpowiedź na list skierowany do królewicza Aleksandra Sobieskiego. Dodatkowo przekazuje adresatowi wyrazy pamięci i życzliwości od królowej Marii Kazimiery.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o odczytaniu jego listu królowej, która z wielkim uznaniem odniosła się do lojalności Jabłonowskiego wobec jej domu i potępiła działania wrogiego ministra. Autor wspomina także o wyczekiwaniu na rezultaty negocjacji komisji oraz przesyła życzenia szybkiego powrotu do zdrowia.

Arnaud przekazuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy wdzięczności królowej Marii Kazimiery za jego pismo oraz za przeciągnięcie Potockich na stronę dworu. Informuje również o stanie zdrowia monarchini cierpiącej na ból w boku i prosi adresata o datowanie listów.

Autor zdał królowej sprawę z listu adresata z 26 grudnia oraz z jego strat w dobrach. Mowa o ponad stu osobach określonych niepewnie jako chłopi i koszcie dwudziestu tysięcy liwrów; nazwa i szczegóły szkody są niepewne. Królowa okazała współczucie. Armand składa adresatowi i jego małżonce życzenia noworoczne.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza dawniejsze zapisy i nadania starostów lwowskich Jana z Tarnowa oraz Jana Kmity z Wiśnicza dotyczące wsi Hodowica w ziemi lwowskiej na rzecz kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Sędzia lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wysokiej poświadczają przebieg procesu przed sądem ziemskim pomiędzy powodem Stachnem z Pletenic a Filipem Posudowskim z Podusowa. Wypis wymienia kolejne terminy sądowe wyznaczone stronom sporu.

Starszy kupiec prosi o odzyskanie lub ustalenie miejsca przechowywania jego czarnych koronek. Wspomina brak odpowiedzi Jamesa Chalmersa i apeluje o pomoc na stare lata.

Papież Innocenty VIII zawiadamia mieszkańców miasta i diecezji lwowskiej o obsadzeniu arcybiskupstwa lwowskiego przez elekta Andrzeja po śmierci arcybiskupa Jana. Wzywa wiernych do uznania nowego pasterza, oddawania mu czci oraz okazywania posłuszeństwa.

Jan Achenkif cieszy się z poprawy zdrowia Artura Forbesa, przesyła mu listy i dopytuje o Greków przybyłych do Sambora. Na koniec wspomina o braku korespondencji z Gdańska oraz o planowanym małżeństwie Andrisa Turnera z Clarkówną.

Jan Achenkif wyraża zaniepokojenie wiadomością o chorobie Artura Forbesa i życzy mu szybkiego powrotu do zdrowia. Przesyła adresatowi listy oraz nowiny z poczty.

Jan Achenkiph donosi Arturowi Forbesowi o oczekiwaniu na wieści od Roberta Taita w sprawie furmanów oraz przesyła zgodnie z prośbą listy. Zapewnia o swojej życzliwości i przekazuje pozdrowienia od żony.

Jan Achenkif odsyła Arturowi Forbesowi listy i zleca mu zakup kamienia towaru oraz przekazanie kwitów przez posłańca. Wspomina także o ustaleniach z panem Zywiertem oraz o długu pani Forbesowej.

Jan Achenkiff składa Arturowi Forbesowi kondolencje z powodu śmierci bratanicy oraz porusza bieżące kwestie handlowe i rozliczeniowe. Zwraca się także do żony adresata z prośbą o zwrot należności za buty.

Po omyłce pocztowej autor poleca Davissonowi wysłać listy z Gdańska do Krakowa. Wspomina Lewendalla, dyspozycję transferu przez weksel i zapłatę przewoźnego w Gdańsku.

Jan Achenkif informuje Artura Forbesa o bezskutecznych staraniach odzyskania od pana Brisa należnych pieniędzy i przesyła otrzymaną od dłużnika odpowiedź. Wspomina także o odjeździe kilku kupców z Zamościa oraz przesyła pozdrowienia od żony.

Jan Achenhiff prosi Artura Forbesa o odesłanie do Mościsk posłanych pieniędzy oraz paczki listów wraz z towarem i przechowanie ich do swego przyjazdu. Donosi także o obecności wspólnych znajomych oraz planowanym wyjeździe do Zamościa.

Jan Achenkif informuje ze Lwowa Artura Forbesa o odłożeniu podróży z powodu świąt i wysłaniu posłańca. Prosi o pilne wieści dotyczące przygotowań do jarmarku, przybycia kupców greckich oraz bezpieczeństwa w mieście.

Jan Achenkiff przekazuje Arturowi Forbesowi informacje o podróży Aleksandra Michałowicza wiozącego znaczne sumy pieniędzy z Wrocławia do Lwowa, wyrażając obawy o jego bezpieczeństwo. Prosi także o odszukanie wrocławskich dokumentów skierowanych do jego rąk oraz o kierowanie poczty do Jarosławia zamiast do Lwowa.

Autor potwierdza otrzymanie pisma, przekazuje wiadomości dotyczące zdrowia i informuje o przesłaniu fl350[?] oraz kolejnej należności po świętach.

Jan Achenkif przesyła Arturowi Forbesowi nadesłane listy oraz potwierdza odbiór 30 złotych od pani Dicksonowej, obiecując dostarczyć je do Jarosławia. Dołącza również życzenia pomyślnej podróży oraz serdeczne pozdrowienia od swojej rodziny.

Jan Achenkif przesyła Arturowi Forbesowi listy od kontrahentów i omawia kwestie rozliczeń finansowych w Gdańsku oraz u Krzysztofa Minasowicza. Wyraża również oburzenie niedyskrecją pana Prisa w kwestii obiecanych pieniędzy.

Jan Achenkif przesyła Arturowi Forbesowi pisemne relacje weryfikujące wcześniejsze doniesienia o działaniach floty oraz o zmaganiach z Francuzami pod Namurem. Autor wyraża również nadzieję na pomyślne wieści z nadchodzącą pocztą.

Jan Achenkiff wyraża radość z ustąpienia febry u Artura Forbesa i pochwala jego decyzję o rezygnacji z podróży do Krakowa. Przesyła mu także dwa listy i donosi, że na poczcie nie ma nowej korespondencji.

Jan Achenkif wyraża współczucie z powodu choroby Artura Forbesa, przesyła mu nadeszłe listy oraz informuje o braku korespondencji z Gdańska. Przekazuje także najnowsze wieści wojenne dotyczące walk z Francuzami i Turkami.

Jan Achenkiff zawiadamia Artura Forbesa o przesłaniu skrzyni o wartości 30 florenów i prosi o opłacenie furmana za jej transport. Wyjaśnia także, że wysyłka pozostałych przedmiotów została wstrzymana do czasu wiadomości od brata adresata.

Jan Achenkif informuje Artura Forbesa o kwestii zakupu drogich soboli, przesyłce tysiąca złotych oraz towarach wysłanych do Jarosławia. Wyjaśnia również sprawę duchtów i wagi ładunku na furmance, dołączając prośbę żony o nadesłanie goździków.

Achenkif potwierdza otrzymanie pisma, wspomina Gdańsk i Jarosław, życzy Forbesowi szczęśliwej podróży do Krakowa i przesyła pozdrowienia od żony.

Jan Achenkiff wyraża nadzieję, że odpoczynek po przebytej kuracji lekarskiej przyczyni się do poprawy zdrowia Artura Forbesa. Wraz z korespondencją z poczty przesyła serdeczne pozdrowienia od siebie, żony i córki.

Jan Achenkif przesyła Arturowi Forbesowi listy pocztowe i ubolewa nad jego nieobecnością na początku jarmarku rzeszowskiego. Informuje również o zwrocie 144 i pół złotego długu przez panią Forbesową oraz przekazuje ukłony od swojej małżonki.

Ksiądz od tygodnia choruje. Donosi o poprawie, lecz pozostaje we Lwowie do odzyskania sił i poprawy drogi. Żałuje, że nie posłuchał dobrodzieja; obiecuje wdzięczność i modlitwę.

Dokument poświadcza, że Jan Kunat z Dzięgłowa sprzedał i zrezygnował na rzecz Jana zwanego Januszem z Maleczkowic swoją dziedziczną wieś Żydatycze w powiecie lwowskim za kwotę 250 grzywien monety polskiej.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza na prośbę dziekana Jana Czochrańskiego dawne przywileje królewskie i urzędnicze z lat 1415–1478 dla poddanych dziekanatu kościoła św. Jana we Lwowie. Dokument sankcjonuje przeniesienie tamtejszych Ormian i innych mieszkańców na prawo ormiańskie oraz całkowicie uwalnia ich od jurysdykcji urzędników grodzkich i wszelkich robocizn zamkowych.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie ruskiemu o pogłoskach dotyczących ewakuacji Kamieńca Podolskiego oraz przekazuje wiadomości o śmierci króla Danii i kanclerza Francji. Wspomina także o możliwych nominacjach na urzędy w Paryżu oraz przesyła pozdrowienia od margrabiny de Béthune.

J. G. de Baluze dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za korespondencję, donosi o doręczeniu powierzonego mu listu oraz wyraża radość z dobrego zdrowia hetmana wielkiego koronnego i jego rodziny. Wspomina również o braku wieści z kongresu w Delft oraz formułuje życzenie, aby zbliżająca się wolna elekcja w Rzeczypospolitej przebiegła w spokoju.

Autor narzeka na brak wiadomości, przekazuje pogłoski o obsadzie stanowisk kardynalskich i informację o śmierci palatyna Rusi. Na końcu opisuje zabawy ostatnich dni karnawału.

J. G. de Baluze przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu korespondencję od margrabiny de Béthune oraz doniesienia o zdobyciu hiszpańskich galeonów ze srebrem. Informuje także o niepotwierdzonej wieści dotyczącej rezygnacji elektora Bawarii ze starań o koronę polską na rzecz popieranego przez Francję księcia Contiego.

J. G. De Baluze usprawiedliwia opóźnienia w korespondencji trudami podróży i informuje o odesłaniu powierzonych mu listów do Warszawy. Wspomina także o niepotwierdzonej jeszcze wieści, że kongres pokojowy ma zebrać się w Utrechcie.

J. C. de Baluze relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu bieżące wydarzenia polityczne i militarne, w tym upadek konfederacji oraz sukcesy francuskiej floty. Przekazuje również wieści o podróży elektora brandenburskiego, dyplomatach w Delfcie i poprawie zdrowia kasztelana krakowskiego.

J. G. de Baluze odnosi się do pretensji wojewody wołyńskiego i hetmana wielkiego wobec francuskiego ambasadora, tłumacząc zarzuty rozsiewanymi intrygami i plotkami. Zapewnia adresata o stałym przywiązaniu dyplomaty do rodu Jabłonowskich oraz o swojej wierności.

De Baluze prosi o potwierdzenie odbioru ważnego pakietu wysłanego przed wyjazdem z Warszawy. Mimo przygotowań wojennych życzy pokoju i dobrego króla Polsce; dopisek wspomina niepokój Gdańska oraz gromadzenie wojsk.

Autor odnotowuje opóźnienie poczty ze Lwowa i porównuje wieść z Wiednia o zwinięciu francuskiego obozu z milczeniem listów własnej armii. Przewiduje możliwą wielką wojnę, życząc pokoju Europie i Polsce.

Baluze wyraża współczucie z powodu śmierci króla i solidarność z owdowiałą królową, po czym relacjonuje doniesienia o sytuacji w Piemoncie, nastrojach w Wiedniu oraz plotkach o tajnych rokowaniach pokojowych. Wspomina także o ruchach wojsk szwedzkich w Inflantach, zaniepokojeniu w Prusach i przybyciu holenderskiej floty do Gdańska.

De Baluze wyjaśnia trzytygodniowe milczenie podróżą jubileuszową do Łowicza. Omawia pisma wzywające szlachtę do usunięcia posłów Francji i Brandenburgii. Relacjonuje trudności kwater zimowych we Włoszech, politykę Wenecji i doniesienia o ruchach wojsk.

Autor przekazuje wiadomości o francuskich, hiszpańskich i cesarskich operacjach we Włoszech, zranieniu Catinata, zaopatrzeniu armii i posiłkach. Relacjonuje działania w Katalonii oraz stanowisko Wenecji; część danych wyraźnie traktuje jako doniesienia.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie wołyńskiemu o przygotowaniach francuskich posłów do wyjazdu na rokowania pokojowe po otrzymaniu paszportów od koalicjantów. Przekazuje również wyrazy troski francuskiego ambasadora z powodu pogłosek o chorobie hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego.

De Baluze informuje o wyjeździe trzech królewiczów i królowej do Żółkwi. W wiadomościach zagranicznych rozróżnia doniesienia o działaniach Barta od niepotwierdzonych pogłosek o próbie zamachu na księcia Orańskiego i zawarciu pokoju z Sabaudią.

De Baluze przesyła nowiny francuskie, a z Warszawy donosi o rzekomym przechwyceniu listów wojewody witebskiego i starciu oddziałów hetmana wielkiego litewskiego z konfederatami. Przyznaje, że sprzeczne relacje nie pozwalają mu ocenić prawdy.

J. G. de Baluze zapewnia wojewodę wołyńskiego o podtrzymywaniu korespondencji i przekazaniu powierzonego listu księciu Aleksandrowi Sobieskiemu. Donosi również o wieściach wojennych z Włoch i znad Renu, w tym o zwinięciu oblężenia Walencji.

Dopisek informuje o zdobycznych statkach od floty Bilbao, dalszym ruchu okrętów koło wybrzeży hiszpańskich oraz rozkazie przygotowania jednostek w Dunkierce.