Katalog źródeł

Jacob Carmichel oczekuje na decyzję Arthura Forbesa w sprawie należności finansowych oraz informuje o wysyłce towarów do Gdańska pod nadzorem wyznaczonych osób. Donosi również o odebraniu dużej sumy talarów, wśród których wykryto dwie fałszywe monety, oraz zapowiada swój przyjazd do Krakowa.

Jacob Carmichel informuje Arthura Forbesa o trudnościach ze ściągnięciem pieniędzy ze Lwowa przez Petera Bensona i prosi o wsparcie, aby uniknąć konieczności osobistej podróży. Nawiązuje również do sprawy zapłaty od Thomasa Bondyego z Lublina oraz kwestii transportu towarów przez Mościska.

Jacob Carmichell dziękuje Arthurowi Forbesowi za realizację asygnaty finansowej na rzecz Petera Bensona oraz dopytuje o jego dalsze postanowienia po podróży do Gdańska. Autor listu prosi także o przysłanie tureckiego sukna i tabakierki.

J. Karmichell informuje Artura Forbesa, że nie przybędzie do Mościsk, i dopytuje o sprawy załatwiane we Lwowie przez Piotra Simsona. Wydaje również dyspozycje dotyczące ekspedycji listów krakowskich oraz odprawienia kozaka Jana wobec znalezienia innej okazji do podróży.

Dokument transsumuje i zatwierdza wyrok sejmowy króla Stefana Batorego rozstrzygający spór pomiędzy władzami miasta Lwowa a starostą lwowskim Mikołajem Herburtem. Król ogranicza liczbę rzemieślników pod jurysdykcją starościńską, zakazuje prowadzenia szynków i nowego targu na przedmieściu podzamcza oraz potwierdza dawne przywileje mieszczan dotyczące handlu solą i rybami, wolności od ceł i opłat targowych, a także wypasu bydła i korzystania z lasów królewskich.

Samuel Benedict Kessler zaprasza Arthura Forbesa na swój ślub z Elżbietą, córką gdańskiego kupca Roberta Lauendela, który ma się odbyć 15 lutego 1686 roku w Gdańsku. Prosi adresata o zaszczycenie uroczystości swoją obecnością, modlitwę w intencji nowożeńców oraz udział w przyjęciu weselnym.

Johann Jacob Keßl informuje Arthura Forbesa o przekazaniu Johannowi Taylorowi dwóch sztuk tercjaneli oraz o stanie uregulowania wzajemnych asygnat i płatności jarmarcznych. Omawia również kwestię cen i sprzedaży aksamitu, przesyłając do podpisu obligację z prośbą o dalsze zlecenia handlowe.

Johann Jacob Kessel zwraca się do Arthura Forbesa z prośbą o pomoc w wyegzekwowaniu zaległych pieniędzy od pana Wilczka najpóźniej do jarmarku na św. Michała. Prosi także w zaufaniu o opinię na temat wypłacalności dłużnika i bezpieczeństwa dalszych transakcji kredytowych.

Król Zygmunt III Waza potwierdza i nakazuje wpisać na trwały pergamin siedem ugód zawartych pomiędzy mieszczanami i rajcami lwowskimi a okoliczną szlachtą, dotyczących poboru ceł, myt i opłat za wypas bydła (spasnego). Na mocy tych porozumień szlachta zobowiązała się do respektowania królewskich immunitetów handlowych Lwowa i niepobierania nienależnych opłat.

Jacob Koller relacjonuje Peterowi Forbesowi odprawę celną i rewizję transportu sukna w Toruniu, przedstawiając szczegółowe rozliczenie opłat i doszacowań dokonanych przez pisarza celnego. Informuje o pomyślnym przepuszczeniu części ładunku bez cła oraz przesyła przekaz pieniężny na 390 złotych i 24 grosze.

Hetman Stanisław Koniecpolski przyznaje miastu Lwowu rację w sporze z perskimi kupcami, którzy naruszyli lwowskie prawo składu. Z uwagi na brak chęci zysku ze strony władz miejskich oraz współczucie dla cudzoziemców nakłonił jednak syndyka do zawarcia z nimi polubownej ugody.

Hetman Stanisław Koniecpolski informuje władze Lwowa, że choć kupcy perscy naruszyli lwowski przywilej składu, z litości i zgodnie z intencją rajców doprowadził do zawarcia z nimi ugody za pośrednictwem syndyka miejskiego. Zaznacza, że sprawa ma posłużyć za przestrogę dla innych zagranicznych kupców, by nie omijali prawa składu.

Król Zygmunt III Waza przywraca i zatwierdza na prośbę Lwowa doroczny jarmark w dzień św. Małgorzaty, zachowując bez uszczerbku dotychczasowy jarmark na św. Agnieszkę. Przybywającym kupcom i handlarzom władca gwarantuje wolność handlu oraz królewską opiekę i bezpieczeństwo w podróży.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywileje cechu krajaczy sukna we Lwowie, transumując dyplom Stefana Batorego z 1578 r. (zawierający przywilej Zygmunta I z 1541 r. o wyłączności na handel suknem na łokcie) oraz akt rady miejskiej Lwowa z 1594 r. powołujący bractwo sukienników.

Stanisław Koniecpolski informuje rajców lwowskich o ustanowieniu przez króla nowego jarmarku w Jazłowcu na święto św. Wasyla. Zwraca się z prośbą o ogłoszenie tego faktu kupcom lwowskim oraz zapewnia o zagwarantowaniu bezpieczeństwa na traktach handlowych przez hetmanów.

Demeter Kostantinowitz zapowiada swoje przybycie na jarmark do Lwowa i przesyła szczegółowe zamówienie na tkaniny oraz koronki. Zapewnia również o uregulowaniu pozostałej płatności po przyjeździe.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawny przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka gwarantujący Lwowu coroczny jarmark na dzień św. Agnieszki wraz ze swobodą handlu dla przybywających kupców. Jednocześnie władca kasuje i znosi jarmark na dzień św. Małgorzaty jako uciążliwy i bezużyteczny dla mieszczan.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński informuje władze Lwowa o odroczeniu kupcowi Derzachariaszewiczowi terminu spłaty długu wobec posła tatarskiego Sołtanasa do jarmarku jarosławskiego. Nakazuje magistratowi, by w przypadku braku zapłaty natychmiast osądził dłużnika wedle prawa gości dla zachowania dobrej reputacji u cudzoziemców.

Król Zygmunt III Waza objaśnia przywilej Stefana Batorego, precyzując zasady handlu suknem, szynkowania trunków oraz limit dopuszczonych ormiańskich rzemieślników we Lwowie. Dokument potwierdza prawa obu nacji do handlu, wyznaczając Ormianom ramy działalności krawieckiej, szynkarskiej i rzemieślniczej pod groźbą kary finansowej.

Johannes Conradt Corfiniuß potwierdza odebranie wcześniejszego listu od Arthura Forbesa oraz uregulowanie płatności związanych z panem Taylorem. Przesyła także rachunek opiewający na ponad 107 florenów i proponuje dokonanie ostatecznych rozliczeń podczas zbliżającego się jarmarku św. Michała.

Katarzyna Kossakowska informuje prezydenta Lwowa o chęci prowadzenia redut przez warszawskiego kupca Hampela i prosi o rozeznanie zamiarów miejscowych mieszczan, by uniknąć sporów z miastem. Apeluje o porozumienie ze starostą oraz przekazanie ostatecznej decyzji za pośrednictwem podgrabiego.

Król Zygmunt III Waza potwierdza ugodę zawartą między radą miejską a gminą Lwowa w sprawach zarządu finansami, dochodów miejskich, trybu wyboru i wakatów rajców oraz praw handlowych. Monarcha wprowadza przy tym zastrzeżenia dotyczące częstotliwości zebrań pospólstwa, kontroli wwożonych towarów oraz praw ustępujących rajców.

William Kramer przesyła Arthurowi Forbesowi 400 florenów w szelągach i informuje o ustaleniach z Józefem Borochowiczem dotyczących wypłaty kolejnych 500 florenów we Lwowie. Zapowiada również rychły przyjazd do miasta w celu uregulowania pozostałych należności wyłożonych przez pana Lowda.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński nakazuje władzom Lwowa przygotowanie w dobrej monecie reszty sumy z donatywy kupieckiej w wysokości 3836 złotych i 20 groszy. Pieniądze te mają zostać niezwłocznie wypłacone na podstawie asygnaty posłowi do Turcji, Hieronimowi Radziejowskiemu.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński interweniuje u magistratu lwowskiego na rzecz kupca Piotra Szymfsona, skrzywdzonego przez panów Słoniewskiego i Altemajera. Prosi o rychłe osądzenie sprawy i ukaranie winnych, powołując się na interes skarbu królewskiego i Rzeczypospolitej.

Andrzej Stanisław Krauz dziękuje Arthurowi Forbesowi za pomoc i fatygę przy odebraniu kwoty 520 florenów od pana Loziego. Deklaruje przy tym swoją wdzięczność oraz pełną gotowość do wyświadczenia wzajemnych przysług w przyszłości.

Krzysztof Krause prosi Artura Forbesa o instrukcje dotyczące dalszego postępowania i przekazanie informacji o sprawach. Zapewnia adresata o swoim oddaniu oraz braterskiej życzliwości.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza przedłożone mu artykuły cechowe bractwa kotlarzy z Przedmieścia Halickiego we Lwowie, regulujące zasady organizacji cechu, powinności religijne, przyjmowanie uczniów i towarzyszy, prawa wdów, standardy rzemieślnicze oraz kary porządkowe. Zapiski na odwrocie wskazują na oblatę dokumentu w aktach grodzkich lwowskich, a następnie na jego unieważnienie z powodu uzyskania go bez wiedzy magistratu wbrew dekretowi królewskiemu.

Dokument ustanawia fundację stypendialną kanonika lwowskiego Adama Wawrzyńca Łoieckiego, ufundowaną na rocznym czynszu wyderkafowym 119 florenów zabezpieczonym na dochodach miasta Lwowa, z przeznaczeniem na kształcenie w Akademii Krakowskiej dwóch ubogich młodzieńców pochodzących ze Lwowa. Określa ona wysokość wypłat dla studentów i ich uniwersyteckiego preceptora, nakłada na stypendystów obowiązki modlitewne oraz wyznacza prowizorów czuwających nad wieczystym funkcjonowaniem zapisu.

Rada miasta Lwowa zatwierdza statut cechu kotlarzy, ustalający obowiązki religijne i organizacyjne braci cechowych, zasady nauki uczniów i przyjmowania czeladników na mistrzów oraz reguły handlu i obróbki miedzi.

Król Zygmunt III Waza ustanawia dla miasta Lwowa nowy doroczny jarmark przypadający na święto św. Małgorzaty, trwający przez trzy tygodnie, niezależnie od dawnego jarmarku na św. Agnieszkę. Dokument gwarantuje przybywającym kupcom wolność handlu oraz bezpieczeństwo pod osłoną królewskiego listu żelaznego.

Król Zygmunt III Waza zezwala władzom i wspólnocie miasta Lwowa na pobieranie przez okres dwudziestu lat opłaty zwanej sztukowym od towarów przywożonych i wywożonych z miasta, z przeznaczeniem dochodów na odbudowę zniszczonych dóbr miejskich i wynagrodzenie magistratu.

Król Zygmunt III Waza przekazuje magistratowi lwowskiemu pobór dochodów starościńskich w zamian za stałą opłatę roczną 2100 florenów oraz zezwala na pobór opłaty składkowej od kupców na budowę nowych umocnień miejskich. Dokument jednocześnie ogranicza kompetencje starosty lwowskiego na rzecz jurysdykcji miejskiej oraz reguluje kwestię kwaterunków.

Thomas Cushny odpowiada na list Arthura Forbesa, diagnozując przyczyny jego bólów w okolicach serca, potów nocnych oraz dolegliwości nóg jako skutek niestrawności i melancholii. Autor udziela choremu wskazówek kuracyjnych i załącza łaciński przepis na wzmacniający konfekt.

Król Zygmunt III Waza nadaje bractwu strzeleckiemu we Lwowie wieczyste prawo pobierania opłaty od pędzonego i wypasanego przez kupców bydła w celu podreperowania jego dochodów nadszarpniętych przez pożary i zarazę.

Król Zygmunt III Waza nadaje miastu Lwowowi na wieczne czasy prawo poboru opłat od towarów (tzw. sztukowego lub węzłowego), a także od zbóż, piwa i miodu. Dochody z tych opłat zostają podzielone: dwie trzecie przeznaczono na potrzeby i fortyfikacje miejskie, a jedną trzecią na wynagrodzenie trudów urzędu radzieckiego.

Salomon Lewkowicz zwraca się do kupca Artura Forbesa z prośbą o pilne przekazanie przez posłańca funta złota na potrzeby dworu królewskiego. Autor listu gwarantuje terminową zapłatę należności.

Salomon Lewkowicz zwraca się do Artura Forbesa z pilną prośbą o wydanie posłańcowi funta złota na potrzeby dworu królewskiego. Jednocześnie autor gwarantuje adresatowi pewną i rychłą zapłatę za powierzony kruszec.

Król Władysław IV zatwierdza statut cechu iglarzy we Lwowie, określający zasady przyjmowania mistrzów i uczniów, wykonywania majstersztyku oraz ochronę przed konkurencją partaczy i obcych kupców.

Dawid Livingston informuje kupca Artura Forbesa w Mościskach o przekazaniu pozwów trybunalskich adwokatowi Cimanowiczowi w Przemyślu, wysłaniu woźnego do pozwanego oraz poniesionych kosztach grodzkich i posłańca.

Młody szkocki kupiec lub subiekt John Livingston, przebywający w Krakowie, pisze do kupca Arthura Forbesa we Lwowie, pokornie przepraszając za zmarnowany czas i brak postępów w nauce lub pracy oraz solennie obiecując poprawę i wierną służbę.

Król Władysław IV nadaje miastu Lwowowi na wieczne czasy prawo pobierania opłaty zwanej sztukowym lub węzłowym od towarów obcych kupców, przedłużając przywilej Zygmunta III w celu wsparcia zrujnowanych miejskich finansów. Z dochodów z tego cła król przeznacza ponadto 200 florenów polskich rocznie na rzecz burmistrza i rajców lwowskich.

Król Władysław IV zatwierdza posiadaczom łanów na lwowskim przedmieściu Kleparów ich dotychczasowe prawa, koncesje oraz nabyte grunta. W zamian nakłada na nich obowiązek uiszczania dawnych czynszów na rzecz lonżerii miejskiej, odbywania szarwarku w wymiarze jednego dnia w miesiącu, zwożenia materiałów na naprawę murów oraz opłacania żołnierszczyzny.

Król Władysław IV zwalnia Ormian mieszkających wewnątrz murów miasta Lwowa z wszelkich opłat celnych od towarów i pieniędzy wwożonych do Królestwa lub wywożonych poza jego granice. Wolność ta ma obowiązywać pod warunkiem spisywania przewożonych dóbr w rejestrach celnych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez sejm walny.

Król Władysław IV nakazuje kupcom lwowskim uiszczanie cła granicznego od wwożonych towarów, znosząc ormiański ryczałt dwunastu kóp, jednocześnie uwalniając mieszczan od dotychczasowych zaległości i podtrzymując ich zwolnienie z ceł wewnętrznych.

Marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski wzywa władze Lwowa do wykonania wyroku sądu marszałkowskiego na korzyść pana Tołkacza. Nakazuje zwrócić poszkodowanemu zagrabione mienie i dopilnować zadośćuczynienia ze strony kupców.

Król Władysław IV potwierdza przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka z 1476 roku, nadający klasztorowi Bożego Ciała ojców dominikanów we Lwowie pobór cła od wozów kupieckich we wsi Kościejów w ziemi lwowskiej.