Katalog źródeł

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o pomyślnym obronieniu i przywróceniu miejskiej jurysdykcji w sporze z Ormianami. Donosi również ze współczuciem o niekorzystnym dla pani Wilczkowej wyroku nakazującym jej zadośćuczynienie pod egzekucją magistratu.

Wojciech Włoszkiewicz donosi władzom Lwowa o wniesieniu do sądu asesorskiego spraw z powództwa Kupińskiego, które zdołał chwilowo wstrzymać w Kancelarii Dekretowej do czasu nadejścia instrukcji z miasta. Przestrzega, by ewentualny deputat przybył niezwłocznie, gdyż sądy wkrótce wznowią obrady, a referendarz wkrótce wyjeżdża.

Król Zygmunt I zezwala rajcom lwowskim na tymczasową obsadę mansjonarii i kaznodziejstwa przy kościele św. Katarzyny na Zamku Niskim przez kapłana nieniemieckiego z powodu braku ortodoksyjnych kaznodziejów niemieckich wywołanego szerzeniem się reformacji. W następstwie tej zgody monarcha prezentuje arcybiskupowi lwowskiemu bakałarza Alberta z Pilzna celem objęcia beneficjum.

Generał jezuitów dziękuje za życzliwość Lwowa wobec zakonu. Podkreśla, że wiadomości otrzymał od wiarygodnych świadków, i obiecuje modlitwę za radę oraz mieszkańców. Oryginał datowany 1626, okładka 1616.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zezwala na wzniesienie nowej ambony w nawie katedry dla polskiego kaznodziei na czas wakatu kaznodziei niemieckiego, z powodu tłumnego napływu wiernych po pożarze świątyni. Dokument zastrzega powrót do pierwotnego porządku wygłaszania kazań w chórze i kaplicy z chwilą powołania kaznodziei niemieckiego przez radę miejską.

J. Winiarski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przybyciu oddziału wojsk koronnych powracających z Węgier i wyznaczeniu dla nich uciążliwego kwaterunku w starostwie świeckim na mocy asygnaty wojewody inowrocławskiego. Prosi o pilne dyspozycje, jak należy postąpić z żołnierzami, aby uchronić dobra starostwa przed całkowitą ruiną.

Winiarski nie znalazł weksla mimo podróży do Gdańska i Torunia. Pisze o odmowie zaprzysiężenia szkód wojskowych i radzi wysłać zboże Wisłą zaraz po ustąpieniu lodu.

Jan Winiarski donosi o zamieszkach w Toruniu i niemożności zdobycia pieniędzy na potrzeby wojewody, sugerując zrealizowanie weksla na trzy tysiące ze Lwowa do Gdańska. Wyraża także zaniepokojenie brakiem korespondencji z ostatniej poczty.

Winiarski informuje o płatności Szymanowicza i sporze Świecia o hybernę. Prosi o przywilej pozwalający przyjąć zięcia Bartholdyego do mieszczaństwa mimo odmowy miasta.

Skarga na egzekucje wojskowe, koszty i ucieczkę poddanych. Starostwo ma dostarczyć 1000 drewna do Torunia oraz ludzi do palisad. Osobno: pieniądze u Bartoldego, weksel i wiadomość o poczcie gdańskiej.

Autor omawia ceny i spław drewna, proponuje zakupy gdańskie przed konwokacją. Donosi o podpaleniu stodół ze zbożem oraz o biciu mieszkańców Śliwic i wymuszeniu ośmiu podwód.

Autor opisuje ciężary przemarszu rajtarów, zarzuty wobec Sędzickiego i trudności z przekazaniem 6300 zł hyberny do Lwowa. Proponuje weksel za pośrednictwem kupca Szymanowicza.

Jan Winiarski informuje Jana Jabłonowskiego o pomyślnym wycofaniu saskich żołnierzy ze starostwa świeckiego oraz o kwestii przesłania weksla na hibernę. Zapowiada także nadesłanie cen towarów z Gdańska i doradza pilne wysłanie tam statków ze zbożem ze względu na korzystną koniunkturę.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Jan Winiarski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o wynegocjowaniu u pana Bartoldego pożyczki w wysokości sześciu tysięcy talarów bitych pod warunkiem asygnacji spłaty z hiberny i rat. Prosi również adresata o podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie uciążliwego pana Sędzickiego oraz o odbiór należności w kwocie dwóch tysięcy.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Winiarski proponuje pożyczkę 20 tysięcy u Bartoldego, wypłatę w Gdańsku i przesłanie wekslem do Warszawy. Prosi o rozstrzygnięcie sprawy Sędzickiego, któremu zarzuca krzywdzenie ludzi i zaległości.

Zofia, wdowa po Stanisławie Hynku podkomorzym łęczyckim, darowuje swojemu bratu wujecznemu Mikołajowi Gołąbkowi, podsędkowi lwowskiemu, cały swój dziedziczny dział we wsi Zimna Woda, z wyłączeniem części należnej jej synom. Dokument poświadcza nadanie intromisji oraz zobowiązanie darczyni do prawnej obrony obdarowanego przed wszelkimi roszczeniami.

De Villar informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przesłaniu mu przez zaufanego posłańca listu od pana Duponta. Oferuje również pośrednictwo w odesłaniu odpowiedzi i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Kanonik Stanisław ze Lwowa, działając z upoważnienia hrabiego pałacu laterańskiego Pawła de Blanca, mianuje kleryka Jana syna Jerzego ze Lwowa notariuszem publicznym i sędzią zwyczajnym. Po odebraniu przysięgi wierności dokument nadaje nominatowi pełne uprawnienia do sporządzania autentycznych aktów prawnych.

Burmistrz Lwowa Wojciech Wiśniowski wzywa ławników miejskich na naradę dotyczącą opłat z kamienic jezuickich, odzyskania akt po zmarłym panu Laskowskim oraz sporu cechu szewców o kapliczkę.

Komisarze królewscy rozstrzygają spór majątkowy między wdową i córkami zmarłego rajcy Jana Kosnara a podkomorzym lwowskim Mikołajem Odnowskim. Sprawa dotyczy spłaty 350 florenów długu zastawnego i zwrotu kamienicy położonej w lwowskim rynku.

Książę Jeremi Wiśniowiecki prosi władze miejskie Lwowa o zwolnienie Gabriela Moratoniusa z terminu przed sądem radzieckim i okazanie mu wyrozumiałości. Wstawia się za nim uprzedzająco, aby ułatwić mu osobiste zjednanie sobie przychylności rajców.

Król Zygmunt I Stary zezwala kapitule metropolitalnej we Lwowie na ustanowienie prawowitego prokuratora do reprezentowania jej oraz jej poddanych przed wszystkimi sądami świeckimi Królestwa Polskiego. Monarcha zapewnia o wieczystej ważności wszelkich czynności prawnych podjętych przez tego pełnomocnika.

Michał Korybut Wiśniowiecki informuje swojego wuja, hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego, o przyjściu na świat syna, który stanowi wsparcie dla gasnącego rodu. Autor poleca siebie oraz nowo narodzonego potomka dalszej łasce i życzliwości adresata.

Michał Korybut Wiśniowiecki informuje swego wuja, wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Jabłonowskiego, o pomyślnym powrocie z peregrynacji i zapewnia go o swej pamięci oraz oddaniu. Wyraża również gorące pragnienie jak najszybszego osobistego spotkania zamiast dotychczasowej korespondencji listownej.

Michał Serwacy Wiśniowiecki usprawiedliwia niemożność osobistego powitania wuja, wojewody ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego, złym stanem dróg sannyych. Przesyła listowne wyrazy szacunku, prosząc o niezmienną pamięć i dalszą protekcję.

Autor listu, pewny przychylności adresata, ponawia swoją prośbę i usprawiedliwia swą natarczywość. Zapewnia, że nie kieruje nim chęć osobistych korzyści, lecz jedynie szczere pragnienie służby pod komendą hetmana.

Michał Serwacy Wiśniowiecki przeprasza wojewodę ruskiego za długie milczenie, tłumacząc je okolicznościami oraz nawałem spraw państwowych. Zwraca się do wuja z prośbą o niezmienne poparcie, które przysporzy chwały ich domowi.

Michał Korybut Wiśniowiecki ubolewa w liście do swego wuja, wojewody ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego, że padł ofiarą fałszywych doniesień godzących w jego dobre imię i honor. Zapewnia o swym nieustannym oddaniu dla rodu adresata i prosi o zachowanie go w dalszej życzliwej opiece.

Król Zygmunt I orzeka, że dobrowolne uiszczanie cła kołomyjskiego przez mieszczan lwowskich na rzecz wojewody Ottona z Chodcza ma charakter tymczasowy i nie narusza ich wcześniejszego zwolnienia z tej opłaty. Po śmierci Ottona lub ustąpieniu przez niego z dzierżawy Kołomyi żaden kolejny tenutariusz nie ma prawa domagać się od lwowian wspomnianego cła.

Wojewoda ruski Konstanty Wiśniowiecki powiadamia władze miejskie Lwowa o objęciu Żydów swoim patronatem zgodnie ze zwyczajem poprzedników. Zwraca się do burmistrza i rajców z żądaniem, by nie pociągali ludności żydowskiej przed sądy miejskie w sprawach podlegających wyłącznej jurysdykcji wojewody.

Król Zygmunt I Stary ustanawia na nowo cech krawców we Lwowie, zakazując uprawiania tego rzemiosła w mieście i na przedmieściach rzemieślnikom spoza bractwa. Spod obowiązku cechowego wyjęto jedynie dwóch krawców zamkowych wyznaczanych przez starostę lwowskiego.

Kasztelan krakowski Janusz Antoni Wiśniowiecki prosi lwowski magistrat o przychylne potraktowanie sprawy życzliwego mu Antoniego Cynalika. W zamian za okazane wstawiennictwo deklaruje władzom miejskim dozgonną wdzięczność i gotowość do odwdzięczenia się.

Wiśniowiecki zarzuca magistratowi sprzeciw wobec uzgodnień z metropolitą i bazylianami. Prosi o załatwienie sporu, przypominając o przyjaźni i własnym udziale w porozumieniu.

Autor prosi o wstrzymanie procesu z bazylianami do sejmu. Wspomina wcześniejsze listy w sprawie św. Antoniego, rekomendację bazylianów i pełnomocnictwo dla posłów; deklaruje przyjaźń dla Lwowa.

Kasztelan krakowski Janusz Antoni Wiśniowiecki ponawia swą prośbę do magistratu lwowskiego o przychylne i szybkie rozpatrzenie sprawy Antoniego Cynalika. Za pomoc okazaną swojemu stronnikowi autor listu deklaruje władzom miejskim szczerą wdzięczność.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza oprawę posagu i wiana w wysokości 200 florenów, dokonaną przez zmarłego Hioba Sokolnickiego na rzecz jego żony Anny z Czernina na połowie dóbr własnych oraz królewskich. Dokument gwarantuje wdowie i jej potomstwu spokojne posiadanie wspomnianych dóbr królewskich aż do całkowitej spłaty zabezpieczonych sum.

Janusz Antoni Korybut Wiśniowiecki prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o obecność na spotkaniu z księciem w sprawie pacyfikacji sytuacji na Litwie. Zaznacza, że liczy na jego poparcie i ma z nim do omówienia ważne wspólne sprawy.

Janusz Antoni Wiśniowiecki dziękuje wujowi, wojewodzie ruskiemu, za ojcowskie rady oraz wstawiennictwo w obliczu ludzkiej nieżyczliwości. Tłumaczy swoje wcześniejsze motywacje ambicją, lecz ostatecznie godzi się z sytuacją i rezygnuje z dalszej rywalizacji zgodnie z radą adresata i wolą królewską.

Janusz Antoni Wiśniowiecki z radością oznajmia wujowi swój powrót w ojczyste progi i zapewnia go o stałym przywiązaniu oraz gotowości do osobistego oddania przysług. Przesyła także uszanowanie wojewodzinie ruskiej i prosi o zachowanie w życzliwej pamięci.

Janusz Antoni Korybut Wiśniowiecki zwraca się do hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u księżnej marszałkowej wielkiej koronnej w ważnej dla siebie sprawie. Informuje również o wyborze na deputata w Mińsku oraz planowanym wyjeździe na spotkanie z adresatem w Warszawie.

Król Zygmunt I Stary zezwala na wcielenie opuszczonego kościoła parafialnego w Semenówce wraz ze wszystkimi dochodami i przynależnościami do kościoła w Szczerzcu w celu poprawy uposażenia tamtejszego plebana. Monarcha zastrzega jednocześnie zachowanie opieki duszpasterskiej i należnych posług religijnych w Semenówce zgodnie z zarządzeniem miejscowego ordynariusza.

Syn zapewnia matkę, że regularnie pisze. Posyła dwa czerwone złote, prosi o wiadomość o zdrowiu i tłumaczy, że liczne sprawy wstrzymują jego przyjazd do Lwowa.

Ksiądz Dominik Wyszyński wyjaśnia matce, że powodem opuszczenia poprzedniego miejsca pobytu były doznawane tam prześladowania. Zapewnia ją o nieustannej pamięci modlitewnej oraz deklaruje gotowość wsparcia jej potrzeb ze Lwowa.

Rejestr obejmuje odzież, broń, pościel, naczynia, sprzęty domowe, wozy, konie i bydło. To osobny odpis spisu rzeczy, nie trzeci list do matki.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy dzierżawcą ceł Andrzejem z Tęczyna a mieszczanami lwowskimi, zezwalając kupcom lwowskim na podróże przez Kraków i Sandomierz do Lublina i dalej z pominięciem komór w Bełzie, Chełmie i Hrubieszowie, nakazując jednak powrót tą drogą przy rezygnacji z dalszej trasy. Jednocześnie zawiesza zwolnienie celne Lwowa w tych trzech komorach wyłącznie na czas trwania zastawu dóbr Tęczyńskim, zatwierdzając ogólny przywilej celny króla Aleksandra.

Ksiądz Stanisław Witwiński dziękuje rajcy lwowskiemu Maciejowi Hayderowi za zaopatrzenie na drogę oraz wystawia pokwitowanie za przyjęcie przez niego spłaty długu w wysokości 195 złotych.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza na prośbę mieszczan lwowskich wyrok króla Aleksandra Jagiellończyka z 1506 roku. Potwierdza on zwolnienie lwowian z opłat cła lubelskiego i zakazuje celnikom lubelskim jego pobierania.

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.