Katalog źródeł

Francuski informator atakuje cesarskie doniesienia o bitwie i opisuje nieudany szturm na Chiari, straty własne oraz zasłyszane duże straty przeciwnika. Przytacza protest księcia Mantui przeciw dekretowi cesarskiemu.

Baluze dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za doniesienia o rokowaniach dotyczących konfederacji wojskowej i zapowiada rychłe spotkanie w Warszawie. Przekazuje także skąpe wiadomości z Francji o ruchach wojsk, sukcesach morskich oraz perspektywach rozmów pokojowych.

Jean-Géraud de Baluze donosi wojewodzie ruskiemu o ekspedycji listów do Paryża oraz przekazuje pismo od pani margrabiny. Zwraca się także z prośbą o stosowanie lżejszego papieru ze względu na wysokie koszty przesyłek pocztowych.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie wołyńskiemu o postępach wojsk francusko-sabaudzkich w Mediolanie, oblężeniu Walencji oraz prawdopodobnej neutralności Włoch. Wspomina również o pomyślnej audiencji posła polskiego na dworze francuskim.

Duport wyjaśnia opóźnienie odpowiedzi i donosi o galiocie, który wypłynął z Gdańska osiemnastego dnia oraz został odprawiony w komorze celnej dwudziestego drugiego. Obawia się, że wojna utrudni przewóz koni i wjazd z nimi do Francji.

J. G. de Baluze informuje Jabłonowskiego o braku świeżych wiadomości, przesyłając jedynie artykuł z hamburskiej gazety. Składa także adresatowi i jego małżonce powinszowania z okazji nadchodzącego nowego roku.

J. G. de Baluze szczegółowo relacjonuje przebieg starcia morskiego kawalera Jeana Barta z konwojem holenderskim oraz wybieg zastosowany wobec nadpływających okrętów angielskich. Przekazuje także pogłoski o rzekomej śmierci dowódcy oraz doniesienia o postępach w negocjacjach nad pokojem powszechnym i sytuacji w Piemoncie.

Autor przekazuje doniesienia o wstępnych punktach pokoju, protestach na sejmie Rzeszy, miejskich środkach ostrożności i przygotowaniach morskich Francji i Anglii.

Wyciąg gazetowy opisuje oczekiwania pokojowe, wyprawę de Pointisa, zgony i nominacje urzędników, satyrę karnawałową, publikacje przeciw Spinozie oraz odpowiedź jezuitów na listy Pascala.

Relacja przedstawia francuskie pozycje pod Urago i Chiari, przygotowanie mostów, dróg i faszyny oraz ruch księcia Sesto nad Addę. Opisuje zasłyszane ruchy przeciwnika i skargi jego dezerterów na brak chleba.

Autor składa życzenia noworoczne i omawia oczekiwanie Duporta na przesyłkę oraz sytuację marszałkowej litewskiej podczas nieobecności męża. Przekazuje z wyraźnym zastrzeżeniem pogłoskę o francuskim wyjściu z oblężenia.

Autor przypomina rady dotyczące podróży, informuje o weselu kanclerzówny i poleca młodego szlachcica rekomendowanego przez markizę de Béthune. Ponawia niepotwierdzone doniesienie o egzekucji Vaudémonta.

Autor wyjaśnia sprawę niezwróconych listów do markizy de Béthune i zamówienia luster. Relacjonuje wyjazd posła francuskiego do króla w Birżach, pogłoski o powrocie dworu oraz pokoju ze Szwecją i obawy o sytuację wewnętrzną.

List zawiera doniesienia o przyjęciu przez cesarza i króla Hiszpanii neutralności Włoch po oblężeniu Valenzy oraz o wycofaniu wojsk z Półwyspu Apenińskiego. Autor opisuje także rosnące nadzieje na powszechny pokój, podróż księżniczki sabaudzkiej do Francji oraz bieżące wydarzenia na paryskim dworze.

Autor wyjaśnia dwie poczty bez odpowiedzi podróżą jubileuszową do Łowicza. Wspomina zerwanie sejmiku w Wiszni i wątpi w pogłoskę o przyjeździe adresata przed sejmem.

De Baluze nie otrzymał nowej poczty, przekazuje więc niepotwierdzone wiadomości o zawieszeniu broni w Holsztynie i losie Vaudémonta. Omawia planowany ślub córki kanclerza i zaprasza adresata do Warszawy.

J. C. de Baluze donosi wojewodzie wołyńskiemu o nadziejach na pokój powszechny w Europie po zawarciu rozejmu w Sabaudii oraz o działaniach morskich sprzymierzonych. Życzy również Polsce spokoju i zgody podczas nadchodzącej elekcji nowego monarchy.

Dokument zawiera odręczne zestawienie oraz zsumowanie pozycji liczbowych sporządzone na odwrociu korespondencji. Notatki rachunkowe stanowią prawdopodobnie element rozliczeń finansowych związanych z adresatem.

J. G. de Baluze przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wieści o męstwie księcia Sabaudii pod Chiari. Donosi także o śmierci angielskiego króla Jakuba II i uznaniu księcia Walii za jego następcę przez dwór francuski.

De Baluze cieszy się z poprawy relacji adresata z królową. Przekazuje wersję oświadczeń straconych uczestników spisku przeciw Wilhelmowi Orańskiemu, zaczerpniętą z gazety holenderskiej, i broni Jakuba II oraz Francji przed zarzutem współudziału. Wspomina ruchy flot francuskich oraz stan zdrowia króla i odłożony wyjazd dworu na Ruś.

De Baluze opisuje sześć pakunków wysłanych przez bankiera Helissanta: obrazy, przedstawienia koszy z owocami, odzież i rozłożone drewniane łóżko. Wspomina weksel, pobyt markiza przy armii i ruchy wojsk we Włoszech, Flandrii oraz nad Renem.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie wołyńskiemu o postępach rozmów pokojowych w Delft, fałszywych doniesieniach o artykułach wstępnych oraz francuskich zbrojeniach morskich w Breście i Rochefort.

J. G. de Baluze przekazuje wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu wieści o napięciach wokół Holsztynu, polowaniu króla Anglii oraz nominacjach urzędniczych we Francji. Donosi również o odprawieniu uroczystej mszy w Dreźnie i przybyciu francuskich artystów do Polski.

J. G. de Baluze przedstawia wojewodzie wołyńskiemu doniesienia o warunkach traktatu pokojowego między Francją a Sabaudią oraz ocenia jego skutki polityczno-wojskowe. Informuje również o żałobie po zgonie arcybiskupa Kolonii, rozbrajaniu okrętów angielskich i sukcesach korsarzy z Saint-Malo.

Autor spodziewał się przyjazdu adresata, lecz otrzymał jego list do Paryża. Przekazuje sprzyjające Francji wieści i ustala dalsze postępowanie z wekslem przesłanym przez stolnika Pilskiego.

Autor przesyła wyciąg przeczący części wiadomości korzystnych dla cesarskich. Uzgadnia wysłanie tysiąca rixdalerów Duportowi i przypomina własne pięćdziesiąt franków wyłożonych przy zapłacie rachunku Saillota w Paryżu.

J. C. de Baluze przekazuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu doniesienia ojca Voty o operacjach armii francuskiej pod Turynem i zaciętym oporze ludności Piemontu. Informuje ponadto o bankructwie Banku Anglii i przesyła załącznik z wiadomościami z Paryża.

J. C. de Baluze informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o napięciach między Danią a Szwecją w sprawie Holsztynu, nierozstrzygniętej kwestii dziewiątego elektoratu oraz starciach w Hesji. Wspomina także o poleconym przez siebie słudze, którego ma przyprowadzić hetman wielki.

De Baluze gratuluje przyjazdu i rozwiązania wojewodziny. Prosi o wyjaśnienie pogłosek o niezadowoleniu Jabłonowskiego z przyjęcia we Francji i odrzuconych propozycjach. Ustala także sposób rozliczenia należności paryskiej.

Rękopiśmienne nowiny przedstawiają działania wojsk francuskich w Niderlandach, nad Renem i w Piemoncie. Zawierają pogłoski o śmierci królowej wdowy hiszpańskiej oraz tajnych rokowaniach Callières’a; autor wyraźnie rozróżnia pogłoski i informacje, które uważa za pewne.

J. G. de Baluze rekomenduje Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu doręczyciela listu, który zyskał już przychylność hetmana wielkiego. Prosi wojewodę o udzielenie mu protekcji oraz zapewnia o swoim głębokim szacunku.

Autor cieszy się z powrotu wojewodziny do zdrowia. Wyjaśnia brak korespondencji markizy de Béthune i zapewnia, że jej syn otrzymał pieniądze oraz zamierzał wrócić do Francji.

Autor relacjonuje hetmanowi Jabłonowskiemu przebieg działań wojennych w Europie, w tym sukcesy wojsk francuskich w Katalonii i korsarza Jeana Barta na morzu, manewry w Niderlandach oraz sytuację pod Turynem i Temeszwarem. Opisuje także wrażenia dyplomatów papieskich z wizyty w Wersalu oraz donosi o śmierci hiszpańskiej królowej wdowy.

Dokument zawiera ostatnią wolę ciężko chorej szlachcianki Anny Kulikowskiej, która przekazuje konwentowi dominikanów we Lwowie 60 grzywien oraz dwie zagrody kmiece we wsi Przedrzymiechy. Zapis ten został przeznaczony na wieczyste msze oraz nabożeństwo rocznicowe za duszę testatorki i jej zmarłego męża.

P. Bal wyjaśnia Ciepanowskiemu okoliczności powrotu poddanego chłopca, którego Ciepanowski posądził o szkody i odprawił w gniewie. Autor bierze sługę w obronę, wskazując na jego niewinność oraz chęć złożenia usprawiedliwienia, i prosi adresata o zachowanie dawnej przychylności.

Król Jan Olbracht zwalnia mieszczan lwowskich na cztery lata od wszelkich podatków królewskich, ceł oraz podwód wojennych z uwagi na ponoszone przez nich koszty fortyfikacji miasta. Potwierdza zarazem wcześniejsze wolności nadane Lwowowi przez swego ojca, króla Kazimierza IV Jagiellończyka.

Anioł Bandinelli informuje Marcina Anczowskiego o zleceniu panu Franciszkowi bezpiecznego i bezzwłocznego przesyłania jego listów z Warszawy. Zapewnia adresata o swojej stałej życzliwości i gotowości do posług oraz oczekuje na jego przybycie do Wilna.

Król Jan Olbracht na sejmie walnym w Piotrkowie zatwierdza stanom Królestwa Polskiego, w tym szlachcie i mieszkańcom ziemi ruskiej, wszelkie przywileje i wolności nadane przez swoich poprzedników, królów Władysława Jagiełłę i Kazimierza Jagiellończyka.

Baranowski zapewnia władze Lwowa, że dopuszczenie urzędu grodzkiego do sprawy Żyda nie miało uszczuplać ich praw. Wyjaśnia je nieobecnością wojewody ruskiego, któremu podlegało sądzenie Żydów. Ze względu na zaawansowanie postępowania poleca wspólne ukończenie sprawy, jednocześnie wskazując królewskie napomnienie, by urząd grodzki nie nadużywał dopuszczenia do niej.

Baranowski donosi, że starał się o królewskie zatwierdzenie przesłanego przez Lwów testamentu, lecz król odmówił, obawiając się oszukańczych zapisów mogących krzywdzić jego prawo do kaduków. Pisarz wskazuje zarazem na wcześniejsze nadanie określonego kaduka Lwowowi na budowę szkoły i przypomina, że zabiegał o nie po otrzymaniu pisma arcybiskupa oraz próśb. Szczegóły wcześniejszego wnioskodawcy i jedna klauzula pozostają niepewne.

Król Jan Olbracht potwierdza, że nadzwyczajne podatki uchwalone dobrowolnie na sejmie w Piotrkowie przez mieszkańców ziemi lwowskiej na potrzeby obrony państwa mają charakter jednorazowy. Zobowiązuje się słowem królewskim, iż świadczenia te nie stworzą precedensu i nie będą w przyszłości ściągane jako stała powinność.

Zmiany kolorów 100 sztuk raszy mogą nadejść zbyt późno. Barker obiecuje także zamówić dwa zegarki u najlepszego wytwórcy w mieście i wyjaśnia ograniczenia sprawdzenia ich chodu.

Osobna karta z trzynastoma pozycjami kolorystycznymi zamówienia na 100 sztuk towaru i prośbą o szybkie zgłoszenie zmian.

Barker zapowiada zamówienie 100 sztuk barwnej raszy koronnej na Dominika oraz oczekuje pieniędzy od Roberta, syna Forbesa.

Król Jan Olbracht zwalnia pogorzelców lwowskich na 15 lat, a pozostałych mieszkańców na 10 lat, od nowo ustanowionego podatku miejskiego oraz wszelkich innych opłat. Ulga ma umożliwić podźwignięcie się ze szkód po pożarze oraz odbudowę domów, baszt i umocnień obronnych miasta.

Barclay wyjaśnia Cummingowi, że przyjął weksel 2200 tymfów, lecz nie ma tej monety. Proponuje szelągi lub talary przy konkretnych stawkach, prosi o kilka dni i ostro krytykuje postawę osoby przedstawiającej weksel.

Barclay akceptuje weksel Cumminga na 2200 tymfów, lecz proponuje zapłatę w talarach lub szelągach. Pani Gera [?] odrzuca inne monety. Autor prosi Forbesa o ocenę i przesyła list przedstawiającej weksel.

Arcybiskup lwowski Andrzej Boryszewski zatwierdza fundację i uposażenie ołtarza Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława w katedrze lwowskiej sumą 20 grzywien rocznego czynszu zabezpieczoną przez Annę z Buczacza na dobrach Litwinów i przyległościach. Dokument określa prawo patronatu Buczackich oraz nakłada na altarystę obowiązek odprawiania trzech mszy tygodniowo.

Jakub Bartholdy informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o wyjeździe do Gdańska w celu zaciągnięcia pożyczki w wysokości sześciu tysięcy talarów i prosi o zabezpieczenie długu przez pana Winarskiego. Wnosi również o zwrot odebranej mu roli w Świeciu oraz apeluje o ponowienie edyktu zakazującego mieszczanom nielegalnego zastawiania i wyprzedaży łąk szlachcie.

Rajcy lwowscy poświadczają, że Stanisław Maldzik wraz z żoną Małgorzatą przekazali jej rodzonemu bratu Piotrowi Nymantowi prawa do folwarku Zindrzychowskiego na przedmieściu Lwowa. Transakcję opatrzono klauzulą wzajemnego przeżycia, regulującą ewentualny powrót dóbr do darczyńców lub ich wieczyste przejście na rzecz obdarowanego.