Katalog źródeł

Burmistrzowie i rada Świecia skarżą się na niemal codzienne przemarsze żołnierzy i zapowiedziane nadejście dragonii liczącej 90 koni, idącej z Węgier na zimowe utrzymanie na rozkaz wojewody inowrocławskiego. Powołują się na wiadomość dzierżawcy oraz wcześniejsze świadczenie, którego czasownik pozostaje nieodczytany. Proszą Jana Jabłonowskiego o pomoc wobec grożącej ruiny miasta i niedostatku mieszkańców.

Świecie ponawia skargę na żołnierzy i podaje straty miasta na pięćset złotych, a prezydenta na 58 złotych 20 groszy w zabranych fantach. Prosi Jana Jabłonowskiego o doprowadzenie do rozpatrzenia i potrącenia strat przy płaceniu wojsku na generalnej komisji lwowskiej. Osobno prosi o kwit pozwalający otrzymać drewno z puszczy starostwa świeckiego na most zagrożony zniszczeniem przez lody po ciężkiej zimie; dzierżawca nie przyjmuje wcześniejszych kwitów.

Władze Świecia proszą swego starostę o ochronę przed wojskową egzekucją świadczeń, zależną także od decyzji dzierżawcy. Zapewniają, że wcześniej korzystały z jego osłony, przepraszają za bliżej nieokreślone przewinienie i wysyłają przedstawicieli, którzy mają wyjaśnić wydatki, trudności oraz szkody związane z tamami, głowami i brzegami Wisły.

Alberti zapewnia o gorliwości w wykonywaniu poleceń adresata. Pisze o liberiach pana o niepewnie odczytanym nazwisku, zamierza poprzeć sprawę i uzyskać potrzebne pismo. Przekazuje uszanowanie wojewodzinie.

Anikini kwestionuje grzywny nałożone przez Lorendowicza na Szmuklerza i drugiego oskarżonego w sprawie rzekomej ciąży córki pierwszego z kuzynem. Twierdzi, że relacja ciężarnej wskazuje innego mężczyznę, i prosi wojewodę o złagodzenie postępowania. Wyjaśnia, że powstrzymał zainteresowanych przed natychmiastowym odwołaniem się do adresata.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Ksiądz od tygodnia choruje. Donosi o poprawie, lecz pozostaje we Lwowie do odzyskania sił i poprawy drogi. Żałuje, że nie posłuchał dobrodzieja; obiecuje wdzięczność i modlitwę.

Autor odpowiada na życzliwy list wojewody, dziękuje za wiadomość o zdrowiu wielkiego hetmana, wspomina o rozpoczęciu rokowań pokojowych w Delft i niepokoju przed polską elekcją.

Autor narzeka na brak wiadomości, przekazuje pogłoski o obsadzie stanowisk kardynalskich i informację o śmierci palatyna Rusi. Na końcu opisuje zabawy ostatnich dni karnawału.

Autor pisze o przykrości wywołanej listem adresata i nadziei na osobiste wyjaśnienie. Przekazuje list markizy de Béthune oraz dwa niepotwierdzone doniesienia: o przechwyceniu hiszpańskich galeonów i planach elektora bawarskiego wobec polskiej korony.

De Baluze tłumaczy przerwy w korespondencji podróżą do Gdańska. Przesyła zaległe listy do królowej, kanclerzyny i Arnauda do Warszawy przez pośrednika. Donosi o niepotwierdzonym wyznaczeniu Utrechtu na miejsce kongresu pokojowego.

Autor odnotowuje ogłoszony koniec konfederacji, ale obawia się dalszych skutków. Przekazuje pogłoski o hiszpańskim okręcie ze skarbem, ruchu elektora brandenburskiego ku Królewcowi i wyjeździe francuskich pełnomocników na rokowania.

De Baluze wspomina otrzymany list z Prus i skargi pana de Lamberti na adresata. Odrzuca oskarżenia, zaznaczając, że nie zna osób i domu adresata, a wyjaśnienia odłoży do czasu wyjaśnienia sprawy.

De Baluze prosi o potwierdzenie odbioru ważnego pakietu wysłanego przed wyjazdem z Warszawy. Mimo przygotowań wojennych życzy pokoju i dobrego króla Polsce; dopisek wspomina niepokój Gdańska oraz gromadzenie wojsk.

De Baluze pisze o żalu adresata po śmierci króla i potrzebie pocieszania królowej. Ocenia sprzeczne pogłoski o pokoju z Sabaudią, przekazuje doniesienia o odmowie cesarskiego wsparcia i rzekomej koncentracji60tysięcy Szwedów w Inflantach. Według listu mieszkańcy Prus Książęcych zabezpieczają dobytek w Gdańsku.

De Baluze wyjaśnia tygodniową przerwę w korespondencji. Donosi o przybyciu paszportów od sprzymierzonych i planowanym wyjeździe francuskich pełnomocników na rozmowy pokojowe; wyraża niepokój z powodu choroby wielkiego hetmana.

De Baluze informuje o wyjeździe trzech królewiczów i królowej do Żółkwi. W wiadomościach zagranicznych rozróżnia doniesienia o działaniach Barta od niepotwierdzonych pogłosek o próbie zamachu na księcia Orańskiego i zawarciu pokoju z Sabaudią.

De Baluze przesyła nowiny francuskie, a z Warszawy donosi o rzekomym przechwyceniu listów wojewody witebskiego i starciu oddziałów hetmana wielkiego litewskiego z konfederatami. Przyznaje, że sprzeczne relacje nie pozwalają mu ocenić prawdy.

De Baluze odpiera zarzut zaniedbania korespondencji i obiecuje doręczyć list królewiczowi Aleksandrowi. Zestawia odmienne wiadomości z Rzymu oraz Turynu i Genui o neutralności Italii i zwinięciu oblężenia Valenzy.

De Baluze uważa obecność wojewody i wojewodziny za pocieszenie dla królowej. Pisze o misji Mansfelda do Turynu, pogłoskach o pokoju powszechnym i rzekomo nieskutecznym bombardowaniu Saint-Martin-de-Ré.

De Baluze dziękuje za wiadomość o planowanym rozpoczęciu rozmów w sprawie konfederacji. Przewiduje rychły przyjazd adresata do Warszawy i komentuje sytuację wojskową we Francji oraz przebieg rozmów pokojowych.

De Baluze donosi o wspólnych wojskach sabaudzkich i francuskich w państwie mediolańskim, pobieraniu kontrybucji, oblężeniu Valenzy i odbudowie murów Casale. Wspomina audiencję polskiego wysłannika u króla Francji.

Autor odpowiada na list z 12 grudnia, przesyła artykuł z niemieckiej gazety hamburskiej i ponawia życzenia noworoczne dla adresata oraz jego żony.

Szczegółowa relacja o postępowaniu Barta po zdobyciu konwoju: przekazanie700jeńców na fregacie, dwa zakładniki, zniszczenie pozostałych zdobyczy i odwrót wobec nadchodzącej floty. Autor zestawia wiadomość o awansie Barta z niepotwierdzoną pogłoską o jego śmierci oraz rozbieżne doniesienia o pokoju.

Autor przekazuje doniesienia o wstępnych punktach pokoju, protestach na sejmie Rzeszy, miejskich środkach ostrożności i przygotowaniach morskich Francji i Anglii.

De Baluze wiąże bezczynność armii i rozejm sabaudzki z nadzieją na pokój powszechny. Kończy życzeniem zgodnej i spokojnej elekcji odpowiedniego króla w Polsce.

De Baluze cieszy się z poprawy relacji adresata z królową. Przekazuje wersję oświadczeń straconych uczestników spisku przeciw Wilhelmowi Orańskiemu, zaczerpniętą z gazety holenderskiej, i broni Jakuba II oraz Francji przed zarzutem współudziału. Wspomina ruchy flot francuskich oraz stan zdrowia króla i odłożony wyjazd dworu na Ruś.

Autor opisuje doniesienie o przybyciu francuskich pełnomocników do Delft, dalszy obieg paszportów, sprzeczne wieści o żądaniu zwrotu Strasburga oraz uzbrojenie małej francuskiej eskadry w Breście.

De Baluze przekazuje niepotwierdzone warunki pokoju z księciem sabaudzkim: neutralność, zwrot zdobyczy, odszkodowanie, Pinerolo i małżeństwo dynastyczne. Dodaje wiadomości o żałobie francuskiej po królu polskim, zdobyczach kaprów z Saint-Malo i obiegu gwinei w armii francuskiej.

De Baluze przekazuje relację zakonnika o sytuacji pod Turynem, rzekomych nagrodach za zabijanie Francuzów i zachętach do dezercji. Donosi też o domniemanej niewypłacalności banku angielskiego i dołącza nowiny paryskie.

Autor donosi, że spór duńsko-holsztyński nie został rozstrzygnięty w Hamburgu, i opisuje ruchy szwedzkich wojsk oraz niepokój w Rzeszy po wyborze nowego elektora. Na końcu zapowiada przyprowadzenie adresatowi osoby poleconej przez wielkiego hetmana.

Autor odpiera zarzuty dotyczące jego postępowania wobec mieszczan i powołuje się na obiecane im swobody. Pisze o kredycie, długu, zabezpieczeniu i o próbach naruszenia statutowych uprawnień przez niektórych członków magistratu. Wskazuje na dobra obciążone zastawem i protestuje przeciw ich zbywaniu lub dalszemu obciążaniu.

Adres do Stanisława Jana Jabłonowskiego, kasztelana krakowskiego i najwyższego wodza wojsk Królestwa Polskiego, do Warszawy.

Belli uprzednio odmówił akceptacji weksla kupca Rosenrota z Gdańska z powodu braku gotówki przy pilnych sprawach targowych. Teraz stara się zebrać sumę u miejscowych i obcych kupców i deklaruje akceptację oraz przyszłą wypłatę. Dopisek dotyczy różnicy/straty na talarach w Gdańsku i braku zysku, lecz dokładne żądanie jest niejasne.

Berens zamierza nazajutrz rozmawiać z Bellem i zaoferować mu zastaw dla uzyskania wypłaty. Bell uzależnia rozliczenie we Lwowie od wypłacenia pieniędzy w Gdańsku. Autor zapowiada kolejny list z wynikiem rozmowy.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Wapowski opisuje spór o asygnację obciążającą przemyską synagogę oraz zatrzymanie Żydów pod zarzutem kradzieży koni. Prosi wojewodę o ochronę i przedstawia własną ocenę postępowania sądowego.

Wapowski przypomina obietnicę otrzymania chorągwi i prosi wojewodę o interwencję u kasztelana krakowskiego w sprawie wakansu po Truszkiewiczu [?], kasztelanicu chełmskim.

Chory po powrocie z legacji Wapowski nie przyjedzie na sejmik. Przekazuje stanowisko przez urzędników, zaleca łowczego przemyskiego na marszałka i prosi wojewodę o relację z obrad.

Wapowski odsyła zaufanego pośrednika z wyjaśnieniami i prosi o życzliwość. W dopisku poufnie pyta o wiadomości i zamiary dotyczące elektora brandenburskiego oraz Rzeczypospolitej.

Wapowski dziękuje wojewodzie za stale okazywaną życzliwość i zapewnia o gotowości swojej rodziny do odwdzięczenia się usługami.

Wapowski ponawia prośbę o wydanie poddanego wojskiego żydaczewskiego. Administrator miał wstrzymać wydanie po przedstawieniu skargi; autor żąda ponownego rozkazu wojewody.

Wapowski poleca syna, starostę brzemidzkiego [?], do objęcia porucznikostwa w swojej chorągwi oraz Więckowskiego [?] do chorąstwa. Zapowiada ponowny zaciąg i należyte uporządkowanie oddziału.

Wapowski deklaruje poparcie adresatowi, omawia organizację sejmiku, opinie dostojników i wiadomość o niezatwierdzonych punktach komisarzy saskich. Dopisek odrzuca próby poróżnienia korespondentów.

Wapowski prosi o ukształtowanie deklaracji województwa z uwzględnieniem stanowiska kardynała i Sapiehów. Szczegóły ma przekazać jego syn, podczaszy.

Wapowski komentuje wyjaśnienia dotyczące rozdania chorągwi i ponawia starania o poparcie. Dziękuje za nowiny oraz prosi o dalsze wiadomości dla siebie i miejscowych panów braci.

Wapowski omawia ofertę dóbr i oczekiwany upust. Przywołuje wcześniejszą cenę czterdziestu tysięcy, trzydzieści tysięcy zapłacone za dobra w zastawie i porównuje zakres posiadłości.

Piotr West zawiadamia o spakowaniu 130 postawów sukna w cztery paki. Wymienia czerwień, sukno „perlietne” [?] i ciemny odcień niebieskofioletowy; podział ilości między odmiany wymaga kontroli.

Po powrocie z górskich dóbr autorka potwierdza odbiór relikwii. Pyta o wiek adresata podczas pierwszego pobytu we Francji, kolegium, długość nauki oraz koszty utrzymania.

Autorka dziękuje wojewodzie za poufność, życzy szybkiej rekonwalescencji jego żonie i wyraża nadzieję na spotkanie obojga podczas karnawału w Warszawie.