Katalog źródeł

Jan Kazimierz nakazuje Stanisławowi Lanckorońskiemu uczestniczyć w kontroli rachunku wydatków z czopowego na fortyfikacje Lwowa. Zabrania wysyłania piechoty miejskiej na pospolite ruszenie; ma ona zostać jako załoga miasta.

Król poleca Jabłonowskiemu powstrzymać dwie chorągwie wyprawy powiatowej od bicia mieszkańców, rabunkowego poboru żywności, samowolnych asygnacji i wjazdu do miasta z końmi. Dopuszcza zaopatrywanie wojska z okolicznych dóbr wobec konieczności wojennej.

Król nakazuje obu komisjom współdziałać w odzyskaniu sreber kościoła żółkiewskiego, zabranych z depozytu w katedrze lwowskiej podczas oblężenia tureckiego. Należy odzyskać przedmioty lub ich sprawiedliwy ekwiwalent i osądzić osoby winne bezprawnego handlu nimi.

Rajcy przekazują relację posła powracającego od hetmana litewskiego: wiadomość o utracie Obuchowicza, dowódcy podjazdu złożonego z pięciu chorągwi, odwrocie i udaniu się ku wojewodzie ruskiemu w okolicy Lublina. Informują o przesłaniu kopii korespondencji, której nie ma w zachowanej jednostce.

Lwów zabiega o poparcie wojewody przed sądem królewskim w sporze ze Stanisławem Szembekiem. Według rajców miasto wykupiło grunty za kilka tysięcy złotych od podczaszego koronnego, podczas gdy Szembek rości sobie do nich prawa przez poprzednika swojej żony (tak określonego w piśmie). Jest to argumentacja jednej ze stron, nie wyrok sądu.

Autor relacjonuje rozmowę z młodszym Lévrierem o zabezpieczeniu weksla i pięciu rixdalerach. Kupiec wymaga zabezpieczeń i nie chce odstąpić od porozumienia z powodu drobnej kwoty.

Autor omawia zmienny kurs wymiany i przekaz pieniędzy do Paryża na rachunek krawca. Donosi o powrocie króla, możliwym pokoju ze Szwecją i carem oraz polityce angielskiej i holenderskiej wobec Hiszpanii.

Autor nie daje jeszcze wiary pogłosce o ewakuacji Kamieńca. Donosi o śmierci króla Danii i francuskiego kanclerza, opisuje niepewność co do ich następców oraz przekazuje pozdrowienia markizy de Béthune.

Autor odnotowuje opóźnienie poczty ze Lwowa i porównuje wieść z Wiednia o zwinięciu francuskiego obozu z milczeniem listów własnej armii. Przewiduje możliwą wielką wojnę, życząc pokoju Europie i Polsce.

De Baluze opisuje kłopoty finansowe markizy de Béthune i niepewne informacje o podróży jej synów. Donosi o możliwym uznaniu króla Hiszpanii przez Holandię, powrocie króla do Warszawy i oczekiwaniu na wynik rokowań z carem oraz Szwecją.

Autor cieszy się z przyjęcia pakietu i zapowiada wysyłkę korespondencji do markizy oraz jezuitów. Przekazuje doniesienia o ambasadorach w Wiedniu, przymierzu Portugalii z Hiszpanią i niechęci parlamentu angielskiego do nowych zaciągów.

Autor radzi adresatowi w sprawach podróży, pieniędzy, powozu, służby i prezentów. Zaleca mu pozyskanie francuskiego dworu poprzez uszanowanie monarchy i unikanie krytyki kandydata w dawnej elekcji. Podkreśla pomoc markizy de Béthune.

De Baluze życzy powodzenia na sejmiku. Odrzuca niepotwierdzoną wiadomość o śmierci delfina i omawia szanse wojny, neutralność w Rzeszy, flotę francuską i hiszpańską oraz prawa sukcesyjne do włoskich posiadłości.

Autor przekazuje pakiet od markizy i życzenia świąteczne. Relacjonuje negocjacje w Hanowerze, spór o Güstrow, wymianę pism z Holendrami i parlamentem angielskim oraz pogłoski o wojnie, których nie uznaje za pewne.

Autor przypomina rady dotyczące podróży, informuje o weselu kanclerzówny i poleca młodego szlachcica rekomendowanego przez markizę de Béthune. Ponawia niepotwierdzone doniesienie o egzekucji Vaudémonta.

Autor wyjaśnia sprawę niezwróconych listów do markizy de Béthune i zamówienia luster. Relacjonuje wyjazd posła francuskiego do króla w Birżach, pogłoski o powrocie dworu oraz pokoju ze Szwecją i obawy o sytuację wewnętrzną.

Autor wyjaśnia dwie poczty bez odpowiedzi podróżą jubileuszową do Łowicza. Wspomina zerwanie sejmiku w Wiszni i wątpi w pogłoskę o przyjeździe adresata przed sejmem.

De Baluze nie otrzymał nowej poczty, przekazuje więc niepotwierdzone wiadomości o zawieszeniu broni w Holsztynie i losie Vaudémonta. Omawia planowany ślub córki kanclerza i zaprasza adresata do Warszawy.

Autor omawia zabezpieczenie Holsztynu przed Danią, podróż króla Anglii, doniesienie o mszy w Dreźnie i francuskie nominacje. Zapowiada przyjazd do Polski mistrza tańca przygotowującego widowiska.

Autor spodziewał się przyjazdu adresata, lecz otrzymał jego list do Paryża. Przekazuje sprzyjające Francji wieści i ustala dalsze postępowanie z wekslem przesłanym przez stolnika Pilskiego.

Autor przesyła wyciąg przeczący części wiadomości korzystnych dla cesarskich. Uzgadnia wysłanie tysiąca rixdalerów Duportowi i przypomina własne pięćdziesiąt franków wyłożonych przy zapłacie rachunku Saillota w Paryżu.

De Baluze rekomenduje doręczyciela, którego przychylnie przyjął wielki hetman, i prosi wojewodę ruskiego o otoczenie go opieką.

Belli uprzednio odmówił akceptacji weksla kupca Rosenrota z Gdańska z powodu braku gotówki przy pilnych sprawach targowych. Teraz stara się zebrać sumę u miejscowych i obcych kupców i deklaruje akceptację oraz przyszłą wypłatę. Dopisek dotyczy różnicy/straty na talarach w Gdańsku i braku zysku, lecz dokładne żądanie jest niejasne.

Berens zamierza nazajutrz rozmawiać z Bellem i zaoferować mu zastaw dla uzyskania wypłaty. Bell uzależnia rozliczenie we Lwowie od wypłacenia pieniędzy w Gdańsku. Autor zapowiada kolejny list z wynikiem rozmowy.

Biernacki relacjonuje wiadomość o egzekucji pieniężnej na dobrach pewnego starosty, wzywa adresata do stawienia się przed Trybunałem oraz prosi o listy interwencyjne, by uniknąć szkody związanej z procesem. To relacja i prośba autora, nie potwierdzenie wyroku ani egzekucji.

Autor pisze o przybyciu starosty, instrukcji dotyczącej sporu, protekcji wojewody krakowskiego oraz staraniach o odzyskanie pieniędzy. Nie twierdzi, że dług został już spłacony.

Autor przeprasza za ponawianie próśb i przypomina o własnych interesach, które zaniedbał pracując przy sprawach adresata. Zapowiada dalsze działania w Trybunale i prosi o deklarację lub wsparcie. Dopisek dotyczy prowadzenia sprawy przed Trybunałem.

Autor ubolewa, że nie zdołał wyegzekwować pieniędzy należnych adresatowi lub jego otoczeniu. Wspomina pana Stolborskiego/Stobrodzieja [odczyt niepewny], sejmik, możliwe zabezpieczenie długu oraz konieczność dalszych zabiegów prawnych; dokładna konfiguracja stron i roszczeń nie jest pewna.

Autor pisze o pilnej sprawie przed Trybunałem, prosi o protekcję adresata i wspomina uzyskanie dekretu. Dalsze zdania odnoszą się do starosty i dokumentów związanych z egzekucją; dopisek z s. 17 zawiera prośbę o wstawiennictwo za inną osobą. Nie wiadomo, czy dekret już zapadł.

Bieliński prosi o poparcie na sejmikach i wpis do instrukcji przed niespodziewanie wyznaczonym sejmem. Podkreśla wzajemną przyjaźń i chęć służenia domowi adresata.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Wapowski opisuje spór o asygnację obciążającą przemyską synagogę oraz zatrzymanie Żydów pod zarzutem kradzieży koni. Prosi wojewodę o ochronę i przedstawia własną ocenę postępowania sądowego.

Wapowski przypomina obietnicę otrzymania chorągwi i prosi wojewodę o interwencję u kasztelana krakowskiego w sprawie wakansu po Truszkiewiczu [?], kasztelanicu chełmskim.

Wapowski dziękuje wojewodzie za stale okazywaną życzliwość i zapewnia o gotowości swojej rodziny do odwdzięczenia się usługami.

Wapowski poleca syna, starostę brzemidzkiego [?], do objęcia porucznikostwa w swojej chorągwi oraz Więckowskiego [?] do chorąstwa. Zapowiada ponowny zaciąg i należyte uporządkowanie oddziału.

Wapowski prosi o ukształtowanie deklaracji województwa z uwzględnieniem stanowiska kardynała i Sapiehów. Szczegóły ma przekazać jego syn, podczaszy.

Wapowski komentuje wyjaśnienia dotyczące rozdania chorągwi i ponawia starania o poparcie. Dziękuje za nowiny oraz prosi o dalsze wiadomości dla siebie i miejscowych panów braci.

Piotr West zawiadamia o spakowaniu 130 postawów sukna w cztery paki. Wymienia czerwień, sukno „perlietne” [?] i ciemny odcień niebieskofioletowy; podział ilości między odmiany wymaga kontroli.

Prymas radzi szukać ochrony praw Lwowa na nadchodzącej elekcji. Wspomina bezskuteczne starania posłów województwa ruskiego oraz ostrzega, że protestacja rozdrażnia jego obywateli.

Po powrocie z górskich dóbr autorka potwierdza odbiór relikwii. Pyta o wiek adresata podczas pierwszego pobytu we Francji, kolegium, długość nauki oraz koszty utrzymania.

Autorka dziękuje wojewodzie za poufność, życzy szybkiej rekonwalescencji jego żonie i wyraża nadzieję na spotkanie obojga podczas karnawału w Warszawie.

Autorka dziękuje za informacje o kolegium adresata. Wyjaśnia, że myśli o nim dla syna, ale nie chce jeszcze powiadamiać ani chłopca, ani jego guwernera.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Autorka gratuluje adresatowi bezpiecznego przybycia i szczęśliwego porodu jego żony. Dziękuje za solidarność wobec nieszczęścia Sapiehów i prosi o bezpieczne przesłanie relikwii.

Wielopolska dziękuje za życzliwość i chce odwzajemnić pomoc. Niepokoi się o zdrowie siostrzenicy; przekazuje także pozdrowienia i wiadomość, że znajomi oczekują adresata.

Wieniawski prosi, by wojewoda dobrze o nim myślał. Donosi o zdrowiu rodziny, nabożeństwach i wspólnych posiłkach. Dopisek dotyczy listu syndyka i rachunków hiberny.

Autor gratuluje małżeństwa, wspomina spodziewany ślub8czerwca oraz powrót króla z polowania. Dzień datownika i dopisek marginalny wymagają kontroli.

Autor wyjaśnia, że poufne nowiny trudno bezpiecznie przekazywać. Życzy pomyślnego końca Wielkiej Rady i donosi o pobycie oraz chorobie wojewody trockiego.

Życzenia noworoczne oraz wiadomości o wyjazdach z Warszawy. Autor wspomina królową, biskupa łuckiego, podskarbiego litewskiego i Kantemirów. Liczne szczegóły wymagają dalszego odczytu.

Autor skarży się na przejęcie listów ze Lwowa na poczcie. Donosi o próbach porozumienia na Litwie, planach sejmu oraz postawie Sapiehów i Lubomirskich. Odróżnia nadzieje od pewnych wiadomości.