Katalog źródeł

Hetman Jan Klemens Branicki wstawia się u prezydenta i rady Lwowa za obywatelem warszawskim Bartschem w jego sporze z radcą Nuszczyńskim o spadek oraz straty handlowe. Prosi o rychłe i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy przed urzędem radzieckim.

Hetman Jan Klemens Branicki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o interwencję na rzecz orientalnych kupców Linchów. Domaga się wyegzekwowania od lwowskiego kupca Ignacego Greczyna zwrotu powierzonej mu sumy ponad trzech tysięcy czerwonych złotych.

Hetman Jan Klemens Branicki dziękuje prezydentowi i radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi przesyła władzom miejskim wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności.

Hetman Jan Klemens Branicki odpowiada na skargi władz Lwowa, oddalając zarzuty wobec komendanta garnizonu dotyczące incydentów z Ormianami i kadetem Radziejowskim. Nakazuje powołanie komisji śledczej oraz apeluje do magistratu o bardziej ugodowe i przyjazne traktowanie żołnierzy.

Hetman wielki koronny Jan Klemens Branicki dziękuje prezydentowi oraz radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia się uprzejmymi życzeniami wszelkiej pomyślności.

Arcybiskup metropolita lwowski Bernard Wilczek potwierdza odbiór przez wikariuszy katedralnych kwoty 200 florenów od wykonawców testamentu zmarłego Stanisława Vitelliusa z Przedborza. W zamian za przekazany legat wikariusze zobowiązali się do wieczystego odprawiania cotygodniowych nabożeństw rocznicowych i mszy requiem za duszę zmarłego proboszcza.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza ugodę i oświadczenie wikariuszy katedry lwowskiej oraz wykonawców testamentu zmarłego Stanisława z Przedborza odnośnie do sumy dwustu florenów i czynszu na kamienicy. Pismo zawiera późniejsze adnotacje z wizytacji generalnych dotyczące kamienicy Grygrowiczowskiej.

Jan Kazimierz Brodzicki informuje władze Lwowa o wielkim uznaniu wojewody bełskiego za heroiczną obronę miasta i radzi złożyć mu dziękczynną wizytę. Przy okazji autor wstawia się u magistratu za poddanymi ze wsi Żurawka, którzy doznali krzywdy.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza odbiór 100 grzywien przez wikariuszy katedry lwowskiej od wykonawców testamentu Mikołaja Wagleńskiego na zakup czynszu wieczystego. W zamian za otrzymane fundusze wikariusze zobowiązali się do wieczystego odprawiania cotygodniowej mszy za zmarłego oraz corocznych nabożeństw żałobnych w rocznicę jego pochówku.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza, że wikariusze katedry lwowskiej otrzymali 100 grzywien od wykonawców testamentu zmarłego Mikołaja Wagleńskiego na zakup czynszu. W zamian duchowni zobowiązali się do odprawiania cotygodniowej mszy oraz dorocznych wigilii z mszą śpiewaną za duszę zmarłego i jego żony.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek poświadcza odebranie przez wikariuszy katedry lwowskiej kwoty 100 grzywien od wykonawców testamentu Mikołaja Wagleńskiego z przeznaczeniem na zakup czynszu wyderkafowego. W zamian za legat duchowni zobowiązali się do odprawiania cotygodniowych mszy oraz dorocznych wigilii żałobnych za duszę testatora i jego małżonki.

Johan Bruis zawiadamia Artura Forbesa o pomyślnym przekazaniu listów panom Aikenhead oraz wyprawieniu ich przez Jakuba Thomsona do Gdańska. List kończą pozdrowienia od dziecka oraz szwagierki adresata.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór we Lwowie, skazując rajców Macieja Mikulkę, Jana Kochna i Jana Frayborga na uwięzienie w wieży za bezprawne podburzenie pospólstwa. Nakazuje radzie miejskiej zdanie rachunku z dochodów publicznych i funduszy fortyfikacyjnych przed komisarzami królewskimi oraz delegatami gminy i cechów.

Reinhold Bruß odnosi się do kwestii wagi wysłanego towaru oraz dziękuje Arturowi Forbesowi za wypłacenie 30 florenów Stanisławowi Gołębiowskiemu w Krakowie. W celu uregulowania należności przesyła weksel do zrealizowania u Jana Rycze w Lublinie.

Władze miasta Lwowa, za zgodą cechów i pospólstwa, sprzedają wspólnocie wikariuszy wieczystych katedry lwowskiej roczny czynsz w wysokości dziesięciu florenów, zabezpieczony na wszelkich dochodach miejskich, za kwotę dwustu florenów z prawem odkupu. Warunkiem wykupienia czynszu przez miasto jest uprzednie powiadomienie kapituły i wikariuszy z co najmniej ośmiomiesięcznym wyprzedzeniem.

W. S. Burzyński zdaje relację z trudności w uzyskaniu inkwizycji w Lublinie z powodu twardego oporu pana Dobrzańskiego żądającego wypłaty w bitych talarach. Usilnie nakłania Stanisława Głogowskiego do osobistego przybycia na najbliższą kadencję trybunalską w celu ratowania sprawy i zażegnania niebezpieczeństwa.

Martin Burckhart dziękuje Arthurowi Forbeßowi za ojcowskie rady oraz udzieloną rekomendację. Informuje również o pomyślnym objęciu nowej posady w Krakowie na początku maja 1692 roku.

Martin Burkhart dziękuje Arthurowi Forbesowi za życzliwy list i wyjaśnia, że jego obecna praca u doktora Andzeleriego ma charakter tymczasowy do momentu znalezienia lepszej posady. Prosi o rychłą odpowiedź z konkretną propozycją i decyzją, by mógł w porę rozliczyć się z dotychczasowym chlebodawcą przed jego wyjazdem do uzdrowiska.

Król Zygmunt I Stary potwierdza ugodowe orzeczenie komisji królewskiej regulujące wysokość oraz zasady poboru ceł, mostowego, grobelnego i opłat targowych na szlaku ze Lwowa na Wołoszczyznę. Przywilej chroni mieszczan i kupców lwowskich przed samowolnymi i uciążliwymi opłatami, określając taryfy dla poszczególnych miejscowości Rusi i Podola.

Georg Buchan informuje Arthura Forbesa o postępach w sprowadzaniu sukna, trudnościach cenowych oraz zmianie adresu korespondencji na Zamość. Donosi również o śmierci chrześniaka adresata oraz przekazuje wieści wojenne i polityczne z zachodniej Europy.

Władze miasta Rygi poświadczają ustanowienie przez ryskiego mieszczanina Tilemanna Herseforta pełnomocników do ściągnięcia długu od lwowianina Jana Brody. Jednocześnie proszą radę miasta Lwowa o pomoc prawną dla wierzyciela, aby uniknąć konieczności stosowania aresztu towarów kupieckich.

Semen Białecki zawiadamia rajcę lwowskiego Macieja Haydera o niespodziewanym zgonie Lorenza Feiera w Warszawie na skutek nieudanego upustu krwi, przez co zmarły nie zdążył sporządzić testamentu. Omawia także bieżące sprawy finansowe, kwestię przekazania funduszy pannie Curticy oraz losy pozostawionego majątku.

Jan Białobrzeski odradza władzom Lwowa zabieganie u króla o prolongatę terminu sądowego, zalecając terminowe stawiennictwo z zaprzysiężonymi zeznaniami poszkodowanych i zgłoszenie oficjalnej protestacji. Deklaruje przy tym gotowość do dalszej pomocy miastu oraz informuje o odesłaniu dokumentów procesowych.

Jan Białobrzeski informuje władze Lwowa o pomyślnym wstawiennictwie u pana krakowskiego i przesyła rajcom wydane po ich myśli uniwersały. Upewnia także adresatów o braku pozwów przeciwko nim oraz deklaruje swą stałą życzliwość i pomoc.

Jan Białobrzeski informuje lwowskiego syndyka Andrzeja Wacławika o zuchwałym postępowaniu pana Tańskiego i radzi, aby rajcy miejscy wystosowali oficjalne poświadczenie wyjaśniające całą sprawę. Apeluje także o jak najszybsze wyznaczenie obrońcy w toczącym się sporze.

Król Zygmunt I Stary reguluje wzajemne relacje jurysdykcyjne między sądem prawa miejskiego we Lwowie a sądownictwem gminy ormiańskiej, w tym dopuszczalność świadków różnych wyznań, właściwość spraw o nieruchomości i przestępstwa kryminalne oraz tryb aresztowań. W pozostałym zakresie monarcha zatwierdza dotychczasowe przywileje obu stron.

Hospodar mołdawski Stefan V gwarantuje władzom oraz kupcom miasta Lwowa bezpieczny wjazd i swobodny handel na terenie Mołdawii pod warunkiem uiszczenia należnego cła. Potwierdza zarazem ważność wcześniejszych przywilejów handlowych i zobowiązuje się do nienaruszania złożonych obietnic.

Król Zygmunt I przenosi należące do Lwowa wsie Zubrza i Sichów z prawa ziemskiego na prawo magdeburskie, podporządkowując je władzy burmistrza i rady miejskiej. Zwalnia mieszkańców i rajców z jurysdykcji urzędników ziemskich i grodzkich oraz z wszelkich powinności i wypraw wojennych, zobowiązując ich wyłącznie do opłacania miejskiego szosu wraz ze Lwowem.

Ksiądz Waluniecki wzywa Samuela Stana do bezzwłocznego sfinalizowania sprawy w bieżącym tygodniu z uwagi na jego własne bezpieczeństwo, mimo wcześniejszej zgody biskupa przemyskiego na odroczenie terminu. Apeluje o jego przybycie do Brzozowa lub wystawienie prezenty, sugerując powierzenie jej polecanemu kaznodziei sanockiemu, księdzu Kuligremcowi.

Król Zygmunt I zezwala władzom Lwowa na pobieranie opłaty w wysokości pół grosza od każdego wozu uchodźców chroniących się w mieście przed najazdami wroga. Uzyskane środki mają pokryć koszty oczyszczania miasta z błota i nieczystości oraz naprawy murów, wałów i fos miejskich.

Ławnicy lwowscy pod przewodnictwem wójta sądowego Andrzeja Stefana uznają uprawnienia i intromisję kanonika Mikołaja Błażejowskiego do folwarku przy ulicy Głyńskiej na Przedmieściu Halickim. W dokumencie oblatowano wcześniejszy akt radziecki z 1520 roku, regulujący zobowiązania majątkowe zmarłego ławnika Stanisława Lamka i jego żony Agnieszki.

Wójt Jarosławia zawiadamia o udzieleniu satysfakcji rzemieślnikowi skarżącemu się na czeladź. W postscriptum prosi prezydenta Lwowa o tekst ustawy dotyczącej wartości obiegowej monety i obiecuje wzajemną pomoc.

Wapowski opisuje spór o asygnację obciążającą przemyską synagogę oraz zatrzymanie Żydów pod zarzutem kradzieży koni. Prosi wojewodę o ochronę i przedstawia własną ocenę postępowania sądowego.

Konstanty Wapowski prosi wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego w sprawie objęcia chorągwi wakującej po kasztelanie chełmskim. Przypomina o wcześniejszych obietnicach oraz deklaruje dożywotnią wdzięczność i gotowość do wiernej służby.

Chory po powrocie z legacji Wapowski nie przyjedzie na sejmik. Przekazuje stanowisko przez urzędników, zaleca łowczego przemyskiego na marszałka i prosi wojewodę o relację z obrad.

Konstanty Wapowski wysyła do Jana Jabłonowskiego posłańca z propozycją warunków ustalenia ceny pomierzonych dóbr. W dopisku dopytuje wojewodę o wiedzę na temat ukrytych zamiarów i wrogich kroków elektora brandenburskiego wobec Rzeczypospolitej.

Konstanty Wapowski wyraża wdzięczność wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu za okazaną łaskę i protekcję. Deklaruje dożywotnią wierność oraz gotowość do odwzajemnienia się usługami wraz z całą swoją rodziną.

Konstanty Wapowski prosi wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o ponowienie nakazu wydania zbiegłego poddanego ze wsi Lacka Wola na rzecz wojskiego żydaczewskiego. Poprzednie polecenie w tej sprawie zostało wstrzymane przez chorążego krakowskiego w wyniku mylnych skarg tamtejszych włościan.

Konstanty Wapowski rekomenduje wojewodzie ruskiemu swego syna, starostę brzeźnickiego, starającego się o zatwierdzenie na porucznikostwo w chorągwi ojca. Prosi również o poparcie nominacji oficerskiej dla pana Wujakowskiego oraz deklaruje zwerbowanie doborowych ludzi do swojej jednostki.

Konstanty Wapowski informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o zamiarze wybędania nastrojów szlachty przed zwołaniem sejmiku oraz o intrygach politycznych i niezatwierdzeniu przez króla punktów komisarzy. Zapewnia adresata o swojej niezmiennej lojalności i przekonuje o konieczności doprowadzenia sejmiku do skutku przed zbliżającym się sejmem walnym.

Konstanty Wapowski popiera stanowisko wojewody dotyczące potrzeby uchwalenia jednoznacznej deklaracji województwa na sejmiku w obliczu dążeń kardynała i Sapiehów do zawarcia porozumienia. Zapowiada, że szczegóły swoich opinii przedstawi ustnie adresatowi jego syn, podczaszy.

Konstanty Wapowski porusza kwestię obsady wakujących chorągwi wojskowych, wyrażając nadzieję na protekcję wojewody przy kolejnych nominacjach. Dziękuje także za przysłane wiadomości o ruchach nieprzyjaciela i prosi w imieniu swoim oraz zebranej szlachty o dalsze doniesienia z teatru działań.

Konstanty Wapowski negocjuje z wojewodą ruskim Janem Jabłonowskim warunki kupna majątku Laski, kwestionując podniesienie wcześniej ustalonej sumy. Deklaruje zapłatę trzydziestu pięciu tysięcy złotych oraz oferuje dożywotnią wierność i usługi w zamian za ustępstwo ze strony magnata.

Warszycki zapewnia wojewodę wołyńskiego o pamięci i gotowości służby. Wspomina sejmik opatowski i cześnika, który przekazał pozdrowienia; dopisuje ukłony dla pani koronnej.

Michał Warszycki przesyła wojewodzie wołyńskiemu powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia, życząc mu zdrowia, pomyślności oraz najwyższych zaszczytów w Rzeczypospolitej. Prosi zarazem o podtrzymanie dawnej życzliwości i deklaruje gotowość do oddawania dalszych przysług.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza i nadaje miastu Lwowowi jego dotychczasowy herb przedstawiający bramę o trzech wieżach ze stojącym lwem. Ponadto monarcha przyznaje władzom miejskim zaszczytny przywilej pieczętowania wszelkich dokumentów i pism czerwonym woskiem.

Autor zaprasza na swój ślub z Dorotheą Braun, córką zmarłego gdańskiego rajcy Daniela Brauna, wyznaczony na 5 stycznia. Zaproszenie z 30 XII 1665 skierowano do Jacoba Barenhama [?] w Krakowie.

Piotr Wast informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odbiorze sukna od kupca de Albertiego na polecenie generała Brandta. Wyjaśnia różnicę w liczbie postawów sukna czerwonego i błękitnego oraz donosi o spakowaniu i opieczętowaniu towaru.

Wachlikowic prosi syndyka o zwrot rzeczy siostrzenicy, żony kowala Aleksandra Złotkiewicza. Zarzuca kucharce Jagniessce kradzież i opisuje jej uwięzienie u Wilczka; rzeczy miały pozostawać w depozycie urzędowym.