Katalog źródeł

Nakaz przekazania do rąk Stanisława Orlika 3000 florenów lub możliwej do zebrania sumy na bliski termin wypłaty żołdu najemnikom służącym na Podolu. Król przyrzeka zwrot przed Wielkanocą lub wcześniej.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki powiadamia władze Lwowa o zawarciu układu małżeńskiego z arcyksiężną Eleonorą Austriacką i planowanym na początek marca ślubie w Warszawie. Monarcha wzywa przedstawicieli miasta do uroczystego stawienia się w stolicy, aby powitać nową królową.

Król gani zaniedbania opieki nad sierotami i nakazuje wybrać opiekunów Teresy po Bartłomieju Zimorowiczu, sporządzić inwentarz, sprawdzić rachunki, spłacić udowodnione długi oraz zachować majątek i zapewnić dziewczynce utrzymanie i wychowanie.

Król zawiadamia o zawarciu umowy małżeńskiej córki z elektorem Bawarii i wyznaczeniu uroczystości w Warszawie na 15 sierpnia 1694 r.

Notatka przesłana z Monachium w 1873 r. wylicza dane Teresy Kunegundy, dzieci jej małżeństwa z Maksymilianem Emanuelem oraz część dalszego potomstwa. Dane zachowano jako twierdzenia autora notatki, bez weryfikacji historycznej.

Królowa Ludwika Maria poleca władzom Lwowa zapewnienie bezpiecznej i odpowiedniej kwatery pannie Krasińskiej z królewskiego fraucymeru oraz pani Palmerowej. Obie szlachcianki przybyły do miasta z Sambora, szukając schronienia.

Królowa Maria Kazimiera odnosi się z wielkim uznaniem do planowanego przez wojewodę poznańskiego Stanisława Małachowskiego wyjazdu w celu dopełnienia ślubów u Progów Apostolskich. Zapewnia adresata o swojej wdzięczności i stałej życzliwości, przesyłając również pozdrowienia dla jego małżonki.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o rozmowie z królową Marią Kazimierą na temat pretensji do sufragana oraz o braku nadesłanego do monarchini obszernego listu. Donosi także o stanie zdrowia królowej, niepokojących wieściach ze Lwowa oraz podróży królewiczów z Paryża.

Armand dziękuje za list i życzliwość. Królowa, po rozmowie z nim o małżeństwie pana Staniroffskiego [?], napisała do pani Kazmirienskiej [?], aby mu pomogła. Autor donosi o niepomyślnych wiadomościach z Rosji i Litwy dotyczących spraw królowej oraz przytacza listy z Paryża o dobrym przyjęciu książąt przez gubernatorów na trasie podróży. Przekazuje pozdrowienia królowej, omawia korespondencję z księciem Aleksandrem i zapewnia o usługach wobec córki adresata.

Arnauld zapewnia Jana Stanisława Jabłonowskiego o niezmiennej życzliwości królowej Marii Kazimiery, która obiecała przyznać mu swoją kamienicę we Lwowie. Wspomina również o niepokojach dworu związanych z planowaną podróżą na Ruś z powodu zagrożenia tatarskiego.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o powiadomieniu królowej Marii Kazimiery o jego zamiarze uczczenia pamięci zmarłego Jana III, co monarchini przyjęła z wdzięcznością. Wspomina także o nader życzliwym i zaszczytnym przyjęciu królewiczów przez francuskiego monarchę oraz księcia Orleańskiego.

Armand relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu swoją rozmowę z królową Marią Kazimierą oraz odczytanie jej listu Jabłonowskiego. Zapewnia adresata, że monarchini nie wini go za zaistniałe nieporozumienie związane z tajną misją jego sługi i nadal w pełni docenia jego wierność oraz oddanie.

Arnaud informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o planowanym zrelacjonowaniu królowej jego listu oraz o starannym ekspediowaniu przesyłek do Paryża i listu do kanclerzyny wielkiej. W dołączonym bilecie potwierdza, że złożył już relację królowej, podczas gdy ta pisała do kasztelana krakowskiego.

Arnaud zapewnia wojewodę wołyńskiego o przekazaniu królowej Marii Kazimierze zapewnień o jego wierności i przywiązaniu. Informuje również o postępach w podróży monarchini na Ruś oraz jej planowanym postoju na modlitwę w Czerwińsku.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o stanie zdrowia królowej Marii Kazimiery, księcia Jakuba oraz kardynała. Przekazuje także wiadomości o pobycie królewiczów w Paryżu oraz o ewentualnej podróży królowej na Ruś.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o kolejnej rozmowie z królową Marią Kazimierą, która dała mu jedynie wymijającą odpowiedź w rekomendowanej sprawie. Sugeruje Jabłonowskiemu skierowanie bezpośredniego listu do monarchini, co pozwoliłoby na uzyskanie szybszej i bardziej zdecydowanej decyzji.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze d'Arquien oraz wstawiennictwie w sprawie zabiegów o nadanie posiadłości ziemskiej. Monarchini odparła, że sprawę rozpatrzy i wyda stosowne dyspozycje.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zachwycie królowej Marii Kazimiery przesłanym przez niego utworem oraz o poleceniu sporządzenia jego kopii. Informuje również o rychłym wyjeździe dworu z Warszawy na Ruś, ciesząc się na możliwość osobistego spotkania z wojewodą.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz wyjaśnia powody opóźnienia w uzyskaniu odpowiedzi z powodu pobytu monarchini u karmelitanek. Donosi również o planowanym wyjeździe królowej do Prus zaraz po Wielkanocy i trwających przygotowaniach do żeglugi.

Armand przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu nadesłaną odpowiedź na list skierowany do królewicza Aleksandra Sobieskiego. Dodatkowo przekazuje adresatowi wyrazy pamięci i życzliwości od królowej Marii Kazimiery.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o odczytaniu jego listu królowej, która z wielkim uznaniem odniosła się do lojalności Jabłonowskiego wobec jej domu i potępiła działania wrogiego ministra. Autor wspomina także o wyczekiwaniu na rezultaty negocjacji komisji oraz przesyła życzenia szybkiego powrotu do zdrowia.

Arnaud przekazuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy wdzięczności królowej Marii Kazimiery za jego pismo oraz za przeciągnięcie Potockich na stronę dworu. Informuje również o stanie zdrowia monarchini cierpiącej na ból w boku i prosi adresata o datowanie listów.

J. G. De Baluze usprawiedliwia opóźnienia w korespondencji trudami podróży i informuje o odesłaniu powierzonych mu listów do Warszawy. Wspomina także o niepotwierdzonej jeszcze wieści, że kongres pokojowy ma zebrać się w Utrechcie.

Baluze wyraża współczucie z powodu śmierci króla i solidarność z owdowiałą królową, po czym relacjonuje doniesienia o sytuacji w Piemoncie, nastrojach w Wiedniu oraz plotkach o tajnych rokowaniach pokojowych. Wspomina także o ruchach wojsk szwedzkich w Inflantach, zaniepokojeniu w Prusach i przybyciu holenderskiej floty do Gdańska.

J. G. de Baluze zapewnia wojewodę wołyńskiego o podtrzymywaniu korespondencji i przekazaniu powierzonego listu księciu Aleksandrowi Sobieskiemu. Donosi również o wieściach wojennych z Włoch i znad Renu, w tym o zwinięciu oblężenia Walencji.

J. C. Baluze informuje o wydarzeniach wojennych we Flandrii i zbliżających się rokowaniach pokojowych w Delft. Tłumaczy się również ze swych doniesień o elekcji i z żalem wspomina o wymówkach ze strony królowej, wynikłych z braku dyskrecji odbiorcy.

J. G. de Baluze dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za wspieranie królowej oraz relacjonuje doniesienia o cesarskiej misji dyplomatycznej w Turynie i pogłoskach o pokoju powszechnym. Informuje także o bezskutecznym bombardowaniu Saint-Martin-de-Ré przez flotę aliancką.

Autor przypomina rady dotyczące podróży, informuje o weselu kanclerzówny i poleca młodego szlachcica rekomendowanego przez markizę de Béthune. Ponawia niepotwierdzone doniesienie o egzekucji Vaudémonta.

De Baluze nie otrzymał nowej poczty, przekazuje więc niepotwierdzone wiadomości o zawieszeniu broni w Holsztynie i losie Vaudémonta. Omawia planowany ślub córki kanclerza i zaprasza adresata do Warszawy.

J. G. de Baluze przedstawia wojewodzie wołyńskiemu doniesienia o warunkach traktatu pokojowego między Francją a Sabaudią oraz ocenia jego skutki polityczno-wojskowe. Informuje również o żałobie po zgonie arcybiskupa Kolonii, rozbrajaniu okrętów angielskich i sukcesach korsarzy z Saint-Malo.

Autor relacjonuje hetmanowi Jabłonowskiemu przebieg działań wojennych w Europie, w tym sukcesy wojsk francuskich w Katalonii i korsarza Jeana Barta na morzu, manewry w Niderlandach oraz sytuację pod Turynem i Temeszwarem. Opisuje także wrażenia dyplomatów papieskich z wizyty w Wersalu oraz donosi o śmierci hiszpańskiej królowej wdowy.

Jan Fryderyk Beker informuje Arthura Forbesa o kwestiach rozliczeń finansowych, zimowaniu wołów oraz fałszywych doniesieniach o ruchach nieprzyjaciela przy granicy. W dopisku poleca uwadze adresata pana Zelmara, prosząc o udzielenie mu kredytu i ręcząc za niego.

Robert Bell donosi ze Lwowa o oporze magistratu jarosławskiego przed uznaniem przywileju królowej i o próbach podważenia go na dworze królewskim. Prosi Forbesa o interwencję u starosty i zapowiada, że pozostanie na miejscu, by obserwować dalszy rozwój wypadków.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Bonawentura poświadcza przekazanie kanonikowi lwowskiemu relikwii męczenników z rzymskich katakumb przy kościele św. Pankracego. Prosi ordynariuszy o ich uwierzytelnienie dla publicznego kultu. Część imion pozostaje niepewna.

Hetman Jan Klemens Branicki informuje władze Lwowa o powołaniu komisji wojskowej do rozstrzygnięcia zatargu z chorążym Kocem. Apeluje także o zakwaterowanie garnizonu wewnątrz murów miejskich, argumentując to potrzebami bezpieczeństwa oraz ochroną żołnierzy przed trudami stacjonowania na przedmieściach.

Semen Białecki przesyła Maciejowi Hayderowi życzenia oraz drobny upominek z Warszawy, donosząc o poprawie stanu zdrowia króla Władysława IV. Informuje również o uroczystym powitaniu królowej Ludwiki Marii Gonzagi w Gdańsku i jej rychłym powrocie na niedzielę Laetare.

Semen Białecki donosi Maciejowi Hajderowi o wieściach dworskich dotyczących rychłego przybycia królowej Ludwiki Marii do Polski oraz planowanych uroczystościach w Gdańsku i Warszawie. Przekazuje także ustalenia z panem Perynem w kwestii rozstrzygnięcia sporu o perły panny Cecylii.

Semen Białecki wyraża głębokie oburzenie z powodu roszczeń majątkowych panny Curciej oraz odrzuca jej pretensje do sukcesji, podkreślając prawa swojego syna. Krytykuje również przysłany przez Macieja Hajdera wadliwy kwit na sumę dwóch tysięcy florenów i domaga się sporządzenia poprawnego dokumentu kancelaryjnego zabezpieczającego przed przyszłymi roszczeniami.

Semen Białecki zawiadamia rajcę lwowskiego Macieja Haydera o niespodziewanym zgonie Lorenza Feiera w Warszawie na skutek nieudanego upustu krwi, przez co zmarły nie zdążył sporządzić testamentu. Omawia także bieżące sprawy finansowe, kwestię przekazania funduszy pannie Curticy oraz losy pozostawionego majątku.

Semen Białecki dziękuje rajcy Maciejowi Hayderowi za przysłane towary, rozlicza zobowiązania finansowe i zapowiada nadesłanie piwa wareckiego oraz innych podarków. Informuje również o chorobie króla Władysława IV i oczekiwaniu na wieści z Gdańska o królowej.

Prymas obiecuje interwencję u jezuitów, nuncjusza i biskupów w sprawie uczniów zakłócających pokój. Wyjaśnia ograniczenia własnej jurysdykcji i prosi Lwów o wysłanie przedstawiciela na konwokację.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za przysłanie relikwii od królowej oraz prosi o szczegółowe informacje na temat jego dawnej edukacji w kolegium we Francji i związanych z nią wydatków. Donosi także o bieżących wiadomościach towarzyskich z Warszawy, w tym o żałobie wojewodziny malborskiej i sporach majątkowych wojewodziny wileńskiej.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu radosnej nowiny i życzy jego żonie szybkiego powrotu do zdrowia po połogu. Zachęca również małżonków do przyjazdu do Warszawy na zbliżający się karnawał.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za nadesłane wiadomości o kolegium, w którym w tajemnicy zamierza umieścić marnującego czas syna. Wyraża również radość z perspektywy bliskiego spotkania z adresatem i swoją siostrzenicą.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Marianna Wielopolska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za pamięć i wyraża ulgę z powodu poprawy stanu zdrowia siostrzenicy po wypadku. Prosi także o dowiedzenie się w klasztorze jego ciotki o pannę biegłą w hafcie gobelinowym.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego porodu żony i bezpiecznej podróży, dzieląc się ulgą po okresie niepokoju. Odnosi się także do nieszczęścia, które spotkało ród Sapiehów, przewidując z troską, że nadchodzące problemy polityczne wkrótce dotkną wszystkich.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazaną życzliwość oraz wyraża niepokój o zdrowie siostrzenicy. Przekazuje także pozdrowienia od bliskich i zapewnia o niecierpliwym wyczekiwaniu na rychłe spotkanie.

Michał Wyżycki przesyła wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu uroczyste powinszowania noworoczne. Donosi również o oczekiwaniu dworu i królowej na przyjazd Jana III Sobieskiego oraz o wyjazdach dygnitarzy na powitanie monarchy.