Katalog źródeł

S. Białobrzeski dziękuje Magistratowi lwowskiemu za przysłane ryby i odnosi się do propozycji objęcia miejskiej plenipotencji w Warszawie. Wyraża gotowość podjęcia się tej funkcji, zaznaczając jednak, że proponowana pensja roczna jest zbyt niska, i dopytuje o dodatkowe gratyfikacje za prowadzenie spraw sądowych.

Król Zygmunt I ratyfikuje i zatwierdza sprzedaż rocznego czynszu z prawem wykupu, dokonaną bez wcześniejszej zgody królewskiej przez podstarościego lwowskiego Zygmunta Bartoszewskiego na trzeciej części młyna lwowskiego na rzecz wikariuszy katedry lwowskiej za sto grzywien. Czynsz ten zostaje objęty jurysdykcją sądu kościelnego, z zachowaniem nienaruszonych praw monarchy do młyna.

Jan Białobrzeski odradza władzom Lwowa zabieganie u króla o prolongatę terminu sądowego, zalecając terminowe stawiennictwo z zaprzysiężonymi zeznaniami poszkodowanych i zgłoszenie oficjalnej protestacji. Deklaruje przy tym gotowość do dalszej pomocy miastu oraz informuje o odesłaniu dokumentów procesowych.

Jan Białobrzeski informuje władze Lwowa o pomyślnym wstawiennictwie u pana krakowskiego i przesyła rajcom wydane po ich myśli uniwersały. Upewnia także adresatów o braku pozwów przeciwko nim oraz deklaruje swą stałą życzliwość i pomoc.

Jan Białobrzeski informuje lwowskiego syndyka Andrzeja Wacławika o zuchwałym postępowaniu pana Tańskiego i radzi, aby rajcy miejscy wystosowali oficjalne poświadczenie wyjaśniające całą sprawę. Apeluje także o jak najszybsze wyznaczenie obrońcy w toczącym się sporze.

Władze miasta Rygi poświadczają ustanowienie przez ryskiego mieszczanina Tilemanna Herseforta pełnomocników do ściągnięcia długu od lwowianina Jana Brody. Jednocześnie proszą radę miasta Lwowa o pomoc prawną dla wierzyciela, aby uniknąć konieczności stosowania aresztu towarów kupieckich.

Semen Białecki przesyła Maciejowi Hayderowi życzenia oraz drobny upominek z Warszawy, donosząc o poprawie stanu zdrowia króla Władysława IV. Informuje również o uroczystym powitaniu królowej Ludwiki Marii Gonzagi w Gdańsku i jej rychłym powrocie na niedzielę Laetare.

Semen Białecki donosi Maciejowi Hajderowi o wieściach dworskich dotyczących rychłego przybycia królowej Ludwiki Marii do Polski oraz planowanych uroczystościach w Gdańsku i Warszawie. Przekazuje także ustalenia z panem Perynem w kwestii rozstrzygnięcia sporu o perły panny Cecylii.

Semen Białecki donosi Maciejowi Hayderowi o wyjeździe syndyka z Warszawy oraz przekazuje rajcy lwowskiemu życzenia pomyślności i zdrowia na nowy rok. Prosi go również o odebranie od swoich domowników kopy solonych ryb, wanny oraz kamienia wyciny na potrzeby gospodarskie.

Semen Białecki relacjonuje pobyt w Lublinie, dziwiąc się wydaniu prawnie bezskutecznego mandatu, przed którym przestrzegali doradcy. Omawia również kwestie majątkowe, w tym kram, zwrot rzeczy panny Curtiej po zmarłej pani Gerardowej oraz rozliczenia finansowe.

Semen Białecki wyraża głębokie oburzenie z powodu roszczeń majątkowych panny Curciej oraz odrzuca jej pretensje do sukcesji, podkreślając prawa swojego syna. Krytykuje również przysłany przez Macieja Hajdera wadliwy kwit na sumę dwóch tysięcy florenów i domaga się sporządzenia poprawnego dokumentu kancelaryjnego zabezpieczającego przed przyszłymi roszczeniami.

Semen Białecki dziękuje rajcy Maciejowi Hayderowi za przysłane do Warszawy wiktuały i odwzajemnia się podarkiem berliczek. Informuje go także o naciskach strony przeciwnej w toczącym się sporze prawnym i konieczności osobistego przybycia rajcy do Warszawy.

Semen Białecki zawiadamia rajcę lwowskiego Macieja Haydera o niespodziewanym zgonie Lorenza Feiera w Warszawie na skutek nieudanego upustu krwi, przez co zmarły nie zdążył sporządzić testamentu. Omawia także bieżące sprawy finansowe, kwestię przekazania funduszy pannie Curticy oraz losy pozostawionego majątku.

Semen Białecki informuje burmistrza Macieja Haydera o niespodziewanych żądaniach majątkowych panny Kurcyi, deklarując chęć zrekompensowania adresatowi wszelkich niedogodności i kosztów związanych z tą sprawą. Donosi również o burzliwym przebiegu lubelskiego sejmiku ziemskiego, nastrojach dotyczących widma wojny oraz o poprawie stanu zdrowia swojej żony.

Simon Białecki przesyła rajcy lwowskiemu Maciejowi Hayderowi pismo od jezuitów, wyjaśniając wcześniejszą zwłokę w wysyłce poszukiwaniem pewnego posłańca oraz nadzieją na osobisty przyjazd adresata do stolicy. Wyraża także troskę o zdrowie Haydera osłabione wielkopostną dietą i krótko wspomina o sprawach urzędowych w Warszawie.

Semen Białecki po raz kolejny ponagla Macieja Haydera o odesłanie pieniędzy należnych pannie Curticy, obawiając się kpin ze strony szwagra oraz grożącego sekwestru. Zapewnia adresata o swojej lojalności i deklaruje, że w całej sprawie postąpi zgodnie z jego wskazówkami.

Semen Białecki dziękuje rajcy Maciejowi Hayderowi za przysłane towary, rozlicza zobowiązania finansowe i zapowiada nadesłanie piwa wareckiego oraz innych podarków. Informuje również o chorobie króla Władysława IV i oczekiwaniu na wieści z Gdańska o królowej.

Semen Białecki wyraża radość z powodu wstąpienia panny Cecylii do zakonu i informuje o przygotowaniu 1200 złotych na jej posag. Prosi o wyznaczenie zaufanej osoby do odebrania gotówki w Warszawie, by jak najszybciej sfinalizować sprawę i uniknąć zarzutów o zwłokę.

Król Zygmunt I zapewnia rajcy lwowskiemu magistrowi Michałowi oraz jego starszym dzieciom, Michałowi i Annie, dożywotnie i niezakłócone posiadanie lwowskiego młyna wodnego zwanego piekarskim. Władca zobowiązuje się pod słowem królewskim, w imieniu własnym i następców, że młyn nie zostanie wykupiony ani przez poddanych, ani na stół królewski za życia któregokolwiek z tych trojga posiadaczy.

Autor przesyła adresatowi 150 florenów za pośrednictwem innej osoby; drugie 150 florenów przekazał osobie trzeciej na zakup lub obrót [określenie niepewne]. Potwierdza otrzymanie srebrnej szpady. Nazwiska pośredników i dalsze szczegóły rozliczeń pozostają częściowo nieczytelne.

Król Zygmunt I Stary ogranicza Żydom lwowskim oraz obcym prawo handlu wyłącznie do dorocznych jarmarków oraz do transakcji wołami, woskiem i surowymi skórami za gotówkę lub sukno cięte na łokcie. Zabrania im prowadzenia handlu obnośnego po miasteczkach i wsiach pod rygorem konfiskaty towarów na rzecz zamku lwowskiego.

Georg Buchan omawia kwestie transportu i sprzedaży partii sukna na jarmarku oraz tłumaczy przyczyny wstrzymania zakupu drożejących tkanin karmazynowych. Usilnie prosi również o wyegzekwowanie zapłaty z weksla od Paula Galbreatha z powodu własnych kłopotów z płynnością finansową.

George Buchan informuje Artura Forbesa o trudnościach w handlu suknem i raszami wywołanych srogą zimą oraz wysokimi cenami, a także dzieli się wieściami o ruchach wojsk króla Wilhelma. Ponadto prosi adresata o nakłonienie Pawła Galbreatha do uregulowania zaległej płatności.

Georg Buchan informuje Arthura Forbesa o postępach w sprowadzaniu sukna, trudnościach cenowych oraz zmianie adresu korespondencji na Zamość. Donosi również o śmierci chrześniaka adresata oraz przekazuje wieści wojenne i polityczne z zachodniej Europy.

Georg Buchan omawia z Arthurem Forbesem kwestie płatności wekslowych, sprzedaży harasu oraz planowanego zakupu sukna. Skarży się również na dotkliwy brak gotówki, drożyznę towarów i ogólny zastój w handlu płótnem oraz futrami.

George Buchan informuje Artura Forbesa o trudnościach płatniczych, wstrzymaniu zamówień sukna z powodu wysokich cen wełny oraz przekazuje wieści rodzinne i towarzyskie z Gdańska.

George Buchan ponagla Artura Forbesa w sprawie wyegzekwowania długu od Carola Galbreatha we Lwowie z powodu własnych trudności finansowych w Gdańsku. Omawia także nieopłacalność sprzedaży skór zajęczych oraz gwałtowny wzrost cen wełny i sukna na rynku.

Georg Buchan omawia kwestię niepełnej wpłaty od Galbraitha oraz wyjaśnia sprawę niedoręczonej paczki tkanin dla Jamesa Buchana i zamówionego płótna pakowego. Zwraca także uwagę na zaniedbanie służącego Forbesa, który nie przekazał adresatowi listu z próbkami sukna wysłanymi do Rzeszowa.

Georg Buchan z Gdańska informuje lwowskiego kupca Arthura Forbesa o postępach w przygotowaniu partii sukna oraz wysyłce pończoch, tkanin i śledzi przez miejskiego furmana. Zwraca się z prośbą o instrukcje dotyczące dalszego transportu towarów, ich ewentualnej sprzedaży na poczet długu oraz przekazania części ładunku Jamesowi Buchanowi w Samborze.

Faktura obejmująca spis 70 sztuk karazji w rozmaitych barwach, a także partię szkarłatnego raszu koronnego oraz sukna herboj. Dokument szczegółowo wylicza poszczególne kupony materiałów z podziałem na odcienie i wielkości dostawy.

Georg Buchan omawia koszty zamówionych tkanin i kwestie przekazania pieniędzy do Sambora. Informuje również adresata o śmierci jego chrześniaka, Petera Forbesa.

George Buchan informuje Artura Forbesa o wysłaniu do Lwowa partii sukna i prosi o dyspozycje co do jej sprzedaży lub odesłania do Jarosławia, a także o decyzję w kwestii zakupu kolejnych partii towaru. Zawiadamia również o zaciągnięciu pożyczki u Patricka Forbesa i wystawieniu weksla, prosząc o dopilnowanie jego akceptacji i wypłaty.

Kupiec gdański Georg Buchan omawia z Arthurem Forbesem w Jarosławiu kwestie zakupu i cen sukna, rozliczenia finansowe oraz losy powierzonego towaru. Na zakończenie przekazuje bieżące wiadomości polityczno-wojskowe z Wielkiej Brytanii.

Król Zygmunt I Stary potwierdza ugodowe orzeczenie komisji królewskiej regulujące wysokość oraz zasady poboru ceł, mostowego, grobelnego i opłat targowych na szlaku ze Lwowa na Wołoszczyznę. Przywilej chroni mieszczan i kupców lwowskich przed samowolnymi i uciążliwymi opłatami, określając taryfy dla poszczególnych miejscowości Rusi i Podola.

Burnett prosi Forbesa o mediację między Johnem Lithgowem a Johnem i Godfriedem Bellami. Relacjonuje bójkę i groźbę dalszej zniewagi jako zasłyszane wiadomości; zaleca ugodę oraz poufność.

Burnett skarży się na brak zwrotu pożyczki 292 sztuk monety przez Williama Thomsona. Zapowiada zlecenie słudze Jamesowi zajęcia należności, jeśli dłużnik nie zapłaci w ciągu tygodnia lub dwóch; wspomina powszechny brak pieniędzy.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Piotrkowie rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a Żydami, wprowadzając ordynację ograniczającą działalność handlową Żydów lwowskich i przedmiejskich. Dokument zakazuje im m.in. handlu domowego i domokrążnego, zakazuje sprzedaży korzeni oraz jedwabiu, a także ściśle reguluje obrót suknem, woskiem, skórami i wołami.

Martin Burckhardt ubolewa, że z powodu niefortunnych okoliczności nie zdołał spotkać się osobiście z Arthurem Forbesem przed jego wyjazdem. Zwraca się z prośbą o przekazanie planowanej wiadomości najbliższą pocztą w liście lub za pośrednictwem pana D. F.

Martin Burckhart dziękuje Arthurowi Forbeßowi za ojcowskie rady oraz udzieloną rekomendację. Informuje również o pomyślnym objęciu nowej posady w Krakowie na początku maja 1692 roku.

Martin Burkhart dziękuje Arthurowi Forbesowi za życzliwy list i wyjaśnia, że jego obecna praca u doktora Andzeleriego ma charakter tymczasowy do momentu znalezienia lepszej posady. Prosi o rychłą odpowiedź z konkretną propozycją i decyzją, by mógł w porę rozliczyć się z dotychczasowym chlebodawcą przed jego wyjazdem do uzdrowiska.

Władze miasta Lwowa, za zgodą cechów i pospólstwa, sprzedają wspólnocie wikariuszy wieczystych katedry lwowskiej roczny czynsz w wysokości dziesięciu florenów, zabezpieczony na wszelkich dochodach miejskich, za kwotę dwustu florenów z prawem odkupu. Warunkiem wykupienia czynszu przez miasto jest uprzednie powiadomienie kapituły i wikariuszy z co najmniej ośmiomiesięcznym wyprzedzeniem.

W. S. Burzyński zdaje relację z trudności w uzyskaniu inkwizycji w Lublinie z powodu twardego oporu pana Dobrzańskiego żądającego wypłaty w bitych talarach. Usilnie nakłania Stanisława Głogowskiego do osobistego przybycia na najbliższą kadencję trybunalską w celu ratowania sprawy i zażegnania niebezpieczeństwa.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór we Lwowie, skazując rajców Macieja Mikulkę, Jana Kochna i Jana Frayborga na uwięzienie w wieży za bezprawne podburzenie pospólstwa. Nakazuje radzie miejskiej zdanie rachunku z dochodów publicznych i funduszy fortyfikacyjnych przed komisarzami królewskimi oraz delegatami gminy i cechów.

Reinhold Bruß dziękuje Arturowi Forbesowi za przekazaną kwotę 50 florenów i potwierdza jej odbiór. Informuje również o pobraniu kolejnych 25 florenów na potrzeby edukacji pasierba w Krakowie, prosząc o uregulowanie tych wydatków.

Reinhold Bruß informuje Artura Forbesa, że tym razem nie jest w stanie wyegzekwować należnych pieniędzy i prosi o usprawiedliwienie oraz wyrozumiałość. Na zakończenie przesyła adresatowi życzenia pomyślnej podróży.

Reinhold Bruß potwierdza Arturowi Forbesowi odbiór zlecenia na wysyłkę 256 cetnarów sukna do Wrocławia i relacjonuje stan przygotowań do wyprawy wozów. Wspomina o koordynacji działań z Tomaszem Taylorem oraz Ferdynandem Engelhardem, a także o kwestiach rozliczeń frachtu.

Reinhold Bruß odnosi się do kwestii wagi wysłanego towaru oraz dziękuje Arturowi Forbesowi za wypłacenie 30 florenów Stanisławowi Gołębiowskiemu w Krakowie. W celu uregulowania należności przesyła weksel do zrealizowania u Jana Rycze w Lublinie.

Reinhold Bruß informuje Artura Forbesa o wysłaniu z Zamościa do Jarosławia trzech fur nasion pietruszki i rozliczeniu zapłaty dla woźniców, prosząc o ich sprzedaż oraz o uregulowanie długu. Przesyła także list do pana Hölzenera i dopytuje o wieści znad Wisły oraz o swego brata.

Reinhold Bruß informuje Artura Forbesa o odebraniu opóźnionego listu z Krakowa oraz o wysłaniu kordelasa myśliwskiego z dodatkami do ubioru. Dziękuje również za okazane honory i przesyła pozdrowienia od siebie oraz małżonki.

Reingold Bruß tłumaczy zwłokę w korespondencji zajęciami przy wysyłce zboża oraz przekazuje doniesienia o cenach pszenicy i tranów w Gdańsku. Dziękuje za rekomendację do Petera Forbesa, informuje o zamówieniu sukna i życzy udanej sprzedaży wyprawionych przez adresata wołów.