Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski przeznacza na wieczne czasy dochody biskupie z Kamionki i Buska na odprawianie przez kapitułę lwowską corocznych nabożeństw żałobnych za spokój jego duszy. Nadanie to zostało w 1606 roku formalnie zatwierdzone przez arcybiskupa Jana Tarnowskiego podczas wizytacji dekanalnej.

Marcin Kątski wzywa władze Lwowa do pilnej wypłaty całości sumy z asygnacji wojewody bełskiego na rzecz stolnika trembowelskiego. Podkreśla, że zaległe fundusze są pilnie potrzebne na utrzymanie załóg w Kamieńcu Podolskim i Szańcu Świętej Trójcy.

Metropolita kijowski Michał Rahoza wraz z biskupami ruskimi ogłaszają przystąpienie do jedności ze Stolicą Apostolską i zawarcie unii Kościoła ruskiego z Kościołem rzymskim w Brześciu. Dokument zawiera podpisy i pieczęcie hierarchów oraz późniejsze wpisy proweniencyjne i oblacyjne.

Ks. Adrian Koliński przesyła Franciszkowi Głogowskiemu świąteczno-noworoczne życzenia pomyślności i zdrowia. Prosi również adresata o dalszą życzliwość oraz o napisanie listu ze wstawiennictwem do księdza prowincjała.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywilej Stefana Batorego z 1576 roku transumujący dokument Zygmunta I Starego z 1533 roku dla cechu krawców we Lwowie. Akt reguluje ustrój bractwa krawieckiego, kwestie opłat, egzaminów mistrzowskich oraz ochronę przed rzemieślnikami pozacechowymi.

Pisarz Korendowic zdaje sprawę wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu z postępowania egzekucyjnego przeciw zadłużonemu Żydowi Moszkowi na rzecz pana Zontaka. Donosi o bezczelnej próbie przekupstwa ze strony dłużnika i ostatecznie przekazuje sprawę pod bezpośredni osąd wojewody.

Dokument króla Zygmunta III Wazy ustala i zatwierdza jednolite stawki opłat pobieranych przez magistrat lwowski od przywożonych win greckich, małmazyjskich, węgierskich, morawskich i dalmatyńskich. Wzorując się na przywilejach krakowskich, monarcha przeznacza te dochody na utrzymanie urzędu miejskiego oraz określa kary za nieprzestrzeganie przepisów.

Stanisław Korytko prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o poparcie u królewicza w sporze o grunt baraniński. Deklaruje gotowość stawienia się na rozgraniczeniu w Sutkowicach i całkowite podporządkowanie się werdyktowi wojewody.

Rajcy lwowscy ograniczają liczbę członków cechu sukienników do dwudziestu wyłącznie wyznania katolickiego, ustalając wymóg posiadania obywatelstwa miejskiego do przyjęcia nowego mistrza. Zobowiązują się ponadto zatwierdzać wewnętrzne wilkierze cechowe oraz rozstrzygać nierozstrzygnięte spory braci cechowych.

Arcybiskup lwowski Albrycht Koryciński poleca władzom Lwowa powracającego ze studiów medycznych w Padwie doktora Głuszyńskiego, prosząc o otoczenie go życzliwością. Zapowiada także swój rychły powrót do diecezji oraz załatwienie zaległej miejskiej sprawy dotyczącej renty wykupnej.

Król Zygmunt III Waza zezwala nawróconemu na katolicyzm Stanisławowi Tatarzynowi na odstąpienie posiadanego dożywotnio gruntu pod Górą Lwa na rzecz konwentu benedyktynek we Lwowie. Monarcha zatwierdza tę cesję i uwalnia nadaną klasztorowi ziemię od rocznego czynszu na rzecz zamku lwowskiego.

Roman Koryciński odpowiada na usilną prośbę burmistrza i rajców lwowskich o wsparcie finansowe, deklarując gotowość pożyczenia kilkuset złotych. Uzależnia jednak wypłatę pieniędzy od uzyskania od wszystkich stanów gwarancji ich bezzwłocznego zwrotu na każde żądanie.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawny przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka gwarantujący Lwowu coroczny jarmark na dzień św. Agnieszki wraz ze swobodą handlu dla przybywających kupców. Jednocześnie władca kasuje i znosi jarmark na dzień św. Małgorzaty jako uciążliwy i bezużyteczny dla mieszczan.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawniejsze przywileje nadane strzelcom miasta Lwowa przez swoich poprzedników, królów Zygmunta Augusta i Henryka Walezego.

Pułkownik Ernest Korff dziękuje rajcom lwowskim za przychylne przyjęcie wojskowych deputowanych i zwraca się z prośbą o dostarczenie prowiantu dla swoich oddziałów. W zamian zapewnia, że konieczność popasu i zbliżenia się wojska do miasta nie przyniesie mieszkańcom żadnych szkód w zbiorach ani mieniu.

Król Zygmunt III Waza objaśnia przywilej Stefana Batorego, precyzując zasady handlu suknem, szynkowania trunków oraz limit dopuszczonych ormiańskich rzemieślników we Lwowie. Dokument potwierdza prawa obu nacji do handlu, wyznaczając Ormianom ramy działalności krawieckiej, szynkarskiej i rzemieślniczej pod groźbą kary finansowej.

Johannes Conradt Corfiniuß potwierdza odebranie wcześniejszego listu od Arthura Forbesa oraz uregulowanie płatności związanych z panem Taylorem. Przesyła także rachunek opiewający na ponad 107 florenów i proponuje dokonanie ostatecznych rozliczeń podczas zbliżającego się jarmarku św. Michała.

Król Zygmunt III Waza rozstrzyga spór między władzami miejskimi a gminą ormiańską we Lwowie, ustalając limit dziedzicznych domów ormiańskich na siedemdziesiąt trzy i wyłączając z tego rachunku budynki kościelne oraz szpital. Nakazuje ponadto Ormianom odsprzedanie w ciągu roku domów przy Rynku oraz kramu na rzecz katolików za zwrotem wyłożonych sum, zakazując im dalszych transakcji w obrębie Rynku.

Mikołaj Kossakowski, cześnik ziemi lwowskiej, zaprasza władze miasta Lwowa do wzięcia udziału w ceremonii swojego ślubu z córką zmarłego podskarbiego nadwornego koronnego Potockiego, zaplanowanego na 18 czerwca 1684 roku we Lwowie. Wyraża przy tym wdzięczność opiekunom panny za zgodę oraz zapewnia rajców o swojej pamięci i szacunku.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną nadaje swojemu bratu Wojciechowi Solikowskiemu dożywotnie użytkowanie młyna, stawu oraz robocizn poddanych w Siemikowcach. W zamian odbiorca zostaje zobowiązany do utrzymywania obiektów w należytym stanie i dalszej posługi na rzecz Kościoła.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza statuty i porządek nabożeństw kolegium mansjonarzy lwowskiego kościoła metropolitalnego, określające ich obowiązki liturgiczne, reguły życia wspólnego oraz kary za przewinienia. Nadaje im również prawo do uchwalania kolejnych przepisów w porozumieniu z ordynariuszem.

Kosowicz informuje wojewodę wołyńskiego o skromnych dostawach żywności, pustkach w spiżarni i kończących się pieniądzach na bieżące zakupy we Lwowie. Donosi również o odebraniu asygnaty od sufragana przemyskiego i zapytuje o termin poświątecznej przeprowadzki dworu.

Jerzy z Goraja Czuryło wraz z małżonką Zofią cedują młyn we wsi Hodwisznia wraz z ziemią i dochodami Nastce, wdowie po młynarzu Iwaszku Burym, za sumę 400 złotych polskich. Zastrzegają sobie prawo do wykupu i odebrania młyna w razie potrzeby za zwrotem powyższej kwoty, zwalniając jednocześnie młynarkę z większości obciążeń.

Kossowski, pisarz kanclerza koronnego, informuje władze Lwowa o opóźnieniu odpowiedzi na ich pismo z powodu przeciążenia poczty krakowskiej i obiecuje jej nadesłanie kolejnym kurierem. Prosi również rajców o kierowanie dalszej korespondencji w tej sprawie bezpośrednio do niego.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza statut i porządek chrześcijańskich pogrzebów oraz nabożeństw za ubogich zmarłych w szpitalu św. Ducha we Lwowie. Dokument reguluje kwestie modlitw, składek na jałmużnę, przechowywania sprzętów liturgicznych, wynagrodzenia kapłana oraz nadaje członkom bractwa czterdzieści dni odpustu rocznie.

Tadeusz Kościuszko apeluje do duchowieństwa unickiego o zachęcanie prostego ludu do poparcia insurekcji i walki z moskiewską tyranią. W zamian za zjednoczenie w walce o wolność Ojczyzny deklaruje w imieniu narodu zrównanie praw i poprawę losu kapłanów obrządku greckiego.

Papież Klemens VIII zawiadamia mieszkańców miasta oraz diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa chełmskiego Jana Zamoyskiego na osieroconą stolicę arcybiskupią we Lwowie. Nakazuje wiernym, aby przyjęli nowego hierarchę jako ojca i pasterza dusz, okazując mu należny szacunek oraz posłuszeństwo.

Mandatariusz Wojciech Kochlewski odpowiada na pełen pretensji list mocodawcy, odpierając zarzuty stawiane jemu oraz ekonomowi i odsyłając otrzymane rezolucje. Zapewnia o postępach w przygotowaniu dokumentacji dla subkomisji oraz prosi o dopilnowanie spraw egzekucji majątkowej.

Papież Klemens VIII zawiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o przeniesieniu biskupa filippeńskiego Jana na stolicę arcybiskupią lwowską, opróżnioną po śmierci arcybiskupa Jana Dymitra. Nakazuje kanonikom okazanie nowemu ordynariuszowi pełnego posłuszeństwa i czci pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych wobec nieposłusznych.

Król Zygmunt III Waza potwierdza statut i artykuły cechu kuśnierzy w mieście Stary Sambor.

Jan Krajewski informuje władze Lwowa o niepowodzeniu planowanej ugody i radzi im zwrócić się bezpośrednio do księdza kanclerza z doniesieniem o niedotrzymaniu ustaleń. Sugeruje również, aby magistrat zabiegał o oficjalne powierzenie Krajewskiemu misji reprezentowania interesów miasta przed Dworem.

Burmistrz Gródka Franciszek Kraic poświadcza odebranie uniwersału przesłanego ze Lwowa przez posłańca Piotra Szafrańskiego. W piśmie odnotowano dokładną datę oraz godzinę doręczenia dokumentu.

Arcybiskup lwowski Jan Zamoyski zatwierdza nową fundację prebendy szóstego mansjonarza przy katedrze lwowskiej, ustanowioną przez aptekarza Macieja Jaslikowskiego i jego żonę Martę z Pajączków. Uposażenie mansjonarza zabezpieczono na połowie kamienicy Pajączkowskiej we Lwowie kwotą 400 złotych polskich z rocznym czynszem wyderkafowym w wysokości 24 złotych.

William Kramer przesyła Arthurowi Forbesowi 400 florenów w szelągach i informuje o ustaleniach z Józefem Borochowiczem dotyczących wypłaty kolejnych 500 florenów we Lwowie. Zapowiada również rychły przyjazd do miasta w celu uregulowania pozostałych należności wyłożonych przez pana Lowda.

Król Zygmunt III Waza wciela prepozyturę w Busku do odnowionego przy katedrze lwowskiej urzędu archidiakona w celu zapewnienia mu należytego uposażenia. Jednocześnie monarcha zrzeka się królewskiego prawa patronatu nad tą prepozyturą na rzecz arcybiskupa i kapituły lwowskiej.

Nuncjusz apostolski Claudio Rangoni zatwierdza powagą papieską akt arcybiskupa Jana Zamoyskiego powołujący godność archidiakona przy katedrze lwowskiej i inkorporujący do niej prepozyturę w Busku. Potwierdza również powołanie na ten urząd pierwszego archidiakona, doktora teologii Tomasza Pirawskiego.

Adam Hieronim Sieniawski, podczaszy koronny i starosta jaworowski, wystawia przywilej dla mieszkańców przedmieścia Adamówka w Brzeżanach. Ze względu na znaczne zniszczenie i sczernienie pergaminu szczegółowa treść nadań pozostaje nieczytelna.

Dokument potwierdza zreformowaną oraz uzupełnioną w 1611 roku przez władze miejskie ordynację cechu chirurgów we Lwowie. Król Zygmunt III Waza aprobuje przedłożone artykuły cechowe regulujące m.in. zasady wykonywania zawodu, egzaminy mistrzowskie oraz funkcjonowanie bractwa.

Biskup krakowski Franciszek Krasiński odpowiada rajcom lwowskim na prośbę o wstawiennictwo w obliczu naruszania ich przywilejów przez sądy szlacheckie województwa ruskiego. Informuje o interwencji u wojewody oraz deputatów, a w razie oporu radzi wniesienie uroczystego protestu i odłożenie sprawy do czasu elekcji nowego króla.

Kapituła metropolitalna lwowska zatwierdza wyrok polubowny rozstrzygający spór między kolegium wikariuszy katedralnych a stolarzem Melchiorem Terszowiczem o grunt Stawińskie koło Bramy Krakowskiej we Lwowie. Dokument przyznaje wikariuszom własność zwierzchnią, a Terszowiczowi prawo emfiteuzy w zamian za roczny czynsz oraz zobowiązanie do budowy dwóch domów.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza braciom Mikuliczom, mieszczanom halickim, prawa do części młyna na rzece Lipie należącego do starostwa halickiego, otrzymanej na mocy wcześniejszego nadania zmarłego wojewody Stanisława Włodka.